Categorie Grote dieren

Nog niet verleerd, Ondeugd en Kontjes

30 juni 2020 – Het was niet zulk lekker weer vanochtend maar ik moest naar buiten, anders gezegd “met mijn kop in de wind”. Voor het eerst sinds tijden heb ik mijn fototas uit de mottenballen gehaald. Gelukkig had BJ nog opgeladen batterijen anders had ik niet op pad gekund want fotograferen komt bij mij op als po-ëpen en dan heb ik mijn eigen spullen niet altijd op orde! Gepakt en gezakt ging ik op pad. Ik moest wel weer wennen aan het gewicht van mijn tas. Toegegeven, naast al het fotoapparatuur zat er ook een overlevingspakket in met eten en drinken voor mijn innerlijke ik, een soort van EHBO-tasje, vuilniszakjes, zonnebril, telefoon, handcrème, lippenbalsem, desinfectiegel, snoetenpoetsdoekjes, extra batterijen, extra sd-schijfjes, een regencape, mijn flitslamp, portemonnee en autosleutels. Alleen zonder fotocamera’s en toebehoren is de tas al loodzwaar 😉 Maar hé, een slimme meid…….

Allereerst heb ik mijn macrolens, inclusief ringflitser, aangekoppeld. Omdat ik al heel lang geen insecten meer heb gefotografeerd was ik al blij met de enkele gewone insecten die ik voor mijn lens kreeg. Het weer speelde natuurlijk ook niet mee want wat zou jij doen als je insect was en het regende… precies, schuilen. Een enkele dappere “dodo” liet zich wel zien.

Naarmate de dag vorderde werd het weer steeds mooier. Foto’s maken met een macrolens geeft me energie maar kost het ook want turen in de struiken en de beste plaatjes proberen te schieten is intensief. Maar geen nood aan de man, ik had genoeg andere lenzen mee dus werd de lens gewisseld naar een 70-200.

Na op een bankje wat gegeten en gedronken te hebben ging ik weer op pad. Soms moet je keuzes maken welk pad je wilt bewandelen en dit keer koos ik voor het pad wat me naar de przewalski paarden en wisenten zou leiden. De paarden waren duidelijk al op vakantie, die waren in geen velden of wegen te zien. De wisenten had ik in NPL nog niet in “het wild” gezien. Daar is vandaag verandering in gekomen. Op een mooi veldje stonden, dacht ik, 2 wistenten maar tot mijn grote vreugde waren dat er 4! Ze stonden een eindje verderop. Wat schetste mijn verbazing… ze kwamen hoe langer hoe dichter bij. 4  stieren stonden vlak voor mijn neus met enkel nog schrikdraad en een hekwerkje tussen ons in. Hun wollige vacht waren ze aan het wisselen naar een luchtige zomerjas. Van dichtbij waren ze trouwens best groot. Wat een imposante beesten en dan te weten dat dit nog maar jonkies waren. Hoe ik dat weet? Ik kwam in gesprek met een medewerker van NPL. Hij vertelde mij dat hij ze zelden zo dichtbij staan en dat deze 4 “stiertjes” over niet al te lange tijd zullen verhuizen naar een ander natuurgebied. Dit om de familie die hier woont zuiver te houden.

Toen we stonden te praten hoorden we een vrouw heel hard “huppeldepup…kom hierrrrrr” roepen. En ja hoor, daar zagen mijn gesprekspartner en ik een hele leuke beagle voorbij schieten, van links naar rechts en van boven naar onder wel te verstaan. Zóó, die had er zin in. Het geluid van de vrouw kwam dichterbij en dichterbij. Omdat ze zo aan het schreeuwen was heb ik de naam van de beagle niet kunnen verstaan dus noem ik hem Ondeugd. De vrouw werd door de NPL-medewerker aangesproken dat de hond altijd aangelijnd dient te zijn waarop de vrouw de hondenriem met tuigje omhoog gooide en bits zei “ja dat weet ik, maar hij is uit zijn tuigje ontsnapt!”. Ondeugd kwam richting zijn bazinnetje gelopen en bleef zo’n 3 meter voor haar staan. Al stampvoetend en schreeuwend liep de bazin richting Ondeugd. “O leuk, we gaan nog langer spelen” dus zette Ondeugd het weer op het lopen. Uiteindelijk gaf Ondeugd zich gewonnen (of was hij gewoon moe geworden van al dat rennen/spelen?) en sprong weer in zijn tuigje. Bij Ondeugd was de rust wedergekeerd maar ik durf te wedden dat het wel even heeft geduurd eer de bloeddruk van mevrouw weer op normaal niveau zat. Ik heb staan lachen om dit leuke schouwspel.

