20191023 Zoo Zürich

23 oktober 2019 – Ik heb weer een nieuwe dierentuin in-the-pocket, ZOO Zürich. Het was wel een stukkie rijden, zo’n 1,5 uur enkele reis. We reden weg met een grijze lucht. Kort daarop, na een paar bochtjes de berg op gereden te zijn, was het stralend weer. Blauwe lucht, zon en meteen al een stuk warmer. Achteromkijkend (ik reed niet!) was het prachtig te zien hoe de wolken in het dal hingen.

De dierentuin is mooi opgezet met kronkelige wegen en niveau verschilletjes die onze kuiten op enige spanning hebben gezet. Helemaal goed natuurlijk want we hebben dan wel vakantie, bewogen moet er ook worden ;-).
De variëteit aan dieren was niet veel anders dan anders en niet alle dieren waren goed te zien. De sneeuwpanter, de rode panter en de tapirs lagen heerlijk te slapen. De zeeleeuwen en beren hebben we helemaal niet gezien. Wat ons een beetje tegenviel waren de olifanten. Gelukkig stond er 1-tje buiten maar de rest stond binnen en uit het zicht.

Tijdens de lunch zaten we in het apenhuis, althans zo leek het. Op woensdagmiddag hebben de kinderen hier ook vrij en dat hadden we even over het hoofd gezien, tja eigen schuld, dikke bult ;-).

De dierentuin is aardig aan het uitbreiden. Op dit moment zijn ze bezig een savanne na te bouwen en hoe?! Met onder andere gigantisch mooie nepbomen met voederinstallaties en stallen voor de giraffen en de neushoorns. In de savanne moet natuurlijk ook bevoorrading goed geregeld zijn, dat wordt met vliegtuigjes gedaan en ook daar is, tot grote vreugde van BJ, aan gedacht. Hij heeft foto’s gemaakt van een Zebra-Cessna en er een leuk verhaaltje over geschreven op zijn website dus klik gerust op de link: http://www.aironline.nl/weblog/2019/10/23/keniaanse-cessna-landt-op-zwitserse-savanne/

Aan het eind van de route liepen we de Masoala in oftewel: een nagebootst regenwoud. Zoals bij een regenwoud hoort was het er benauwd, vochtig en plakte de kleding als snel tegen ons aan. We hebben veel vogels gehoord maar veel hebben we er niet gezien.  Zo beleefd als ze zijn kwamen twee madagasakar-dag-gekko ons “dag” zeggen. Het was een mooi setje en heel bijzonder om van zo dichtbij te zien. De kersen op de taart vandaag waren 2 gewone kameleons. Nou ja het is maar wat je gewoon noemt. De kleuren van de grootste spatte van het scherm af. Wat prachtig. Deze dag was weer een cadeautje.

 

 

 

20191021 Wandeling Unterbach

21 oktober 2019 – Vandaag heb ik 4 km gelopen met een gemiddelde snelheid van 1,77777 km per uur. Geen zorgen, ik mankeer niets aan mijn benenwagen, dit is gewoon mijn gebruikelijke snelheid wanneer ik met een camera op pad ga! Het was een rustige wandeling voor wat betreft het tegenkomen van mens & hond. Het aantal is blijven steken op 4 mensen en 1 hond.

Ik heb vandaag weer bijzondere bloemen en beestjes voorbij zien komen. De voor mij meest bijzondere bloem was de kardinaalsmuts. Uit zijn roze mutsje komt een heel mooi knaloranje bolletje tevoorschijn. Deze bolletjes zijn zaden die door vogels worden gegeten. Daar maken ze poep van en zorgen zo voor verspreiding. Niet onbelangrijk, alle delen van de kardinaalsmuts zijn giftig voor de mens. Dus niet aankomen, laat staan eten of er een theetje van trekken 😉 .

Daarna zag ik een grote rode bosmier lopen, de kans om deze te fotograferen liet ik me niet ontglippen. Totaal gebiologeerd volgde ik de mier en maakte foto’s totdat…maar wacht eens even als er één mier zit, is er misschien wel een heel nest in de buurt. De weg werd weer snel vervolgd!

