Categorie Grote dieren

18 februari 2020 Wandel-Mijn-Hoofd-Leeg-Wandeling

We zijn net terug van vakantie en ik moest nu al een “Wandel-Mijn-Hoofd-Leeg-Wandeling” inlassen. Mijn hoofd voelt namelijk als pluizige lisdodde. Waarom lees je hieronder.

Het wordt een spannende week met een aantal (in)spannende afspraken die, als het een beetje meezit, een eind maken aan 2 jaar strijd waarnaar er een begin gemaakt kan worden naar rust, regelmaat en stabiliteit voor zowel Berend Jan als mij.

Helaas begint deze week niet zo lekker want het eerste gesprek, wat voor vanochtend gepland stond, is vanochtend met een zeer legitieme reden afgezegd door de wederpartij en doorgeschoven naar a.s. donderdag. Tja… is dit allemaal nou zo erg? Op zich niet, maar ik was wel verdrietig omdat de eerste langverwachte duidelijkheid hiermee tot en met donderdagochtend wel in het water viel.

Op weg naar Natuurpark Lelystad bedacht ik me ineens dat het voorjaarsvakantie is deze week. Dan kan het nog wel eens druk zijn in het park. Gelukkig was het tegendeel waar en liepen hier en daar setjes met en zonder kindjes. Heerlijk rustig dus.


Zo heerlijk rustig… tralalie tralala ūüėČ

Op wat vogels na heb ik geen andere dieren gezien. Die lagen waarschijnlijk lekker ergens uit de wind verstopt of in het warme stro. Eerlijk is eerlijk ik kan ze geen ongelijk geven!


Deze aalscholver maakt zich snel uit de flippers als hij me aan ziet komen.

Ik voel me al een tijdje net als deze zwaan laat zien, wiebelig, vleugellam en een zwaar koppie. 

Maar… als alles loopt zoals we hopen, loop ik binnenkort weer met mijn borst vooruit en kan ik op welke manier dan ook mijn vleugels weer uitslaan.

Ik heb lekker gewandeld. Helaas is het niet gelukt om mijn hoofd helemaal “leeg te lopen”.

 

 

13 februari 2020 Koetje Karlina & Mama Koe Kelly

Vanochtend was het een drukte van belang. We liepen nog in onze pyjama toen BJ door zijn scanner de toren “line up” hoorde zeggen. Tja, dan ben je dus te laat om je aan te kleden (laat staan te douchen) en in de auto te springen naar de startbaan. Dus ging de winterjas van BJ over zijn pyjama heen en werden vanaf ons balkon de vliegtuigfoto’s gemaakt. Een praktische en snelle oplossing, hihi. Voor de kenners, de vangst: 2x F/A-18 (Hornet), 4x F-5E (Tiger II), 3x PC-7, 4x PC-21.

Voor het vervolg van de ochtend even wat achtergrond informatie voor degene die het nog niet weten. Ik ben peettante van Puppykoetje Karlina en haar Mama heet Kelly. Dat Karlina deze naam draagt, heeft ze aan mij te danken want ik mocht haar van haar verzorgers een naam geven. Wat een eer! Karlina is geboren op 20 november 2019 en is een heel klein koetje met een apart lief snoetje. Klein zal ze altijd blijven maar zij staat zeker haar “vrouwtje”. Zij wonen in Zwitserland op een boerderij waar wij zo af en toe logeren.

Nu weer terug naar deze ochtend. Ik deed ook lekker rustig aan en liep dus ook nog in mijn pyjama. Tussen het fotograferen door riep BJ mij…..Kelly & Karlina stonden buiten. Jippie..foto’s bij daglicht! Nadat ik me snel had aangejurkt ben ik naar buiten gelopen, lees gerend, om de dames op de gevoelige plaat vast te leggen. Karlina had nog nooit een fotocamera gezien, kreeg blijkbaar last van camera-vrees want ze liep weer terug de stal weer in! Nee toch, dat zal toch niet!? Kort daarna stak ze haar snoetje weer door de flappen..Tadaaaa hier ben ik weer..grapje! Ja, ja, naast een dondersteen blijkt ze ook nog een grapjas te zijn ūüėČ

Als je “extra gel” in mijn haar, afgelikte knopen en mouwen van mijn jas, koeienkwatsen op mijn handen, spetterpoep en watervalplas niet meetelt verliep de fotoshoot vlekkeloos. Wat staan ze er mooi op. See for yourself.