Na dit avontuur kwam ik aan de praat met een dame wandelaar. Zij vertelde dat even verderop de andere groep wisenten stond met kalfjes erbij en dat je ze goed kon zien. Ik zette het op een lopen want zo staan de dieren in het zicht en net zo snel verdwijnen ze in het niets. Nou, ik heb ze gezien maar ze stonden niet meer dichtbij. Omdat wachten soms loont ben ik wat langer blijven staan. De kalfjes heb ik wel gezien maar stonden te ver om mooie foto’s van te nemen. De entertjes waren aan het stoeien en de volwassen wisenten lagen en stonden in het gras. Met hun kont naar mij (de wind) toe. Ook na langer wachten bleef ik naar kontjes kijken. Ik voelde dat het inmiddels ook tijd was om zelf een eind aan deze ontdekkingstocht te maken. Ik had me verkeken op afstand en tijdsduur. Ik miste BJ want als ik moe word ga ik slordig lopen. Met de hand van BJ in de mijne gaat het dan een stuk beter. Gelukkig duurde het niet lang voordat ik bij het bezoekerscentrum aankwam. Daar ben ik neergestreken om onder het genot van een bakkie koffie en een appeltaartje bij te komen. Ik was de enige klant op het terras maar was beslist niet alleen!

Na deze gezellige tankbeurt ben ik veilig naar huis gereden.

Eksterverhalen met een zwart/grijs randje

27 mei 2020 – Ongeveer een jaartje geleden werden we op een zondagochtend opgeschrikt door een hels kabaal. Ook de overburen stonden voor het raam te kijken naar wat er aan de hand zou kunnen zijn. Wat bleek… op de rotonde waren een papa en mama Ekster hun eigen jong aan het aanvallen. Het was hartverscheurend om te zien zo vlak voor onze deur. Ja, ik weet het…je moet de natuur zijn gang laten gaan maar dit laten gebeuren kon ik niet. Ik ben naar buiten gestapt (zeer waarschijnlijk nog in pyama, maar dat is boeiûh) en heb het jong opgepakt. Het beestje was aardig van slag, zijn hartje bonkte in zijn keeltje en was, tot bloedens toe, behoorlijk toegetakeld. We hebben een doosje gepakt en een handdoekje erin gedaan, in de hoop dat het vogeltje een beetje zou bijtrekken. Ik heb de dierenambulance gebeld en ja hoor, ze zouden het beestje komen ophalen. Heel af en toe keken we hoe het met het ekstertje ging. Na een tijdje stilletjes in het hoekje gezeten te hebben stond het ineens weer op zijn pootjes. We slaakten een zucht van verlichting. Helaas bleek dat zijn laatste groet aan ons geweest te zijn. Precies op het moment dat de dierenambulance de straat in kwam rijden is het ekstertje gaan hemelen. Huilend deed ik de deur open en verontschuldigde me voor mijn tranen. “Geeft niets hoor” zeiden de lieve mensen. Ze hebben het dode ekstertje meegenomen, BJ heeft de doos en handdoek opgeruimd en ik, ik was intens verdrietig.

