Categorie Grote dieren

20191120 Beschuit met roze muisjes

20 november 2019 – Mijn avond kon niet meer stuk! Na thuiskomst van een heerlijke avond zingen in Nijkerk zat BJ te glimlachen en begon een mailtje voor te lezen in het Duits. Wat bleek, Kelly, mijn lievelingskoe bij ons vakantieadres in Zwitserland had een half uur geleden een puppykoetje op de wereld gezet en koeienhoedster Maya had meteen een mailtje gestuurd om het goede nieuws te delen.

Net uit het ei”

Maar in het mailtje stond nog meer…ik mocht het koetje haar naam geven. Het ontroerde mij dat Maya aan mij heeft gedacht en voelde me vereerd. Haar naam was niet moeilijk te bedenken, het is KARLINA geworden wat Kracht en Vrij betekent. Kracht gaat ze zeker nodig hebben want in vergelijking met een gemiddeld puppykoetje is ze zo’n 15 kg te licht.

Wat een schatje hè

Mama koe zorgt heel goed voor Karlina en vertrouwd op de goede zorg van haar verzorgers. Met al deze aandacht gaat het vast een hele mooie dame worden. Zodra het kan gaan we een meet en greet organiseren.

Ik kon wel wat positieve vibes gebruiken, Karlina had op geen beter moment op de wereld kunnen komen ;-).
Peettante zijn van een (nu nog puppy) koetje is een feestje. Het liedje van meneer Bever “Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht” blijft voorlopig nog wel in mijn hoofd zitten!

 

 

 

 

 

Tranen, Troost, en Tevreden

Ell (Limburg), 10 augustus 2019 – Vandaag ging ik samen met Berend Jan weer naar de paarden. Vorige keer mocht ik zelf een paard uitkiezen, dit keer had ik Kim (Equijoy) gevraagd een paard voor mij uit te kiezen. Dat had zij zelf ook al bedacht! Tot mijn verrassing werd het niet 1 paard maar werden het 2 pony’s. De donkere pony heet Joery en de lichte pony heet Finn. Deze sessie raakte me opnieuw emotioneel omdat Joery en Finn mij onder andere hebben laten zien dat ik er mag zijn om wie ik ben en zoals ik ben en dat als iets niet lukt dat helemaal niet erg is. Met volle tevredenheid kijk ik terug op het avontuur wat ik ben aangegaan en dank Ziggo, Joery en Finn vanuit de grond van mijn hart voor de wijze lessen.

TRANEN!

TROOST!

TEVREDEN!

20 juli 2019 Ik ben er stil van

Vandaag was het zover! Een dag waar ik naar heb uitgekeken. Ik ga in therapie met paarden. De ervaring was zo overweldigend dat ik het niet onder woorden kan brengen en ga ook geen poging wagen. Dit was een voor mij onvergetelijke dag die ik de rest van mijn leven niet zal vergeten. 10 augustus a.s. mag ik weer.

Tja, hoe maak ik duidelijk wat ik wil en kom ik in contact met “Ziggo”.

 

Ondanks mijn gespannen koppie en met een leidsel lukt het beter. Het leidsel heeft niet mijn voorkeur!

 

Contact!!!

 

Dank je wel “Ziggo” voor het helpen leren.

 

Cadeautjes in Natuurpark Lelystad

15 november 2018 – Lange tijd was het niet mogelijk om mijn camera mee te nemen tijdens wandelingen. Niet omdat er iets mis was met mijn camera maar omdat mijn eigen “instellingen” niet goed waren. Vandaag heb ik mijn stoute (wandel)schoenen aangetrokken en besloot mijn camera mee te nemen.

Normaal gesproken maak ik best wat kilometers tijdens het wandelen maar dit keer had ik mij voorgenomen een korte wandeling te maken om weer een begin te maken met het wennen aan “bepakking” en “focussen”. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Ik werd getrakteerd op een bijzonder schouwspel, overstekend wild en er werd geposeerd. Wat was ik blij met deze cadeautjes.

Na de korte wandeling ben ik neergestreken in het restaurant en daar kreeg ik nòg een cadeautje. Omdat het best fris was hadden ze het haardvuurtje flink opgestookt. Genietend van een hapje en drankje en de warmte van het vuur schoof een pianist achter de piano. Hij speelde herkenbare melodieën en voorzag deze van zelfbedachte franje en riedels. Hij had het lekker naar zijn zin. Omdat het niet druk was in het restaurant voelde het als een privé concert. Onder het mom “geef de muziek nog wat te drinken” heb ik de pianist een drankje aangeboden (dat aanbod accepteerde hij maar wat graag). Na zijn concert heb ik hem hartelijk bedankt voor dit extraatje. Moe maar voldaan ging ik weer huiswaarts.