De klap op de vuurpijl was de komst van twee kolibrievlinders. Wat een prachtige vlinders zijn dat maar oh, oh, oh, wat zijn ze lastig te fotograferen. Het zijn namelijk vlinders van het snelle soort. Van de “10.648” foto’s die ik vandaag van deze vlinders heb gemaakt zijn er 2 door de keuring heen gekomen.

Nadat ik deze foto’s in-the-pocket had was ik wel klaar met wandelen, turen naar insecten, inzoomen, uitzoomen en had geen puf meer om terug naar huis te lopen. Ik heb een taxi gebeld (lees BJ) en hij is mij komen ophalen, de schat. Het was weer een leuk uitstapje.

 

20191003 Keep going, keep growing

3 oktober 2019 – Hoe hard ik ook probeer te groeien, momenteel wordt me dat aardig lastig gemaakt. Maar wedden dat er in de toekomst nieuwe, frisgroene blaadjes bij komen in welke vorm dan ook!

 

S.L.F. oftwel Springertje Liberation Front

Zaterdag 28 september 2019 – Zit ik in de stoel van Berend Jan (als de kat van huis is… 😉 ) kijk ik in onze tuin en zie een heel klein kikkertje/padje. Weer een nieuwe soort in onze tuin. Hoe hij hier gekomen is en wat hij van plan is, geen idee!. Ik heb hem Springertje gedoopt.

Springertje (foto gemaakt met mobiel)

Springertje werd steeds lastig gevallen door de wespen die onze tuin bezoeken om de (bijna) dode bijen op te ruimen. Dat laatste is natuurlijk niet leuk maar “that’s life”. Eerst heb ik geprobeerd de wespen van hem af te houden maar ze dachten er niet aan te stoppen. Gelukkig heeft Springertje zulke lange achterpoten dat de wespen behendig van zijn lijf werden gewreven. Of dat nou zo verstandig was weet ik niet want een wespensteek heeft vast gevolgen. Springertje laten pesten vond ik echt te ver gaan. Snel werd het Springertje Liberation Front opgericht, hij verdiende beter! Een plastic bakje werd getransformeerd tot een vervoersmiddel waar zelfs het A-team jaloers op zou zijn geweest. Gewillig stapte Springertje in waarna door de voorzitter van de S.L.F. de benenwagen in gang werd gezet. Na circa 250 meter was de eindbestemming bereikt. Een mooie plek met gras, water en buiten het bereik van auto’s. Springertje sprong uit zijn comfortable bakje en kroop snel het gras in zijn nieuwe toekomst tegemoet. We hebben op gepaste wijze afscheid genomen. Hem kussen heb ik niet gedaan want sinds 1992 heb ik mijn eigen prins waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds van houd en de rest van mijn leven mee wil blijven delen.

Springertje in zijn natuurlijke habitat (foto gemaakt met mobiel)

Tranen, Troost, en Tevreden

Ell (Limburg), 10 augustus 2019 – Vandaag ging ik samen met Berend Jan weer naar de paarden. Vorige keer mocht ik zelf een paard uitkiezen, dit keer had ik Kim (Equijoy) gevraagd een paard voor mij uit te kiezen. Dat had zij zelf ook al bedacht! Tot mijn verrassing werd het niet 1 paard maar werden het 2 pony’s. De donkere pony heet Joery en de lichte pony heet Finn. Deze sessie raakte me opnieuw emotioneel omdat Joery en Finn mij onder andere hebben laten zien dat ik er mag zijn om wie ik ben en zoals ik ben en dat als iets niet lukt dat helemaal niet erg is. Met volle tevredenheid kijk ik terug op het avontuur wat ik ben aangegaan en dank Ziggo, Joery en Finn vanuit de grond van mijn hart voor de wijze lessen.

TRANEN!

TROOST!

TEVREDEN!