Vandaag stonden we ons ontbijtje klaar te maken wat we buiten zouden opeten. Vanuit de keuken hoorden we in de tuin een raar geluid wat we niet thuis konden brengen maar oké was het niet. Dus..niets ontbijtje klaarmaken maar kijken wat er aan de hand was in de tuin. Op ons garage dak zaten 3 eksters en je raadt het al, ook nu waren een papa en mama ekster hun jong aan het aanvallen. De ontaarde ouders vlogen weg en het jong zag zijn kans schoon om weg te fladderen van het garage dak zo onze tuin in. Hij kwam precies terecht in het opstaande beschutte plantenvlak waar onze leibeuk in staat. Ook dit was weer een zielig hoopje. Om ervoor te zorgen dat papa en mama Ekster niet meer in zijn buurt konden komen hebben we ons ontbijtje gewoon in de tuin gegeten. Nadat we de ontbijtspulletjes weer hadden opgeruimd waren we toch wel nieuwsgierig hoe het met het jong ging. Dus zijn we voorzichtig de tuin inge(sl)lopen. Tot onze verbazing zat hij niet meer in het plantenvlak. Hij was eventjes aan onze aandacht ontsnapt en was weg gehupt in ons vers geknipte laurierhaagje. Tja, daar laten zitten was ook geen optie dus ook nu de dierenambulance gebeld. Als we het vogeltje zouden kunnen vangen en in een doosje hadden konden we weer bellen en dan zouden ze het op komen halen. Mission “catch the birdy” werd in gang gezet. BJ haalde een doos uit de papier container, ik haalde een handdoek. Ik had de vogeldoos vast en BJ dreef het vogeltje op de meest behoedzame manier uit de laurierhaag. Binnen no time was het “mission completed”. BJ is overigens een uitmuntende vogeldrijver wat ergens ook niet gek is want hij heeft iets met vliegende dingen, hihi. Wederom heb ik de dierenambulance gebeld, het beestje zou vandaag nog worden opgehaald maar omdat het zo druk was met het ophalen van met name jonge vogels wisten ze niet hoelaat. BJ, de schat, heeft nog een schaaltje water bij het vogeltje gezet. Hij zat goed op zijn pootjes en was nog redelijk goed “te spreken”. Rond 14.00 uur reed de dierenambulance onze straat in en hebben we het ekstertje in de liefdevolle handen van het ambulance personeel overdragen. We gaan er maar vanuit dat dit vogeltje het wèl gaat redden, maar zeker weten…

Het is niet leuk om van dichtbij te zien hoe wreed de natuur kan zijn maar besef me ook dat dit enkel gebeurt zodat de sterkste overblijven.

@alle dieren: als je dekking moet zoeken dan ben je in onze tuin goed af. Ik zal er altijd voor je zijn.

Uit privacy overwegingen zijn geen foto’s van de eksters toegevoegd

 

 

 

 

18 februari 2020 Wandel-Mijn-Hoofd-Leeg-Wandeling

We zijn net terug van vakantie en ik moest nu al een “Wandel-Mijn-Hoofd-Leeg-Wandeling” inlassen. Mijn hoofd voelt namelijk als pluizige lisdodde. Waarom lees je hieronder.

Het wordt een spannende week met een aantal (in)spannende afspraken die, als het een beetje meezit, een eind maken aan 2 jaar strijd waarnaar er een begin gemaakt kan worden naar rust, regelmaat en stabiliteit voor zowel Berend Jan als mij.

Helaas begint deze week niet zo lekker want het eerste gesprek, wat voor vanochtend gepland stond, is vanochtend met een zeer legitieme reden afgezegd door de wederpartij en doorgeschoven naar a.s. donderdag. Tja… is dit allemaal nou zo erg? Op zich niet, maar ik was wel verdrietig omdat de eerste langverwachte duidelijkheid hiermee tot en met donderdagochtend wel in het water viel.

Op weg naar Natuurpark Lelystad bedacht ik me ineens dat het voorjaarsvakantie is deze week. Dan kan het nog wel eens druk zijn in het park. Gelukkig was het tegendeel waar en liepen hier en daar setjes met en zonder kindjes. Heerlijk rustig dus.