4 september 2018 Een wandeling met verrassingen.

Vlakbij huis had ik het wel even gezien met wandelingen dus hup, naar Natuurpark Lelystad. Natuurlijk eerst even op buienradar gekeken omdat er regen en onweer werd verwacht maar voor de komende uurtjes was de kust nog wel veilig. Om te voorkomen dat het echt gaat regenen toch een paraplu meegesjouwd ;-). Nu de scholen weer begonnen zijn is het er heerlijk rustig. De parkeerplaats was nog bij lange na niet vol en veel kinderen kon ik echt niet ontdekken. Sterker nog ik heb op hele stukken geen mens gezien..heerlijk!

Dit keer ben ik een pad ingeslagen waar ik nooit ingelopen was. Dat was de start van een heel bijzondere wandeling. Allereerst langs een prachtige boom met (tamme?) kastanjes. Deze boom bleek onderdeel uit te maken van een bomenwandeling. Hoe lang die wandeltocht al bestaat weet ik niet maar ik had het nog nooit gezien. Er staan paaltjes met nummers langs de bomenroute maar de logica daarvan is (voor mij) ver te zoeken. Later toch maar eens onderzoeken hoe het zit. Voor nu besloot ik gewoon lekker om me heen kijken en te genieten van al het moois. Zo gezegd, zo gedaan. De zwijnen stonden lekker te eten en net toen ik foto’s wilde maken kwam er een clubje mensen met kinderen aangelopen. Het geklep, de drukte…ik ben maar verder gelopen. Ik liep wel terug als het rustiger was. Even verderop hoorde ik iets wat ik niet kon thuis brengen. Het leek net of er met stokken geslagen werd. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik op het geluid afgelopen. Tot mijn verrassing zag ik tussen struiken 2 mannelijke Pater Davidsherten hun geweien tegen elkaar slaan. Om betere foto’s te kunnen maken ben ik, in korte broek!, door de struiken gelopen. Niet erg handig want ongelijke grond en brandnetels is dan geen beste combi maar ja… voor de beste foto moet je wat over hebben. Achteraf was dit helemaal niet nodig geweest want nog geen 5 minuten later liepen ze naar een open plek (dus weer terug door de struiken!).Vanaf het wandelpad had ik prachtig zicht op de dieren en dat leverde de beste foto’s op, cadeautje nummer 1.

Wanneer de dieren mij dulden en geduld hebben tijdens het fotograferen bedank ik ze altijd hardop. Dus na de herten hartelijk bedankt te hebben ben ik weer verder op pad gegaan en genoot van de rust, het vogelgezang en het lekkere weer. Inmiddels was er al aardig wat tijd verstreken maar ik had nog geen zin om terug te lopen naar de uitgang. Op een wegwijsbordje stond “Elanden”. Die had ik nog niet eerder gezien. Dit werd mijn nieuwe missie! Langs het water lopend hoorde ik aardig wat herrie. Er werd aan het riet getrokken en geknabbeld en hoorde water klotsen. Vanwege het hoge riet zag ik helemaal niets en kon ook dit geluid niet thuisbrengen. Eerst dacht ik aan een bever want die wonen ook in dat gebied maar ja bevers eten toch geen riet?? Ook hier werd mijn nieuwsgierigheid gewekt en ben even om een hoekje gelopen. Voor de tweede keer vandaag werd ik aangenaam verrast. In het water, langs de oever stond een eland de oever even “netjes bij te werken”! Cadeautje nummer 2. Ik keek mijn ogen uit… wat een prachtige schouwspel. Ik heb ruim een half uur met de Eland opgetrokken en ondanks alle hindernissen een aantal leuke foto’s weten te maken en die deel ik graag. Voor mijzelf had dat niet gehoeven want deze herinneringen staan voor de rest van mijn leven diep in mijn geheugen gegrift.

