20190129 Verrassing in Natuurpark Lelystad

Mijn “kop” zat te vol dus… huppeke de wandelschoenen aan en naar Natuurpark Lelystad  voor de nodige ontspanning. Vandaag heb ik geen zwijnen, paarden, herten of andere wilde bosbewoners gezien. Dat vind ik nou het mooie van dit Natuurpark, soms wordt je onverwachts getrakteerd op “wild” en de andere keer zie je geen grazers en modderfiguren.

Op een gegeven moment zag ik in de bomen een heel klein vogeltje. Gezien het formaat dacht ik aan een winterkoninkje maar wat schetste mijn verbazing bij het inlezen van de foto’s… Het was geen winterkoninkje maar een vogeltje met een knaloranje verenstreep op zijn koppie. Dit vogeltje had ik nog nooit eerder gezien dus werd een Google-momentje ingelast. Volgens de geleerden van Google heb ik een Goudhaantje gefotografeerd. Wat een prachtig beestje. Het mannetje heeft een mooi oranje verenstreep op zijn koppie en het vrouwtje een meer gele streep. Ik had dus duidelijk te maken met een patsertje, hihi. Daar waar het misschien voor anderen een gewoon vogeltje is, is dit voor mij een verrassing waar ik als een kind van 5 zo blij mee ben dat mijn hart sprongetjes maakt(e). Dank U wel Meneer Goudhaan!

 

Cadeautjes in Natuurpark Lelystad

15 november 2018 – Lange tijd was het niet mogelijk om mijn camera mee te nemen tijdens wandelingen. Niet omdat er iets mis was met mijn camera maar omdat mijn eigen “instellingen” niet goed waren. Vandaag heb ik mijn stoute (wandel)schoenen aangetrokken en besloot mijn camera mee te nemen.

Normaal gesproken maak ik best wat kilometers tijdens het wandelen maar dit keer had ik mij voorgenomen een korte wandeling te maken om weer een begin te maken met het wennen aan “bepakking” en “focussen”. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Ik werd getrakteerd op een bijzonder schouwspel, overstekend wild en er werd geposeerd. Wat was ik blij met deze cadeautjes.

Na de korte wandeling ben ik neergestreken in het restaurant en daar kreeg ik nòg een cadeautje. Omdat het best fris was hadden ze het haardvuurtje flink opgestookt. Genietend van een hapje en drankje en de warmte van het vuur schoof een pianist achter de piano. Hij speelde herkenbare melodieën en voorzag deze van zelfbedachte franje en riedels. Hij had het lekker naar zijn zin. Omdat het niet druk was in het restaurant voelde het als een privé concert. Onder het mom “geef de muziek nog wat te drinken” heb ik de pianist een drankje aangeboden (dat aanbod accepteerde hij maar wat graag). Na zijn concert heb ik hem hartelijk bedankt voor dit extraatje. Moe maar voldaan ging ik weer huiswaarts.

4 september 2018 Een wandeling met verrassingen.

Vlakbij huis had ik het wel even gezien met wandelingen dus hup, naar Natuurpark Lelystad. Natuurlijk eerst even op buienradar gekeken omdat er regen en onweer werd verwacht maar voor de komende uurtjes was de kust nog wel veilig. Om te voorkomen dat het echt gaat regenen toch een paraplu meegesjouwd ;-). Nu de scholen weer begonnen zijn is het er heerlijk rustig. De parkeerplaats was nog bij lange na niet vol en veel kinderen kon ik echt niet ontdekken. Sterker nog ik heb op hele stukken geen mens gezien..heerlijk!