Zo heerlijk rustig… tralalie tralala 😉

Op wat vogels na heb ik geen andere dieren gezien. Die lagen waarschijnlijk lekker ergens uit de wind verstopt of in het warme stro. Eerlijk is eerlijk ik kan ze geen ongelijk geven!


Deze aalscholver maakt zich snel uit de flippers als hij me aan ziet komen.

Ik voel me al een tijdje net als deze zwaan laat zien, wiebelig, vleugellam en een zwaar koppie. 

Maar… als alles loopt zoals we hopen, loop ik binnenkort weer met mijn borst vooruit en kan ik op welke manier dan ook mijn vleugels weer uitslaan.

Ik heb lekker gewandeld. Helaas is het niet gelukt om mijn hoofd helemaal “leeg te lopen”.

 

 

13 februari 2020 Koetje Karlina & Mama Koe Kelly

Vanochtend was het een drukte van belang. We liepen nog in onze pyjama toen BJ door zijn scanner de toren “line up” hoorde zeggen. Tja, dan ben je dus te laat om je aan te kleden (laat staan te douchen) en in de auto te springen naar de startbaan. Dus ging de winterjas van BJ over zijn pyjama heen en werden vanaf ons balkon de vliegtuigfoto’s gemaakt. Een praktische en snelle oplossing, hihi. Voor de kenners, de vangst: 2x F/A-18 (Hornet), 4x F-5E (Tiger II), 3x PC-7, 4x PC-21.

Voor het vervolg van de ochtend even wat achtergrond informatie voor degene die het nog niet weten. Ik ben peettante van Puppykoetje Karlina en haar Mama heet Kelly. Dat Karlina deze naam draagt, heeft ze aan mij te danken want ik mocht haar van haar verzorgers een naam geven. Wat een eer! Karlina is geboren op 20 november 2019 en is een heel klein koetje met een apart lief snoetje. Klein zal ze altijd blijven maar zij staat zeker haar “vrouwtje”. Zij wonen in Zwitserland op een boerderij waar wij zo af en toe logeren.

Nu weer terug naar deze ochtend. Ik deed ook lekker rustig aan en liep dus ook nog in mijn pyjama. Tussen het fotograferen door riep BJ mij…..Kelly & Karlina stonden buiten. Jippie..foto’s bij daglicht! Nadat ik me snel had aangejurkt ben ik naar buiten gelopen, lees gerend, om de dames op de gevoelige plaat vast te leggen. Karlina had nog nooit een fotocamera gezien, kreeg blijkbaar last van camera-vrees want ze liep weer terug de stal weer in! Nee toch, dat zal toch niet!? Kort daarna stak ze haar snoetje weer door de flappen..Tadaaaa hier ben ik weer..grapje! Ja, ja, naast een dondersteen blijkt ze ook nog een grapjas te zijn 😉

Als je “extra gel” in mijn haar, afgelikte knopen en mouwen van mijn jas, koeienkwatsen op mijn handen, spetterpoep en watervalplas niet meetelt verliep de fotoshoot vlekkeloos. Wat staan ze er mooi op. See for yourself.

 

 

2 februari 2020 No pictures please (uitgelicht)

“No pictures please.”

Deze vogel heb ik geschoten in Zoo Zürich! Ik vind het zelf zo’n gave foto dat ik hem graag (nogmaals) met je deel.

 

20191120 Beschuit met roze muisjes

20 november 2019 – Mijn avond kon niet meer stuk! Na thuiskomst van een heerlijke avond zingen in Nijkerk zat BJ te glimlachen en begon een mailtje voor te lezen in het Duits. Wat bleek, Kelly, mijn lievelingskoe bij ons vakantieadres in Zwitserland had een half uur geleden een puppykoetje op de wereld gezet en koeienhoedster Maya had meteen een mailtje gestuurd om het goede nieuws te delen.