20 juli 2019 Ik ben er stil van

Vandaag was het zover! Een dag waar ik naar heb uitgekeken. Ik ga in therapie met paarden. De ervaring was zo overweldigend dat ik het niet onder woorden kan brengen en ga ook geen poging wagen. Dit was een voor mij onvergetelijke dag die ik de rest van mijn leven niet zal vergeten. 10 augustus a.s. mag ik weer.

Tja, hoe maak ik duidelijk wat ik wil en kom ik in contact met “Ziggo”.

 

Ondanks mijn gespannen koppie en met een leidsel lukt het beter. Het leidsel heeft niet mijn voorkeur!

 

Contact!!!

 

Dank je wel “Ziggo” voor het helpen leren.

 

20190512 Unterbach insecten

Bij dit soort acties van dieren zeggen Ingrid en ik altijd “en door”

12 mei 2019 – Zondagmorgen vond ik het tijd om een eindje te gaan lopen. Ik vertrok rond 11.00 uur. In plaats van mijn macrolens mee te nemen had ik besloten om de compact camera van BJ mee te nemen. Dat scheelt in gewicht! Ik wilde naar een stukje “moerasgebied” lopen waar we langs zijn gefietst toen we een rondje Unterbach – Meiringen – Unterbach hadden gedaan. Het is een bijzonder stukje natuurgebied wat je vanaf de weg niet ziet. Het was lekker weer en het zonnetje liet zich af en toe even zien. Naast het wandelpad stonden genoeg plantjes en bloemetjes. Eenmaal stilstaand zag ik een mooie kever/lieveheersbeestje die ik nog niet eerder had gezien. Hij had duidelijk een ochtendhumeur want hij draaide zich continue van mijn lensje weg. Nou ja… dan geen mooie foto maar ik had hem wel mooi gezien! “Thuis” maar eens opzoeken welk soort het geweest is. In het groen zaten nog veel meer insecten. Ik baalde dat ik mijn macrolens niet had meegenomen en kon het niet laten om BJ hierover te appen. Hij wilde mijn macrolens wel brengen, maar ja tussen de autoweg en het wandelpad lag een riviertje èn een spoorbaan. De eerste de beste overgang was een takke eind teruglopen en daar had ik geen zin in. Heel lief van BJ maar voor mij niet handig. Ik besloot dus met het compact cameraatje te gaan fotograferen. In het begin vond ik het niet te doen. Het scherpstellen ging beroerd, ik kon mijn scherpstelpunt niet zien en de macrostand hielp mij ook niet. Ik heb duidelijk te weinig verstand van deze camera en ben ook niet gewend om zo insecten te fotografen. Na veel 5-en en 6-en ging het steeds beter. De insecten waren gelukkig geduldig. Ze lijken hier in Zwitserland wel geduldiger dan in Nederland. Misschien komt dat omdat er nooit een Zwitser in de struiken ligt om hun te fotograferen, hihi. Hoe dan ook ik was blij met de makkelijk kleine wezentjes. En wat ik gezien heb, nou hier komt het;
1. Neomyzia oblongoguttata*)
2. Bessenschildwants
3. Zuringrandwants
4. Itsiebitsiespider
5. Bloedcicade
6. Boorvliegje
7. (Dicht)Bij
8. Eikenprachtkever**)

*) in mijn insectengids stond alleen deze prachtige naam bij het insect vermeld! Hoezo? Bestaat er geen mooie Nederlandse benaming? Jawel hoor maar een fantasieloze entomoloog heeft het diertje gedoopt als “gestreept lieveheersbeestje”..! Eerlijk is eerlijk… aan die benaming is niets gelogen maar het had wat mij betreft wel wat mooier/spannender gekund.

**) Deze niet schadelijke eikenprachtkever leeft van nectar en stuifmeel en ziet er inderdaad prachtig. Hun larven daarentegen slopen eiken. De larve leeft van de bast en de laag net daarachter. Met d gangen die de larve graaft kan het zoveel schade aanrichten dat de boom het loodje legt. Gelukkig nestelt de larve zich liever in zwakke of zieke bomen dan gezonde bomen. Op de site van Vroege Vogels staat een artikel met de titel “Eikenprachtkever sloopt Landgoed Scherpenzeel”. Lees hier. Het artikel had naar mijn idee beter “Eiken Landgoed Scherpenzeel verzopen, eikenprachtkever helpt opruimen “.