Dit keer ben ik een pad ingeslagen waar ik nooit ingelopen was. Dat was de start van een heel bijzondere wandeling. Allereerst langs een prachtige boom met (tamme?) kastanjes. Deze boom bleek onderdeel uit te maken van een bomenwandeling. Hoe lang die wandeltocht al bestaat weet ik niet maar ik had het nog nooit gezien. Er staan paaltjes met nummers langs de bomenroute maar de logica daarvan is (voor mij) ver te zoeken. Later toch maar eens onderzoeken hoe het zit. Voor nu besloot ik gewoon lekker om me heen kijken en te genieten van al het moois. Zo gezegd, zo gedaan. De zwijnen stonden lekker te eten en net toen ik foto’s wilde maken kwam er een clubje mensen met kinderen aangelopen. Het geklep, de drukte…ik ben maar verder gelopen. Ik liep wel terug als het rustiger was. Even verderop hoorde ik iets wat ik niet kon thuis brengen. Het leek net of er met stokken geslagen werd. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik op het geluid afgelopen. Tot mijn verrassing zag ik tussen struiken 2 mannelijke Pater Davidsherten hun geweien tegen elkaar slaan. Om betere foto’s te kunnen maken ben ik, in korte broek!, door de struiken gelopen. Niet erg handig want ongelijke grond en brandnetels is dan geen beste combi maar ja… voor de beste foto moet je wat over hebben. Achteraf was dit helemaal niet nodig geweest want nog geen 5 minuten later liepen ze naar een open plek (dus weer terug door de struiken!).Vanaf het wandelpad had ik prachtig zicht op de dieren en dat leverde de beste foto’s op, cadeautje nummer 1.

Wanneer de dieren mij dulden en geduld hebben tijdens het fotograferen bedank ik ze altijd hardop. Dus na de herten hartelijk bedankt te hebben ben ik weer verder op pad gegaan en genoot van de rust, het vogelgezang en het lekkere weer. Inmiddels was er al aardig wat tijd verstreken maar ik had nog geen zin om terug te lopen naar de uitgang. Op een wegwijsbordje stond “Elanden”. Die had ik nog niet eerder gezien. Dit werd mijn nieuwe missie! Langs het water lopend hoorde ik aardig wat herrie. Er werd aan het riet getrokken en geknabbeld en hoorde water klotsen. Vanwege het hoge riet zag ik helemaal niets en kon ook dit geluid niet thuisbrengen. Eerst dacht ik aan een bever want die wonen ook in dat gebied maar ja bevers eten toch geen riet?? Ook hier werd mijn nieuwsgierigheid gewekt en ben even om een hoekje gelopen. Voor de tweede keer vandaag werd ik aangenaam verrast. In het water, langs de oever stond een eland de oever even “netjes bij te werken”! Cadeautje nummer 2. Ik keek mijn ogen uit… wat een prachtige schouwspel. Ik heb ruim een half uur met de Eland opgetrokken en ondanks alle hindernissen een aantal leuke foto’s weten te maken en die deel ik graag. Voor mijzelf had dat niet gehoeven want deze herinneringen staan voor de rest van mijn leven diep in mijn geheugen gegrift.

 

 

 

18 april 2018 Beekse Bergen

En daar gingen Ingrid Ganzevles en ik weer op pad. Waren we vorig jaar in het Noorden van het land…nu ging het zuidwaarts naar Safari Park de Beekse Bergen. Met het vooruitzicht op een mooie, zonnige en warme dag gingen we, ondanks dat Ingrid het niet zo op mutsen heeft, toch goed gemutst op pad. De reis naar SPBB verliep merendeels vlotjes alhoewel het vlakbij de eindbestemming ondanks of liever gezegd dankzij de navigatie toch nog eventjes omrijden was in een woonwijk..ga links af, ga links af, ga links af! We hebben een mooi rondje extra gemaakt!. Maar eerlijk is eerlijk…anders hadden we dat prachtige plantsoentje nooit gezien. We parkeerde de auto “lekker dichtbij” de ingang (NOT). Nou ja we zouden die dag toch veel lopen dus dat kon er nog wel bij. Na een reis van 1,5 uur waren we wel toe aan een theetje en koffietje. Wat denk je…waren ze het restaurant bij de ingang aan het verbouwen! Strakke planning zo vroeg in het begin van het seizoen. Er was een restaurant aan de totaal andere kant van het park, daar eerst naar toe lopen vonden we geen goed idee dus…camera’s in gereedheid gebracht en meteen begonnen met fotograferen. Lopen we bij de apen roep ik ietwat hard voor de grap “kijk een aap” waarop Ingrid zei “nee joh dat is een kind ;-)” De toon voor vandaag was gezet! Het gezin met kind wat in de buurt liep kon overigens niet om het grapje lachen..

Vandaag hadden de dieren zonder enige twijfel onderling een afspraak gemaakt waarin Ingrid en ik ons niet zo in konten (ja, konten) vinden want zodra we de camera op een van hun richtte draaide ze allemaal ons de KONT toe. Het is een wonder dat er nog iets toonbaars tussen alle gemaakte foto’s zit, hihi.