 

 

 

18 april 2018 Beekse Bergen

En daar gingen Ingrid Ganzevles en ik weer op pad. Waren we vorig jaar in het Noorden van het land…nu ging het zuidwaarts naar Safari Park de Beekse Bergen. Met het vooruitzicht op een mooie, zonnige en warme dag gingen we, ondanks dat Ingrid het niet zo op mutsen heeft, toch goed gemutst op pad. De reis naar SPBB verliep merendeels vlotjes alhoewel het vlakbij de eindbestemming ondanks of liever gezegd dankzij de navigatie toch nog eventjes omrijden was in een woonwijk..ga links af, ga links af, ga links af! We hebben een mooi rondje extra gemaakt!. Maar eerlijk is eerlijk…anders hadden we dat prachtige plantsoentje nooit gezien. We parkeerde de auto “lekker dichtbij” de ingang (NOT). Nou ja we zouden die dag toch veel lopen dus dat kon er nog wel bij. Na een reis van 1,5 uur waren we wel toe aan een theetje en koffietje. Wat denk je…waren ze het restaurant bij de ingang aan het verbouwen! Strakke planning zo vroeg in het begin van het seizoen. Er was een restaurant aan de totaal andere kant van het park, daar eerst naar toe lopen vonden we geen goed idee dus…camera’s in gereedheid gebracht en meteen begonnen met fotograferen. Lopen we bij de apen roep ik ietwat hard voor de grap “kijk een aap” waarop Ingrid zei “nee joh dat is een kind ;-)” De toon voor vandaag was gezet! Het gezin met kind wat in de buurt liep kon overigens niet om het grapje lachen..

Vandaag hadden de dieren zonder enige twijfel onderling een afspraak gemaakt waarin Ingrid en ik ons niet zo in konten (ja, konten) vinden want zodra we de camera op een van hun richtte draaide ze allemaal ons de KONT toe. Het is een wonder dat er nog iets toonbaars tussen alle gemaakte foto’s zit, hihi.

Richting het restaurant zaten de bruine beren. Eéntje lag in het te warme zonnetje met zijn kop op een steen te rusten en een andere liep door het verblijf. Er kwam een “setje” bij ons staan, zegt die jongen…zijn dat beren? Waarop zijn vriendinnetje adrem zei “nee, honden!” Wij konden het uitspreken van “en de relatie… duurder nog lang en gelukkig” niet onderdrukken. De dame van het setje schoot net als wij in de lach, de heer in kwestie lachte als een boer met kiespijn mee!

Na een paar uurtjes kwamen we “al” bij het restaurant wat wel open was. Onze beentjes waren wel even toe aan een rustmoment en we hadden trek. Voor intimi..de logica van de looproute in het restaurant vonden we hier beter dan in de Orchideeën Hoeve. Dat dan wel maar met een lauwe/koude tosti voor de lieve som van 5,50 Euries hadden we echt moeite. Met tegenzin en met hoorbaar veel gemopper tegen collega-tostimakers kregen we 2 heerlijke “net-uit-de-oven” tosti’s. Vanuit het restaurant hadden we zicht op witte gibbons maar ook die wisten van de onderling gemaakte afspraak af!

Tussen het eten en kletsen door riep Ingrid ineens kort en krachtig “nijlpaard, water” waarop ik zonder verder vragen te stellen meteen mijn camera pakte me omdraaide naar het water en op de plek richtte waar Ingrid met haar lens naar keek. Ik heb mooie foto’s gemaakt die ik zonder de  cue van Ingrid nooit hadden kunnen maken, thx Ink!

Na de lunch zijn we richting uitgang gelopen en hebben we nog vele dieren gefotografeerd. Al lopend kwamen we tot de conclusie dat we Wildlands mooier vonden maar dat SPBB ook zeker zijn charme had.

Bij de parkeerplaats aangekomen vroeg Ingrid hoe een automaat reed (ik heb sinds kort een nieuwe auto(metmaat). Na enig tegensputteren stapte Ingrid achter het stuur. Hoe en wanneer moest ze het dan proberen. Het parkeerterrein werd door ons omgetoverd tot oefenparcours en na een paar rondjes werd het tijd voor het racecircuit (lees de snelweg). Voor Ingrid was het rete-spannend maar wat was/ben ik trots d’r… heeft ze toch maar gedaan!

Op naar een nieuw avontuur! 

 

20 januari 2017 Natuurpark Lelystad

Vandaag hadden BJ en ik sinds (veel te) lange tijd weer onze met-zonder-elkaar-fotografie-dag.  Op dit soort dagen rijden we met één auto naar Lelystad. Vervolgens word ik er bij Natuurpark Lelystad door BJ uitgegooid om dieren te spotten en gaat BJ vliegtuigen spotten op Vliegveld Lelystad.