 

 

2 februari 2020 No pictures please (uitgelicht)

“No pictures please.”

Deze vogel heb ik geschoten in Zoo Z√ľrich! Ik vind het zelf zo’n gave foto dat ik hem graag (nogmaals) met je deel.

 

20191120 Beschuit met roze muisjes

20 november 2019 – Mijn avond kon niet meer stuk! Na thuiskomst van een heerlijke avond zingen in Nijkerk zat BJ te glimlachen en begon een mailtje voor te lezen in het Duits. Wat bleek, Kelly, mijn lievelingskoe bij ons vakantieadres in Zwitserland had een half uur geleden een puppykoetje op de wereld gezet en koeienhoedster Maya had meteen een mailtje gestuurd om het goede nieuws te delen.

Net uit het ei”

Maar in het mailtje stond nog meer…ik mocht het koetje haar naam geven. Het ontroerde mij dat Maya aan mij heeft gedacht en voelde me vereerd. Haar naam was niet moeilijk te bedenken, het is KARLINA geworden wat Kracht en Vrij betekent. Kracht gaat ze zeker nodig hebben want in vergelijking met een gemiddeld puppykoetje is ze zo’n 15 kg te licht.

Wat een schatje hè

Mama koe zorgt heel goed voor Karlina en vertrouwd op de goede zorg van haar verzorgers. Met al deze aandacht gaat het vast een hele mooie dame worden. Zodra het kan gaan we een meet en greet organiseren.

Ik kon wel wat positieve vibes gebruiken, Karlina had op geen beter moment op de wereld kunnen komen ;-).
Peettante zijn van een (nu nog puppy) koetje is een feestje. Het liedje van meneer Bever “Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht” blijft voorlopig nog wel in mijn hoofd zitten!

 

 

 

 

 

Tranen, Troost, en Tevreden

Ell (Limburg), 10 augustus 2019 – Vandaag ging ik samen met Berend Jan weer naar de paarden. Vorige keer mocht ik zelf een paard uitkiezen, dit keer had ik Kim (Equijoy) gevraagd een paard voor mij uit te kiezen. Dat had zij zelf ook al bedacht! Tot mijn verrassing werd het niet 1 paard maar werden het 2 pony’s. De donkere pony heet Joery en de lichte pony heet Finn. Deze sessie raakte me opnieuw emotioneel omdat Joery en Finn mij onder andere hebben laten zien dat ik er mag zijn om wie ik ben en zoals ik ben en dat als iets niet lukt dat helemaal niet erg is. Met volle tevredenheid kijk ik terug op het avontuur wat ik ben aangegaan en dank Ziggo, Joery en Finn vanuit de grond van mijn hart voor de wijze lessen.

TRANEN!

TROOST!

TEVREDEN!

20 juli 2019 Ik ben er stil van

Vandaag was het zover! Een dag waar ik naar heb uitgekeken. Ik ga in therapie met paarden. De ervaring was zo overweldigend dat ik het niet onder woorden kan brengen en ga ook geen poging wagen. Dit was een voor mij onvergetelijke dag die ik de rest van mijn leven niet zal vergeten. 10 augustus a.s. mag ik weer.

Tja, hoe maak ik duidelijk wat ik wil en kom ik in contact met “Ziggo”.

 

Ondanks mijn gespannen koppie en met een leidsel lukt het beter. Het leidsel heeft niet mijn voorkeur!

 

Contact!!!

 

Dank je wel “Ziggo” voor het helpen leren.

 

Cadeautjes in Natuurpark Lelystad

15 november 2018 – Lange tijd was het niet mogelijk om mijn camera mee te nemen tijdens wandelingen. Niet omdat er iets mis was met mijn camera maar omdat mijn eigen “instellingen” niet goed waren. Vandaag heb ik mijn stoute (wandel)schoenen aangetrokken en besloot mijn camera mee te nemen.