Richting het restaurant zaten de bruine beren. Eéntje lag in het te warme zonnetje met zijn kop op een steen te rusten en een andere liep door het verblijf. Er kwam een “setje” bij ons staan, zegt die jongen…zijn dat beren? Waarop zijn vriendinnetje adrem zei “nee, honden!” Wij konden het uitspreken van “en de relatie… duurder nog lang en gelukkig” niet onderdrukken. De dame van het setje schoot net als wij in de lach, de heer in kwestie lachte als een boer met kiespijn mee!

Na een paar uurtjes kwamen we “al” bij het restaurant wat wel open was. Onze beentjes waren wel even toe aan een rustmoment en we hadden trek. Voor intimi..de logica van de looproute in het restaurant vonden we hier beter dan in de Orchideeën Hoeve. Dat dan wel maar met een lauwe/koude tosti voor de lieve som van 5,50 Euries hadden we echt moeite. Met tegenzin en met hoorbaar veel gemopper tegen collega-tostimakers kregen we 2 heerlijke “net-uit-de-oven” tosti’s. Vanuit het restaurant hadden we zicht op witte gibbons maar ook die wisten van de onderling gemaakte afspraak af!

Tussen het eten en kletsen door riep Ingrid ineens kort en krachtig “nijlpaard, water” waarop ik zonder verder vragen te stellen meteen mijn camera pakte me omdraaide naar het water en op de plek richtte waar Ingrid met haar lens naar keek. Ik heb mooie foto’s gemaakt die ik zonder de  cue van Ingrid nooit hadden kunnen maken, thx Ink!

Na de lunch zijn we richting uitgang gelopen en hebben we nog vele dieren gefotografeerd. Al lopend kwamen we tot de conclusie dat we Wildlands mooier vonden maar dat SPBB ook zeker zijn charme had.

Bij de parkeerplaats aangekomen vroeg Ingrid hoe een automaat reed (ik heb sinds kort een nieuwe auto(metmaat). Na enig tegensputteren stapte Ingrid achter het stuur. Hoe en wanneer moest ze het dan proberen. Het parkeerterrein werd door ons omgetoverd tot oefenparcours en na een paar rondjes werd het tijd voor het racecircuit (lees de snelweg). Voor Ingrid was het rete-spannend maar wat was/ben ik trots d’r… heeft ze toch maar gedaan!

Op naar een nieuw avontuur! 

 

20180624 Oostvaardersplassen of Lepelaarsplas?

Zondagmiddag, hoog tijd om een ommetje te maken.

Dit keer zijn we naar de Oostvaardersplassen gereden en hebben de auto bij het bezoekerscentrum in Almere Buiten geparkeerd. Direct na het uitstappen was het hink-stap-ganzenpoep-sprong. Wat een shitzooi maar ja de hoeveelheid (niet-meer-zo-puppy)ganzen is dan ook enorm!
In tegenstelling tot wat wij hadden verwacht was het niet druk. Ook lekker! Het riet langs het wandelpad stond wel 25 kontjes hoog waardoor we a) niet veel konden zien van de vlakte en b) wel uit de wind liepen. Daar waar het qua mensen niet druk was was het een drukte van belang met koolwitjes. Ze leidde ons de weg en fladderden er lustig op los boven de bloemen en distels. Een mooi spektakel om te zien en het levert leuke foto’s op.

Op het uitkijkpunt aangekomen was er zo op het eerste blik niet veel te zien. Tot op een moment dat BJ zei “zie ik daar in de verte nou een lepelaar in het water staan?”. En ja hoor lepelaar 1 werd gespot, daarna lepelaar 2 en kort daarna nummer 3 en 4. Heel bijzonder want waar deze plotseling vermenigvuldiging vandaan kwam was een raadsel. Dat maakte ook niet uit, we hebben genoten van deze dieren.

Om lepelaars te zien was gaaf maar ook in het water bevond zich iets bijzonders. We zijn er nog steeds niet uit…was het broertje van het monster van Loch Ness op visite in de OVP?, werd er een scene opgenomen voor “Sharks” of was het een vis op het (bijna) droge. Ook dit maakte niet uit, het was gewoon leuk om te zien.