Net uit het ei”

Maar in het mailtje stond nog meer…ik mocht het koetje haar naam geven. Het ontroerde mij dat Maya aan mij heeft gedacht en voelde me vereerd. Haar naam was niet moeilijk te bedenken, het is KARLINA geworden wat Kracht en Vrij betekent. Kracht gaat ze zeker nodig hebben want in vergelijking met een gemiddeld puppykoetje is ze zo’n 15 kg te licht.

Wat een schatje hè

Mama koe zorgt heel goed voor Karlina en vertrouwd op de goede zorg van haar verzorgers. Met al deze aandacht gaat het vast een hele mooie dame worden. Zodra het kan gaan we een meet en greet organiseren.

Ik kon wel wat positieve vibes gebruiken, Karlina had op geen beter moment op de wereld kunnen komen ;-).
Peettante zijn van een (nu nog puppy) koetje is een feestje. Het liedje van meneer Bever “Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht” blijft voorlopig nog wel in mijn hoofd zitten!

 

 

 

 

 

Tranen, Troost, en Tevreden

Ell (Limburg), 10 augustus 2019 – Vandaag ging ik samen met Berend Jan weer naar de paarden. Vorige keer mocht ik zelf een paard uitkiezen, dit keer had ik Kim (Equijoy) gevraagd een paard voor mij uit te kiezen. Dat had zij zelf ook al bedacht! Tot mijn verrassing werd het niet 1 paard maar werden het 2 pony’s. De donkere pony heet Joery en de lichte pony heet Finn. Deze sessie raakte me opnieuw emotioneel omdat Joery en Finn mij onder andere hebben laten zien dat ik er mag zijn om wie ik ben en zoals ik ben en dat als iets niet lukt dat helemaal niet erg is. Met volle tevredenheid kijk ik terug op het avontuur wat ik ben aangegaan en dank Ziggo, Joery en Finn vanuit de grond van mijn hart voor de wijze lessen.

TRANEN!

TROOST!

TEVREDEN!

20 juli 2019 Ik ben er stil van

Vandaag was het zover! Een dag waar ik naar heb uitgekeken. Ik ga in therapie met paarden. De ervaring was zo overweldigend dat ik het niet onder woorden kan brengen en ga ook geen poging wagen. Dit was een voor mij onvergetelijke dag die ik de rest van mijn leven niet zal vergeten. 10 augustus a.s. mag ik weer.

Tja, hoe maak ik duidelijk wat ik wil en kom ik in contact met “Ziggo”.

 

Ondanks mijn gespannen koppie en met een leidsel lukt het beter. Het leidsel heeft niet mijn voorkeur!

 

Contact!!!

 

Dank je wel “Ziggo” voor het helpen leren.

 

Cadeautjes in Natuurpark Lelystad

15 november 2018 – Lange tijd was het niet mogelijk om mijn camera mee te nemen tijdens wandelingen. Niet omdat er iets mis was met mijn camera maar omdat mijn eigen “instellingen” niet goed waren. Vandaag heb ik mijn stoute (wandel)schoenen aangetrokken en besloot mijn camera mee te nemen.

Normaal gesproken maak ik best wat kilometers tijdens het wandelen maar dit keer had ik mij voorgenomen een korte wandeling te maken om weer een begin te maken met het wennen aan “bepakking” en “focussen”. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Ik werd getrakteerd op een bijzonder schouwspel, overstekend wild en er werd geposeerd. Wat was ik blij met deze cadeautjes.

Na de korte wandeling ben ik neergestreken in het restaurant en daar kreeg ik nòg een cadeautje. Omdat het best fris was hadden ze het haardvuurtje flink opgestookt. Genietend van een hapje en drankje en de warmte van het vuur schoof een pianist achter de piano. Hij speelde herkenbare melodieën en voorzag deze van zelfbedachte franje en riedels. Hij had het lekker naar zijn zin. Omdat het niet druk was in het restaurant voelde het als een privé concert. Onder het mom “geef de muziek nog wat te drinken” heb ik de pianist een drankje aangeboden (dat aanbod accepteerde hij maar wat graag). Na zijn concert heb ik hem hartelijk bedankt voor dit extraatje. Moe maar voldaan ging ik weer huiswaarts.