Normaal gesproken maak ik best wat kilometers tijdens het wandelen maar dit keer had ik mij voorgenomen een korte wandeling te maken om weer een begin te maken met het wennen aan “bepakking” en “focussen”. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Ik werd getrakteerd op een bijzonder schouwspel, overstekend wild en er werd geposeerd. Wat was ik blij met deze cadeautjes.

Na de korte wandeling ben ik neergestreken in het restaurant en daar kreeg ik n√≤g een cadeautje. Omdat het best fris was hadden ze het haardvuurtje flink opgestookt. Genietend van een hapje en drankje en de warmte van het vuur schoof een pianist achter de piano. Hij speelde herkenbare melodie√ęn en voorzag deze van zelfbedachte franje en riedels. Hij had het lekker naar zijn zin. Omdat het niet druk was in het restaurant voelde het als een priv√© concert. Onder het mom “geef de muziek nog wat te drinken” heb ik de pianist een drankje aangeboden (dat aanbod accepteerde hij maar wat graag). Na zijn concert heb ik hem hartelijk bedankt voor dit extraatje. Moe maar voldaan ging ik weer huiswaarts.

4 september 2018 Een wandeling met verrassingen.

Vlakbij huis had ik het wel even gezien met wandelingen dus hup, naar Natuurpark Lelystad. Natuurlijk eerst even op buienradar gekeken omdat er regen en onweer werd verwacht maar voor de komende uurtjes was de kust nog wel veilig. Om te voorkomen dat het echt gaat regenen toch een paraplu meegesjouwd ;-). Nu de scholen weer begonnen zijn is het er heerlijk rustig. De parkeerplaats was nog bij lange na niet vol en veel kinderen kon ik echt niet ontdekken. Sterker nog ik heb op hele stukken geen mens gezien..heerlijk!

Dit keer ben ik een pad ingeslagen waar ik nooit ingelopen was. Dat was de start van een heel bijzondere wandeling. Allereerst langs een prachtige boom met (tamme?) kastanjes. Deze boom bleek onderdeel uit te maken van een bomenwandeling. Hoe lang die wandeltocht al bestaat weet ik niet maar ik had het nog nooit gezien. Er staan paaltjes met nummers langs de bomenroute maar de logica daarvan is (voor mij) ver te zoeken. Later toch maar eens onderzoeken hoe het zit. Voor nu besloot ik gewoon lekker om me heen kijken en te genieten van al het moois. Zo gezegd, zo gedaan. De zwijnen stonden lekker te eten en net toen ik foto’s wilde maken kwam er een clubje mensen met kinderen aangelopen. Het geklep, de drukte…ik ben maar verder gelopen. Ik liep wel terug als het rustiger was. Even verderop hoorde ik iets wat ik niet kon thuis brengen. Het leek net of er met stokken geslagen werd. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik op het geluid afgelopen. Tot mijn verrassing zag ik tussen struiken 2 mannelijke Pater Davidsherten hun geweien tegen elkaar slaan. Om betere foto’s te kunnen maken ben ik, in korte broek!, door de struiken gelopen. Niet erg handig want ongelijke grond en brandnetels is dan geen beste combi maar ja… voor de beste foto moet je wat over hebben. Achteraf was dit helemaal niet nodig geweest want nog geen 5 minuten later liepen ze naar een open plek (dus weer terug door de struiken!).Vanaf het wandelpad had ik prachtig zicht op de dieren en dat leverde de beste foto’s op, cadeautje nummer 1.