P.s. het eindje wandelen werd uiteindelijk 8.2 km in een tijd van 3 uur. Gemiddelde “snelheid” -> 2,73 km per uur! Precies hierom gaat BJ nooit mee met mijn (insecten)fotowandelingen! “Dat getreuzel!”. Hihi.

20190507 Milieuvriendelijke gaten in de lucht

20190507 Unterbach (CH) – Appartement  Michel

Na een fietstochtje door het dal bij Meiringen kwamen we weer terug bij ons appartement.
Naast de oprit staat een rotsformatie met mooie gele bloemetjes die zich daaraan vastklampen. En wat brengt dat met zich mee? Juist, bijen en hommels. Het was een drukte van belang en diverse soorten bijen vlogen af en aan. Helaas bleven de hommels niet zitten (vast type kloothommel, hihi).

Tussen al het geel zag ik in mijn ooghoek ook iets groens glimmen. En ja hoor, voor de tweede keer in mijn leven zag ik een gouden tor. De eerste keer in 2014 en nu 5 jaar later weer. Ik sprong een gaatje in de lucht, oké gat!

Ik zie met regelmaat foto’s van insecten dat ik denk…ja, die zijn vast dood en kunnen nu makkelijk van dichtbij worden gefotografeerd. Dat denk ik met name als het de ogen van een insect betreft. Die zijn zó fascinerend mooi en vind ik zó moeilijk om die heel gedetailleerd te vast te leggen. Vandaag is me dat meer dan ooit gelukt. De rest van de bij is niet scherp maar dat boeit me niet. Een 2de gaatje, oké toch ook weer een gat, sprong ik in de lucht. Stapje voor stapje ga ik vooruit.

Hotels met Pasen (bijna) vol

Dat het een drukte van belang zou worden dit Paasweekend was te verwachten daarom zijn óók wij een hotel gestart. Met de grootste zorgvuldigheid hebben hier over nagedacht. Ten eerste moest het op een zonnige plek komen. Ten tweede moest het makkelijk te bereiken zijn en ten derde wilden we graag het aantal kamers beperkt houden voor de exclusiviteit. Ook moest er een souterrain en zolder komen voor de grotere groepen. En niet te vergeten een brievenbus dat ben je immers verplicht! Aan al deze wensen kon worden voldaan dus hebben we de stoute schoenen aangetrokken en een hotel gekocht. Tot onze grote verrassing  zaten al snel de eerste kamers vol! Ook een toevallige voorbijganger heeft ons hotel uitgebreid bekeken maar kon helaas niet blijven. We verwachten dat de kamers die nu nog leeg staan snel gevuld zullen zijn. Nieuwsgierig hoe het er aan toe gaat? Je bent welkom om zelf een kijkje nemen.

20190408 Bij zaken

Archieffoto 2016

8 april 2019 –  Tot ons grote verdriet hebben we gemerkt dat onze Bijenvolk in onze spouwmuur de winter niet heeft overleefd. Waarom we daar verdrietig over zijn? De diverse bijenvolken hebben ons de laatste jaren heel veel plezier gebracht. We zullen hun “dolle kwartiertje” waarin het een drukte van belang was voor de hoofdingang terwijl tegelijkertijd hard zoemend de laatste nieuwtjes werden uitgewisseld (althans dat denken wij) missen. Maar ook het kijken naar de terugkomst van de Bijen met emmers stuifmeel aan hun pootjes waarbij de emmerkleuren geel, wit, donkerrood en zelfs knaloranje niet ongebruikelijk waren.