Teruglopend naar het bezoekerscentrum sprong er ineens iets op uit het gras. In een flits dachten we dat het een eekhoorntje was maar daarvoor ontbrak de pluimstaart.  Wat bleek….het was een wezel! Het beestje was zich vast wezel-loos geschrokken van ons en bleef stil in het gras zitten. Gelukkig had BJ de camera in de hand omdat ik in al mijn enthousiasme nooit scherpe foto’s zou kunnen maken. Dit was ons cadeautje voor de dag. Met een glimlach van oor tot oor zijn we weer naar huis gegaan. De wereld is mooi!  

 

2de kerstdag wandeling

Na kerstavond en 1ste kerstdag met familie te hebben doorgebracht stond er voor ons op 2de kerstdag niets op het programma. Geen meelij hoor!

Voor het eerst sinds weken kwam het zonnetje weer eens tevoorschijn. Een mooie aanleiding om een wandelingetje te maken en dat kan goed vanuit ons huis. Toen ik mijn cameratas pakte zei BJ “dat is toch niet je macrolens die je erop zet hè?”. BJ zag de bui al hangen…want dan zou de wandeling qua afstand een wandelingetje worden in dezelfde tijd als een lange wandeling. Ik kan nu eenmaal niet langs bosjes en struiken lopen zonder daarin te turen of er “iets gezelligs” in beweegt! Ik bespaarde BJ mijn speurtocht en nam een standaard lens mee.

Normaal trek ik altijd bergschoenen aan als we gaan wandelen maar dit keer koos ik voor laarsjes. Dat bleek geen goede keuze te zijn want het altijd droge grindpad was veranderd in een baggerpad. Het grondwater stond op gelijke hoogte met het pad(!) en het water was vermengd met een dik pak dode, rottende bladeren. Best link dat glibberen en glijden maar we zijn overeind gebleven hoor. Mijn laarsjes kunnen nu wel een goede poetsbeurt gebruiken, hihi. Voortaan trek ik met wandelingen toch maar mijn bergschoenen aan; charmant of niet!

Ondanks het baggerpad en de snijdende wind was het lekker om met “onze koppen” in de wind te lopen. Eenmaal weer terug in ons warme huisje was het tijd voor warme chocomelk met slagroom, wat een traktatie!

15 oktober 2017 Van alles en nog wat (NPL)

Voor vandaag kondigden de weermannen en -vrouwen een mooie, warme dag aan met 23 graden. De ideale omstandigheden om erop uit te trekken met mijn camera. Wie mijn verhaaltjes vaker leest weet dat ik nog wel eens met een smerige, natte spijkerbroek thuis kom. Bij de standaard uitrusting hoort sinds vandaag ook een plastic zak, hihi. Zakje op grond, knietje(s) erop en fotograferen maar. Scheelt BJ weer wassen (ja, ja…BJ doet bij ons thuis de was ;-))

Ik loop met regelmaat in Natuurpark Lelystad (NLP) maar vervelen doet het nooit. Iedere keer zie ik toch weer wat nieuws. Vanaf het bezoekerscentrum ben ik voor de verandering eens rechtsom gelopen. Met mijn ogen op fotografeerstand speur ik de omgeving af. Meestal duurt het even tot ik in de flow zit maar eenmaal te pakken merk ik niets meer van mijn omgeving. Dat kwam vandaag wel heel goed uit want ik was niet de enige in het park!

Tijdens het foto’s maken van de paddenstoelen raakte ik aan de praat met een aardige meneer. Met trots liet ik mijn foto’s zien waarop de heer zijn camera tevoorschijn toverde en mij met trots zijn foto’s liet zien van….een ijsvogel! Die staat nog altijd op mijn verlanglijstje! De heer in kwestie had werkelijk prachtige foto’s gemaakt waarmee ik hem welgemeend gecomplimenteerd heb. Met stiekem toch enig gevoel van jaloezie heb ik hem nog een fijne zondag toegewenst. Ik moest mezelf even motiveren om aan de slag te gaan maar hup beste beentje voor en gaan met die banaan (die staat zeker niet op mijn verlanglijstje want ik vind bananen echt zóóó vies! Hihi).

