Categorie Vreemde eenden

12 juli 2020 – Oude Gouden Handjes

12 juli 2020 – Dit artikeltje heeft niets met de insecten/dierenwereld te maken maar wel degelijk met een ander bijzonder natuurverschijnsel, namelijk… mijn Pa! Het wordt, nu hij 82,5 jaar oud is, hoog tijd om hem eens in het zonnetje te zetten. Mijn Pa heeft, zolang ik hem ken, altijd al gouden handjes gehad. Bescheiden dat hij is noemt hij het zelf Zilveren Handjes.

Wat Pa zag maakten zijn handen en altijd hufterproof. Om een tipje van de sluier op te lichten: van stalen opklapbedden tot een compleet tuinhuis inclusief schuur en waterput tot smeedijzeren hekwerk (First Floor Ballooning) tot een Winnie de Pooh vogelhuis. Het stalen opklapbed was voor mij als puppy-mens niet omhoog te klappen! Het tuinhuis heeft er nog jaren gestaan nadat wij van tuincomplex Wijkergouw vertrokken waren en zeer waarschijnlijk staat het er nog. Het smeedijzeren hekwerk is niet meer in gebruik maar staat nog steeds bij ons in de garage. Het weghalen van het hek was overigens een beste klus want naast het gewicht van het hek had Pa het hek ook hufterproof geplaatst: compleet in het cement gezet ūüėČ

Van het vogelhuisje hebben wij en de vogels veel plezier gehad maar het heeft de tand des tijds helaas niet doorstaan.

Maar goed, weer even terug..
Na bij diverse werkgevers te hebben gewerkt heeft mijn Pa zijn carri√®re op 57,5-jarige leeftijd als ploegbaas/lasser van de grijperwerkplaats be√ęindigd bij de OBA (Overslagbedrijf Amsterdam). Wie hem een beetje kent weet dat stilzitten voor hem niet is weggelegd.

Pa had vroeger graag docent willen worden. Daar is het helaas niet van gekomen omdat het volgen van een opleiding naast zijn werk en de gedeelde zorg voor ons gezin helaas niet te combineren was. In (nog) vroegere tijden volgde hij overigens wel een avondopleiding die hem tot vakkundig lasser maakte. Enfin, nadat Pa met de VUT is gegaan (dat bestond vroeg√Ęh nog!) is hij wel degelijk les gaan geven. En dat zonder docentendiploma. Pa is begonnen bij de Experimentele WerkPlaats (EWP) in Amsterdam Noord. Daar heeft hij drop-out jongeren de fijne kneepjes van het lassen geleerd. Niet alleen de praktijk maar ook de theorie werd behandeld. Met een officieel erkend lasdiploma op zak konden de jongens, die anders in de goot waren beland, alsnog aan hun toekomst (verder) werken. Voor positief ingestelde jongeren met wie er duidelijk een klik was, bekeek Pa of zij direct na de opleiding bij een werkgever aan de slag konden. Nadat Pa dit een aantal jaren had gedaan wilde hij weer eens wat anders maar wel weer in de vorm van lesgeven. Hij vond een nieuwe uitdaging bij de Berg en Bosch school. Daar wordt onderwijs gegeven aan kinderen met autisme. De school was op zoek naar een vrijwilliger om met de kinderen te knutselen. Omgaan met autistische kinderen was Pa niet gewend maar heeft dat snel geleerd. Hoeveel geduld Pa normaal gesproken heeft weten alleen de intimi (en jullie nu ook), maar met deze kinderen… engelengeduld was er niets bij! Ik kan me nog een open dag herinneren waar wij als familie konden zien hoe het er in de Berg en Bosch school aan toe ging. Het was leuk om te zien hoe de kinderen met Pa wegliepen. Toen het reizen van Amsterdam naar Bilthoven hem toch te veel werd, Pa moest immers heel vroeg opstaan om op tijd in Bilthoven te zijn, heeft hij met pijn in zijn hart afscheid moeten nemen van “zijn” kinderen. De kinderen hadden als afscheid een mooi boekwerk voor hem gemaakt die hij nog altijd koestert. Inclusief de opmerking ‚ÄúTot nooit meer ziens!‚ÄĚ die een leerling op een kaart had geschreven voor zijn inspanning al die jaren.