Wanneer de dieren mij dulden en geduld hebben tijdens het fotograferen bedank ik ze altijd hardop. Dus na de herten hartelijk bedankt te hebben ben ik weer verder op pad gegaan en genoot van de rust, het vogelgezang en het lekkere weer. Inmiddels was er al aardig wat tijd verstreken maar ik had nog geen zin om terug te lopen naar de uitgang. Op een wegwijsbordje stond “Elanden”. Die had ik nog niet eerder gezien. Dit werd mijn nieuwe missie! Langs het water lopend hoorde ik aardig wat herrie. Er werd aan het riet getrokken en geknabbeld en hoorde water klotsen. Vanwege het hoge riet zag ik helemaal niets en kon ook dit geluid niet thuisbrengen. Eerst dacht ik aan een bever want die wonen ook in dat gebied maar ja bevers eten toch geen riet?? Ook hier werd mijn nieuwsgierigheid gewekt en ben even om een hoekje gelopen. Voor de tweede keer vandaag werd ik aangenaam verrast. In het water, langs de oever stond een eland de oever even “netjes bij te werken”! Cadeautje nummer 2. Ik keek mijn ogen uit… wat een prachtige schouwspel. Ik heb ruim een half uur met de Eland opgetrokken en ondanks alle hindernissen een aantal leuke foto’s weten te maken en die deel ik graag. Voor mijzelf had dat niet gehoeven want deze herinneringen staan voor de rest van mijn leven diep in mijn geheugen gegrift.

 

 

 

18 april 2018 Beekse Bergen

En daar gingen Ingrid Ganzevles en ik weer op pad. Waren we vorig jaar in het Noorden van het land…nu ging het zuidwaarts naar Safari Park de Beekse Bergen. Met het vooruitzicht op een mooie, zonnige en warme dag gingen we, ondanks dat Ingrid het niet zo op mutsen heeft, toch goed gemutst op pad. De reis naar SPBB verliep merendeels vlotjes alhoewel het vlakbij de eindbestemming ondanks of liever gezegd dankzij de navigatie toch nog eventjes omrijden was in een woonwijk..ga links af, ga links af, ga links af! We hebben een mooi rondje extra gemaakt!. Maar eerlijk is eerlijk…anders hadden we dat prachtige plantsoentje nooit gezien. We parkeerde de auto “lekker dichtbij” de ingang (NOT). Nou ja we zouden die dag toch veel lopen dus dat kon er nog wel bij. Na een reis van 1,5 uur waren we wel toe aan een theetje en koffietje. Wat denk je…waren ze het restaurant bij de ingang aan het verbouwen! Strakke planning zo vroeg in het begin van het seizoen. Er was een restaurant aan de totaal andere kant van het park, daar eerst naar toe lopen vonden we geen goed idee dus…camera’s in gereedheid gebracht en meteen begonnen met fotograferen. Lopen we bij de apen roep ik ietwat hard voor de grap “kijk een aap” waarop Ingrid zei “nee joh dat is een kind ;-)” De toon voor vandaag was gezet! Het gezin met kind wat in de buurt liep kon overigens niet om het grapje lachen..

Vandaag hadden de dieren zonder enige twijfel onderling een afspraak gemaakt waarin Ingrid en ik ons niet zo in konten (ja, konten) vinden want zodra we de camera op een van hun richtte draaide ze allemaal ons de KONT toe. Het is een wonder dat er nog iets toonbaars tussen alle gemaakte foto’s zit, hihi.

Richting het restaurant zaten de bruine beren. E√©ntje lag in het te warme zonnetje met zijn kop op een steen te rusten en een andere liep door het verblijf. Er kwam een “setje” bij ons staan, zegt die jongen…zijn dat beren? Waarop zijn vriendinnetje adrem zei “nee, honden!” Wij konden het uitspreken van “en de relatie… duurder nog lang en gelukkig” niet onderdrukken. De dame van het setje schoot net als wij in de lach, de heer in kwestie lachte als een boer met kiespijn mee!

Na een paar uurtjes kwamen we “al” bij het restaurant wat wel open was. Onze beentjes waren wel even toe aan een rustmoment en we hadden trek. Voor intimi..de logica van de looproute in het restaurant vonden we hier beter dan in de Orchidee√ęn Hoeve. Dat dan wel maar met een lauwe/koude tosti voor de lieve som van 5,50 Euries hadden we echt moeite. Met tegenzin en met hoorbaar veel gemopper tegen collega-tostimakers kregen we 2 heerlijke “net-uit-de-oven” tosti’s. Vanuit het restaurant hadden we zicht op witte gibbons maar ook die wisten van de onderling gemaakte afspraak af!