BJ zegt altijd dat ik veels te kieskeurig ben over mijn foto’s en veel afkeur terwijl die echt wel door een ballotage commissie zouden komen. Voor deze keer een collage van van-alles-en-nog-wat waar ik blij mee ben. Ik zie waar het beter had gekund/kan. Onder het mom “oefening baart kunst” ga ik er binnenkort weer op uit en wat een mooie “smoes” is dat om de camera weer ter hand te nemen 😉

 

1 oktober 2017 Paddo’s

Zoals vele weten staat BJ regelmatig langs de baan bij Lelystad Airport. Nou ja niet alleen langs de baan hoor! Hij heeft inmiddels al aardig wat contacten bij de luchthavendienst en diverse bedrijven waardoor hij niet alleen naast de baan staat maar het hele terrein over rijdt. Tijdens zijn gebruikelijk rondje zag BJ afgelopen week ineens een veld vol paddenstoelen. Vanmiddag zijn we samen even wezen kieken, BJ vliegtuigen en ik paddenstoelen. Ben je naast al dit natuurschoon ook nieuwsgierig naar vliegtuigfoto’s…kijk dan eens op www.aironline.nl (aanrader, vooral die van de vliegshows).

 

24 september 2017

De wereld was klein vanochtend. Dankzij de mist was de natuur nog mooier. Wie het niet zo op spinnen heeft kon maar beter binnen blijven. De raggen en de spinnen zag je in overvloed. Dat konden wel eens mooie plaatjes worden! Als er een briesje komt is de mist zo weg dus…zonder te douchen (bleh) aangekleed en hup de spiekerbox, shirtje en wandelschoenen aan. Een gave(!) van spinnen is dat ze altijd aan de verkeerde kant van het web zitten, althans als ik met mijn camera buiten loop. Mijn spiekerbox is altijd al aan een wasbeurt toe als ik mijn macrolens heb gebruik maar om met de mist nu helemáál in een struik te duiken…daar was ik niet op gekleed. Het wordt hoog tijd om eens een goed regenpak aan te schaffen!
Natuurlijk heb ik wel wat spinnen en raggen gefotografeerd maar niet naar mijn tevredenheid om te publiceren.

Al lopend en zoekend naar leuke beestjes langs de waterkant kwam ik deze vlieg tegen. Die zat wel heel erg stil maar ja wat wil je ook, bij iedere beweging die hij zou maken was de kans groot dat de “waterbom” op zijn koppie zou barsten. Op een natter pak zat hij duidelijk niet te wachten want ik kon rustig deze foto maken.

Omdat het licht niet je-van-het was had ik de ringflitser op de lens gezet. Dus tijdens het fotograferen flitste er licht. Hoor ik aan de overkant van het water ineens een aantal keer achter elkaar…”hé er wordt geflitst, wat zou dat zijn”. Tussen de mist door zag ik wat schimmen zitten, dit moesten wel vissers zijn. Nou had ik natuurlijk wel kunnen uitleggen wat ze zagen maar heb de mannen in het ongewisse gelaten (zouden ze het inmiddels weten?).

Met de foto van de vlieg “in the pocket” was mijn missie om een mooie foto te maken geslaagd. Toen viel mijn oog op deze rups. Die was wel wat lastiger te fotograferen. Niet omdat zij zo snel liep maar omdat zij zo laag bij de grond zat. Er zat dus niets anders op dan op de het knietje te gaan met als gevolg een nat knietje, nou ja zeg maar gerust natte broekspijp maar het resultaat mag er wat mij betreft wezen.

Na ongeveer 1,5 uur was ik weer thuis. De spiekerbox kon, niet verrassend, meteen de wasmachine in en na een lekker bakkie koffie was ik weer helemaal opgewarmd. Wat een fijn begin van de zondag!

 

 

20170509 Wicht

In mei zijn we een paar dagen naar Scheveningen geweest. De reden…het vieren van onze trouwdag.
Dan doen we namelijk altijd iets leuks. Dit jaar dus naar Scheveningen voor een voorstelling van de Lion King en een bezoek aan Museum Beelden aan Zee. Over de Lion King kan ik kort zijn, SCHITTEREND!

Tijdens het museumbezoek kreeg ik het geheel onverwacht even te kwaad. Het beeld van Oswald Wenckebach genaamd WICHT heeft me tot tranen toe geroerd. De plek in het museum, de vlechtjes en de trotse houding…dit was IK toen ik klein was en ben IK in het nu! Ik heb nog een tijdje naast haar gestaan en heb haar toen gedag gezegd. De zakdoek die ik van BJ had gekregen hoefde hij niet meer terug!

Het waren mooie dagen waar we weer met veel plezier op terug kunnen kijken. Op naar onze volgende trouwdag!