Vandaag was het lekker wandelweer. Er scheen een mooi zonnetje maar het was wel een beetje koud. Met een warme muts en mijn pas aangeschafte “camerabedieningsvriendelijke'” handschoenen was het prima te doen.

Op een paar plekken na was het meer dichtgevroren. Gevolg was dat veel vogels op een kluitje zaten. Ganzen, zwanen, een reiger, meerkoeten en nóg meer koeten stonden gebroederlijk bij elkaar op het ijs. Allemaal in rustpose want ze hadden hun energie hard nodig om warm te blijven. De zwanen stonden helaas te ver om er echt mooie foto’s te maken maar vanwege de compositie zijn ze wel door mijn eigen strenge selectie criteria gekomen.

De przewalskipaarden, wisenten en zwijnen heb ik vandaag niet gezien maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is hun goed recht om zich lekker te verschuilen. Dat maakt het trouwens een volgende keer leuker om ze dan juist wel te spotten.

Toevallig waren 2 mannen bij de otters bezig met een soort privéles fotografie.  Om de otter mooi in beeld te kunnen brengen werd het gevoerd met Rode Amerikaanse rivierkreeftjes.

Even klein uitstapje: dit kreeftje is een ware plaag in Nederland en hoort hier eigenlijk niet thuis. Hij komt oorspronkelijk uit het gebied bij de Mexicaanse Golf en heeft zich de laatste jaren over Europa verspreid. De kreeften zijn drager van een schimmel die dodelijk is voor de Europese rivierkreeft die is daardoor bijna uitgestorven in Nederland. De enige vijand van dit vervelende beestje is meest waarschijnlijk de reiger.

Heel vervelend allemaal maar ik heb daardoor wel een paar leuke foto’s door kunnen maken van de otter en zijn kreeftje.

Als ik mijn rondje hebt gemaakt app ik naar BJ en komt hij me weer ophalen (lief hé!). Gemiddeld is dat een uurtje of 2,5 later. BJ heeft ook nog het een en ander aan nieuwigheidjes gespot en zo gaan we beiden tevreden en voldaan weer op weg naar huis.

 

 

28 november 2016 DierenParkAmersfoort

img_9093Vandaag een dagje op stap met Ingrid Ganzevles. Zij fotografeert ook heel graag en vindt het, net al ik,  niet erg om ergens langer te blijven staan om de dieren te observeren en/of om een nog betere foto te krijgen.
Ingrid moest een toegangskaartje kopen. “Voor een volwassene?” vroeg de vriendelijke maar nog niet helemaal wakkere kassière. Ik kon het natuurlijk weer eens niet laten om daar een zeer passend antwoord op te geven, hihihi. Mijn voorstel om eerst een bakkie koffie te gaan drinken met iets lekkers erbij werd vriendelijk afgeslagen, we kwamen immers voor de dieren 😉 Ook Ingrid houdt niet van de verplichte looproutes dus zijn we gaan spooklopen. Kortom ik was in goed gezelschap.

De vogelverblijven waren, in verband met de vogelgriep, logischerwijs gesloten. Dat betekende helaas ook dat we onder andere de pelikanen, gieren en hamerkoppen niet hebben kunnen zien.

We zijn de hele dag op ons gemakkie de dierentuin doorgegaan. Alhoewel “op ons gemakkie”!
Ik had het recent geopende waterfietsparcours nog niet eerder gefietst. De eerste keer was ik alleen en ging de attractie net dicht! Maar nu waren we met z’n tweetjes èn de attractie was open. Na betaling van 2 euries stapten we heel elegant (nou ja elegant) onze waterfiets in. Er stond een heel goede tip in de waterfiets:  roer naar links is naar rechts en andersom. Dat moest dus een makkie zijn. Na een irritant spelletje van-voor-naar-achter-van-links-naar-rechts en vice versa wisten we precies waar alle stootwallen zaten! Ons roer werkte voor geen meter! Met verzuring in de benen zaten we dan eindelijk op koers. De medewerkster van de attractie kwam op een holletje naar ons toe gerend en riep “jullie varen tegen het verkeer in”! Met hetzelfde spelletje gingen we weer achteruit en kwamen we klem te zitten tussen de stootwallen. Na veel 5-en en 6-en kwamen we weer los. We waren er helemaal klaar mee maar ja, we hadden betaald hè, dus werd het rondje afgemaakt. Met twee rooie koppen en vier verzuurde benen stapte we de waterfiets uit. Tot overmaat van ramp hebben we in het hele fietsrondje maar 2 dieren gezien te weten: 1 klein aapie en 1 plastic krokodil in een vijvertje!  De volgende bezoeken sla ik deze attractie echt over hoor! Nadat we weer een beetje bijgetrokken waren van de inspanning gingen we weer op pad.