4 september 2018 Een wandeling met verrassingen.

Vlakbij huis had ik het wel even gezien met wandelingen dus hup, naar Natuurpark Lelystad. Natuurlijk eerst even op buienradar gekeken omdat er regen en onweer werd verwacht maar voor de komende uurtjes was de kust nog wel veilig. Om te voorkomen dat het echt gaat regenen toch een paraplu meegesjouwd ;-). Nu de scholen weer begonnen zijn is het er heerlijk rustig. De parkeerplaats was nog bij lange na niet vol en veel kinderen kon ik echt niet ontdekken. Sterker nog ik heb op hele stukken geen mens gezien..heerlijk!

Dit keer ben ik een pad ingeslagen waar ik nooit ingelopen was. Dat was de start van een heel bijzondere wandeling. Allereerst langs een prachtige boom met (tamme?) kastanjes. Deze boom bleek onderdeel uit te maken van een bomenwandeling. Hoe lang die wandeltocht al bestaat weet ik niet maar ik had het nog nooit gezien. Er staan paaltjes met nummers langs de bomenroute maar de logica daarvan is (voor mij) ver te zoeken. Later toch maar eens onderzoeken hoe het zit. Voor nu besloot ik gewoon lekker om me heen kijken en te genieten van al het moois. Zo gezegd, zo gedaan. De zwijnen stonden lekker te eten en net toen ik foto’s wilde maken kwam er een clubje mensen met kinderen aangelopen. Het geklep, de drukte…ik ben maar verder gelopen. Ik liep wel terug als het rustiger was. Even verderop hoorde ik iets wat ik niet kon thuis brengen. Het leek net of er met stokken geslagen werd. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik op het geluid afgelopen. Tot mijn verrassing zag ik tussen struiken 2 mannelijke Pater Davidsherten hun geweien tegen elkaar slaan. Om betere foto’s te kunnen maken ben ik, in korte broek!, door de struiken gelopen. Niet erg handig want ongelijke grond en brandnetels is dan geen beste combi maar ja… voor de beste foto moet je wat over hebben. Achteraf was dit helemaal niet nodig geweest want nog geen 5 minuten later liepen ze naar een open plek (dus weer terug door de struiken!).Vanaf het wandelpad had ik prachtig zicht op de dieren en dat leverde de beste foto’s op, cadeautje nummer 1.

Wanneer de dieren mij dulden en geduld hebben tijdens het fotograferen bedank ik ze altijd hardop. Dus na de herten hartelijk bedankt te hebben ben ik weer verder op pad gegaan en genoot van de rust, het vogelgezang en het lekkere weer. Inmiddels was er al aardig wat tijd verstreken maar ik had nog geen zin om terug te lopen naar de uitgang. Op een wegwijsbordje stond “Elanden”. Die had ik nog niet eerder gezien. Dit werd mijn nieuwe missie! Langs het water lopend hoorde ik aardig wat herrie. Er werd aan het riet getrokken en geknabbeld en hoorde water klotsen. Vanwege het hoge riet zag ik helemaal niets en kon ook dit geluid niet thuisbrengen. Eerst dacht ik aan een bever want die wonen ook in dat gebied maar ja bevers eten toch geen riet?? Ook hier werd mijn nieuwsgierigheid gewekt en ben even om een hoekje gelopen. Voor de tweede keer vandaag werd ik aangenaam verrast. In het water, langs de oever stond een eland de oever even “netjes bij te werken”! Cadeautje nummer 2. Ik keek mijn ogen uit… wat een prachtige schouwspel. Ik heb ruim een half uur met de Eland opgetrokken en ondanks alle hindernissen een aantal leuke foto’s weten te maken en die deel ik graag. Voor mijzelf had dat niet gehoeven want deze herinneringen staan voor de rest van mijn leven diep in mijn geheugen gegrift.