Tussen het eten en kletsen door riep Ingrid ineens kort en krachtig “nijlpaard, water” waarop ik zonder verder vragen te stellen meteen mijn camera pakte me omdraaide naar het water en op de plek richtte waar Ingrid met haar lens naar keek. Ik heb mooie foto’s gemaakt die ik zonder de¬† cue van Ingrid nooit hadden kunnen maken, thx Ink!

Na de lunch zijn we richting uitgang gelopen en hebben we nog vele dieren gefotografeerd. Al lopend kwamen we tot de conclusie dat we Wildlands mooier vonden maar dat SPBB ook zeker zijn charme had.

Bij de parkeerplaats aangekomen vroeg Ingrid hoe een automaat reed (ik heb sinds kort een nieuwe auto(metmaat). Na enig tegensputteren stapte Ingrid achter het stuur. Hoe en wanneer moest ze het dan proberen. Het parkeerterrein werd door ons omgetoverd tot oefenparcours en na een paar rondjes werd het tijd voor het racecircuit (lees de snelweg). Voor Ingrid was het rete-spannend maar wat was/ben ik trots d’r… heeft ze toch maar gedaan!

Op naar een nieuw avontuur! 

 

20 januari 2017 Natuurpark Lelystad

Vandaag hadden BJ en ik sinds (veel te) lange tijd weer onze met-zonder-elkaar-fotografie-dag.  Op dit soort dagen rijden we met één auto naar Lelystad. Vervolgens word ik er bij Natuurpark Lelystad door BJ uitgegooid om dieren te spotten en gaat BJ vliegtuigen spotten op Vliegveld Lelystad.

Vandaag was het lekker wandelweer. Er scheen een mooi zonnetje maar het was wel een beetje koud. Met een¬†warme¬†muts¬†en mijn pas aangeschafte “camerabedieningsvriendelijke'” handschoenen¬†was het prima te doen.

Op een paar plekken na was het meer dichtgevroren. Gevolg was dat veel vogels op een kluitje zaten.¬†Ganzen,¬†zwanen, een reiger,¬†meerkoeten en n√≥g meer koeten stonden gebroederlijk bij elkaar op het ijs. Allemaal in¬†rustpose want ze hadden hun¬†energie¬†hard nodig om warm te blijven.¬†De zwanen stonden helaas te ver om er echt mooie foto’s te maken maar vanwege de compositie zijn¬†ze wel door mijn eigen strenge¬†selectie criteria gekomen.

De przewalskipaarden, wisenten en zwijnen heb ik vandaag niet gezien maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is hun goed recht om zich lekker te verschuilen. Dat maakt het trouwens een volgende keer leuker om ze dan juist wel te spotten.

Toevallig waren 2 mannen bij de otters bezig met een soort privéles fotografie.  Om de otter mooi in beeld te kunnen brengen werd het gevoerd met Rode Amerikaanse rivierkreeftjes.

Even klein uitstapje: dit kreeftje is een ware plaag in Nederland en hoort hier eigenlijk niet thuis. Hij komt oorspronkelijk uit het gebied bij de Mexicaanse Golf en heeft zich de laatste jaren over Europa verspreid. De kreeften zijn drager van een schimmel die dodelijk is voor de Europese rivierkreeft die is daardoor bijna uitgestorven in Nederland. De enige vijand van dit vervelende beestje is meest waarschijnlijk de reiger.

Heel vervelend allemaal maar ik heb daardoor¬†wel een paar leuke foto’s door kunnen maken van de otter en zijn kreeftje.

Als ik mijn rondje hebt gemaakt app ik naar BJ en komt hij me weer ophalen (lief hé!). Gemiddeld is dat een uurtje of 2,5 later. BJ heeft ook nog het een en ander aan nieuwigheidjes gespot en zo gaan we beiden tevreden en voldaan weer op weg naar huis.