Op een gegeven moment zag Ingrid ergens rook en zei “kijk daar staat wat in de hens”. “Klopt” zei ik “we staan bij de FLAMingo’s”. We kwamen beide niet meer bij van het lachen.  Gedurende de dag hebben we ook nog “Opala’s” gezien (dieren die niet te fotograferen waren omdat er een paal voor staat) en het alom bekende “roodbosje” (een roodborstje die het bos invliegt). Woordgrapjes…altijd leuk.

Ik heb aardig wat foto’s gemaakt maar had op de een of andere manier niet echt mijn fotomaakdag (3x woordwaarde). Slechts een viertal zijn door mijn keuring gekomen maar deze vind ik wel heel mooi, helemaal vanwege de zwart/wit weergave.

Dank voor deze mindfullness dag Inkie, voor nu en nog eens.

img_8971 img_9144 img_9249

 

21 november 2016 ARTIS

img_8325Al kijkend naar de dieren in de dierentuin realiseer ik me dat dat eigenlijk best vreemd is. Door naar de dieren te kijken ontspan ik terwijl zij in gevangenschap er iedere dag weer het beste van maken. Daarentegen ben ik zo vrij als een vogel maar voel me momenteel gevangen in mijn eigen web wat Het Leven heet. Ik neem het besluit ik om, net als de dieren, “er het beste van te maken” vandaag.

Bij de poort aangekomen kreeg ik werkelijk zo’n mooi aanbod van de Bankgiroloterij! Als ik eenmalig € 13,50 zou bijdrage aan het nieuwe olifantenverblijf zou ik het toegangskaartje gratis krijgen. Om in dierentaal te blijven vroeg ik naar het addertje onder het gras. “Nee hoor mevrouw, geen addertje, gewoon een mooi aanbod”. Omdat mijn onderbuik gevoel iets heel anders zei heb ik toch maar even doorgevraagd. “Jaaa, ik moest dan alleen even de aanmelding(!) telefonisch of per email stopzetten”. Ik heb deze “snotaap” bedankt voor het aanbod. Natuurlijk snap ik dat er geld nodig is om de dieren een beter onderkomen te bieden maar deze manier van geldwerven gaat me te iets te ver.

Bij binnenkomst zoek ik een bankje om mijn camera in gereedheid te brengen. Na een aantal jaren te fotograferen ben ik nog altijd aan het stoeien met de volgorde van het omhangen: rugzak/camera of camera/rugzak, hoe dan ook beide moeten mee en gaan mee, hihi. Voor de nieuwsgierigen onder ons, het is camera/rugzak geworden.

Ik was al een tijdje niet in deze dierentuin geweest dus er viel veel te ontdekken. Van de geadviseerde looproute trek ik me weer eens niets aan en ontdek de dierentuin op mijn eigen manier. Waar je niet omheen komt is de apenrots en het leeuwenverblijf. Een van de leeuwinnen deed zich te goed aan een heerlijke vogel. Ze was wel een beetje kieskeurig hoor want de veren werden weer uitgespuugd. Dit verblijf is voor de 2 leeuwinnen en 1 leeuw niet al te groot en mag wat mij betreft ook wel eens worden aangepakt.

De vele reigers in de dierentuin voelen zich zo vlak bij de pelikanen als een vis in het water en geef ze eens ongelijk; de “viswinkel” is immers dagelijks geopend!

Het was lekker weer en heb bewust de binnenverblijven van onder andere de apen, krokodillen en reptielen overgeslagen. Ten eerste zweet je je ongans met  je winterjas in de tropische temperaturen en een lens die na de eerste stap binnen direct beslaat is ook geen pretje. Volgende keer deze verblijven maar eens kijken.