Archieffoto 2017

En dan het bestuderen hoe er af- en aangevlogen werd! Bijen vertrekken van en landen namelijk gewoon op elkaars rug, nek en bijenbips! (als wij als mensen toch eens zo tolerant zouden zijn!). Wanneer je niets van Bijen afweet ziet het er uit als een ongeorganiseerde bende. Hoe anders is de werkelijkheid. Een Bijenvolk is geoliede fabriek waarin iedereen zijn/haar eigen taak heeft, die uitvoert zonder te morren en waar gemaakte afspraken nagekomen worden. Er heerst samenhorigheid en iedereen is bereid om samen te werken en dat alles om een nieuw volk op te richten. Hoe het in ons Bijenvolk mis is gegaan heeft dus niets te maken met gedemotiveerde Bijen. Het is zeer waarschijnlijk een nare mijt geweest die luistert naar de naam Varroa. En nu..nu is het stil in onze tuin.

Toch is er ook leuk nieuws te melden. In oktober 2018 hebben wij onze tuin laten veranderen van een steengroeve in een Bijvriendelijke tuin. Helaas te laat voor ons bijenvolk. Genietend van een glas thee in de tuin zag ik vanuit mijn ooghoek een bijzonder tafereel. Bij één van de bamboestokken, die een jonge leibeuk in vorm houdt, was er druk vliegverkeer van een Bij of 3 à 4. Ik ging er eens rustig voor zitten om dat te aanschouwen en wat schetste mijn verbazing…er werd in en uit de bamboestok gevlogen. Natuurlijk moest dat dichterbij bekeken worden dus heb ik mijn camera gepakt en foto’s gemaakt. Na wat nabewerking kon ik goed zien dat we een Rosse Metselbij te gast hebben in onze tuin.

Omdat er bij ons thuis veel vliegtuigtermen gezegd worden…deze Rosse Metselbij zit op “APPROACH”

Om in vliegtermen te blijven: deze Rosse Metselbij zit op “FINAL”

Gelukkig ben ik in het bezit van Het handboek voor bijenfans en daar staat het volgende over Bij:
De Rosse Metselbij doet haar naam eer aan door als een echte bouwvakker haar nesten te metselen. Ze nestelt in alle mogelijke gaten. Liefst heeft ze een smal buisje, zoals een oude kevergang, een holle stengel of zelfs een sleutelgat. Eerst sluit ze de achterkant van de ruimte af met een laagje klei. Onder in het holletje legt ze lage drempeltjes om aan te geven waar de broedcellen komen. Die van haar zoontjes zijn een paar millimeter korter dan die voor haar dochters. Vrouwtjes worden immers groter dan de mannetjes. Als de drempels klaar zijn, slaat ze eten in. Ze legt een piepklein beetje nectar en een flink bergje stuifmeel in de achterste cel. Dat voedsel kauwt ze tot een klompje bijenbrood met bovenin een kuiltje. Daarin legt ze een eitje. Buiten haalt ze kleiballetjes om de drempel uit te bouwen tot een afgesloten tussenschot. Ze moet wel 8 keer heen en weer vliegen om genoeg specie te verzamelen. Als het eerste tussenschot dicht is, haalt ze eten voor de volgende broedcel en zo gaat het door, net zolang tot het hele holletje gevuld is. Per cel is ze meer dan 1 dag bezig! Het nest wordt afgesloten met een 1-3 mm dikke laag klei. Daarachter laat ze een lege nepcel zitten, bedoeld om indringers te misleiden. Dat werkt maar een beetje. Tijdens het bouwen aan het nest hebben vaak allerlei kevers, mijten, vliegjes en wespen hun eigen eitjes in de nog open broedcellen gelegd. Die zorgen voor een hoge sterfte van het broed van de Rosse Metselbijen. Het is maar goed dat de vrouwtjes 4 of 5 nesten met elk gemiddeld 5 eitjes bouwen.

Om een lang verhaal kort te maken: We zullen de gezelligheid van ons Bijenvolk missen en zijn blij dat onze Bijvriendelijke tuin nu al een eerste Bijwoner heeft.

Om in vliegtermen te blijven: “IN HANGAR”