Om een uurtje of 14.00 werd het tijd om wat te eten, drinken en een  noodzakelijke pitstop. Hierna ging ik weer op pad. Bij de mandrillen, die in het voormalig ijsberenverblijf wonen, raakte ik toevallig aan de praat met een-meneer-op-leeftijd die al zijn hele leven in Artis komt. Hij wist veel over de dieren(tuin) te vertellen, ook dat het leeuwenverblijf niet zomaar veranderd mag worden. Deze heer ging duidelijk met zijn tijd mee want zijn mobieltje ging af. Voor mij een mooie aanleiding om gedag te zwaaien en verder te gaan. Om de hoek bij de mandrillen woont een modern Maleisisch tapir gezin. Fascinerende wezen die tapirs want het lijkt wel of ze samengesteld zijn uit andere dieren met hun rare korte slurf, rare korte pootjes, rare grote oren en het stuk tussen kop en kont lijkt er door de strakke kleurscheidingen tussen geplakt te zijn. Mama en Papa tapir hebben een LAT relatie. Papa zit apart en Mama en puppy tapir delen samen een verblijf.  Meer dan een half uur heb ik naar ze staan kijken. Het is leuk om te zien hoe de puppy tapir rondspringt, achter vogels aan gaat en zijn mama plaagt. Zijn mooie schutkleuren doen goed werk want het is verdraaid moeilijk om hem goed te kunnen fotograferen. Slechts een paar zijn redelijk gelukt.

De ara’s krijsten inmiddels de hele boel bij elkaar dus ging ik maar eens kijken wat er aan de hand was. Niets dus! Ze waren gewoon lekker aan het krijsen. In het verleden zijn er zeer waarschijnlijk wat onderzoekende mensenvingertjes beschadigd want een dubbel traliehek wordt niet voor niets neergezet. De ara’s door de hekken heen fotograferen zou op zich nog wel lukken maar de dag liep al aardig op zijn eindje waardoor zelfs mijn camera te weinig licht had om mooie foto’s te maken. Ook weer een reden om nog eens terug te gaan.

Op 16 oktober jl. is er een olifantje geboren. Vandaag mocht hij buitenspelen maar aan al het goede komt een eind. Moeders liet met getrompetter en luide kreten horen toch wel heel graag naar binnen te willen om haar jong na een lange dag rust en warmte te gunnen. Ik dacht ik blijf even staan kijken tot ze naar binnengaan maar zag vanuit mijn ooghoek dat er in het giraffenverblijf iets leuks aan de gang was. Alle volwassen giraffen waren al naar binnen maar het girafje wat op 17 november jl. op deze wereld kwam had daar duidelijk nog geen zin in. Dus, verzorgers in het verblijf met een lang touw om het eigenwijze beestje naar binnen te leiden. Na veel geduld liep ook hij naar binnen. Onder luid applaus verlieten de dierverzorgers het verblijf 😉

Bijna alle dieren waren nu binnen of klaar met de dag. Na 5 uur rondgewandeld te hebben vond ik het ook welletjes en ben huiswaarts gegaan. Ik was moe maar deze dag heeft me goed gedaan.

3 november 2016 DierenParkAmersfoort

Niet alles valt in de herfst (gelukkig!)
Onderschrift voor bovenstaande foto: Niet alles in de herfst valt (gelukkig ;-))

Voor de verandering had ik vandaag (donderdag) mijn part-time dag. Na de ochtend de kapper te hebben bezocht ben ik mijn nieuwe “veren” gaan pronken in de dierentuin. Ik heb geen van de dieren horen en zien lachen, mijn nieuwe couppie is dus goedgekeurd, hihi.

Het weer was qua temperatuur aangenaam en het was droog, met de nadruk op was! Mijn “Tante Joke” had me al gewaarschuwd….later in de middag barstte de hemel af en toe los. Zelfs dan vind ik de dierentuin nog leuk. Ik heb gezien hoe de dieren een schuilplaats zoeken, naar binnen willen en/of de warmte opzoeken. Ik betrapte me er op dat ik precies hetzelfde deed!! Eerst even onder een afdakje geschuild en toen binnen de warmte opgezocht. Dieren en mensen…we verschillen niet zoveel van elkaar. In het restaurant smaakte de warme chocomelk met slagroom en een taai-taai-zebra me prima.
Opgewarmd ben ik de regen weer ingelopen en heb mijn rondje afgemaakt maar weinig dieren meer gezien. De olifanten stonden al binnen, de hyena’s waren in geen velden of wegen te bekennen, de uilen zaten verstopt in hun kooien en de ottertjes lagen vast reetje aan reetje. Best grappig om te constateren dat je moeite doet om naar hun te komen kijken maar dat zij daar in deze weersomstandigheden totaal geen boodschap aan hebben. Geef ze eens ongelijk 😉