Wie denkt dat Pa daarna op zijn luie reet (zo zou hij het zelf ook zeggen!) is gaan zitten heeft het mis. In het senioren appartementencomplex heeft hij samen met Ma een knutselclub opgericht voor de daar aanwezige senioren en werden en passant ook nog koffie- & borreluurtjes, paasbrunches, kerstdiners en “er-op-uitjes” georganiseerd. Sindsdien heeft menigeen bloembakken, deurpiano’s, kerststerren (die ook echt licht geven), vogelhuisjes en/of deurversiering in de vorm van een bloem in of om hun huis. Uiteraard alles van hout! Helaas moesten ze hier mee stoppen omdat Ma te ziek werd en voor Pa de zorg voor Ma en het in stand houden van alle activiteiten te veel werd. Na het overlijden van Ma heeft Pa het knutselen weer individueel opgepakt om, zoals hij dat zegt, zijn hersenen te blijven gebruiken.

Alle werkstukken worden vanaf bouwtekening gemaakt en ieder onderdeel moet op maat gezaagd, geboord en gesroefd (zoals Pa dat zegt) worden ūüėČ Niks makkelijks aan dus. Ook het verven doet hij zelf en daar heeft hij toch een hekel aan! Maar ja… alles wat je zelf kan, moet je zelf doen. Zo simpel is het.

Zijn laatste aanwinst is een molen die ronddraait als de zon op de zonnecel schijnt en een hamerstuk. Dat laatste is voor de goede orde geen vergaderstuk dat zonder discussie of stemming goedgekeurd kan worden, maar een viervoudig hamerwerk dat door een elektromotor wordt aangedreven. Pa kan zichtbaar genieten als het af is en werkt!

Elektra is niet de sterkste kant van Pa (vraag maar aan de stoppen-leverancier van vroeger, hihi) maar met veel geduld krijgt hij het toch voor elkaar. Geluid aanzetten bij dit filmpje is aan te raden, maar tegelijkertijd oordopjes in doen waarschijnlijk ook! ūüėČ

Wanneer een werkstuk af is gaat het op de kast. Daar staat inmiddels een hele verzameling van werkstukken en het eind van het knutselen is nog lang niet in zicht. Pa is nu met een elektrische ophaalbrug bezig en een Mississippi-radarboot die ook echt in het water kan varen.

Als ik alle werkstukken (groot en klein) moet benoemen die Pa heeft gemaakt wordt het net zoiets als de “Winkler Prins”. Noem een term en er horen √©√©n of meerdere werkstukken bij. Ik vond het in ieder geval erg leuk om Pa op Natuureluur eens flink in het zonnetje te zetten. En zo weten jullie, die iets verder van hem af staan of hem zelfs niet eens kennen, ook meteen hoe het met hem gaat: goed!

24 april 2020 Miserere van Karl Jenkins per fietskoerier


De offici√ęle overhandiging!

24 april 2020¬† – Sinds een paar jaar ben ik lid bij Het Voice Company Koor. Wat niet veel mensen weten is dat mijn schoonzus Alie Floor mij bij het koor heeft gebracht en ben haar daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor. Daardoor zagen we elkaar ineens iedere dinsdagavond. Door omstandigheden en na veel wikken en wegen heb ik besloten om in Nijkerk te gaan zingen. Helaas wel met als resultaat dat Alie en ik elkaar niet meer wekelijks zien. Maar daar is onze band niet minder om geworden. Alie en ik begrijpen elkaar als geen ander. Ik zeg het te weinig maar bij deze “Alie, je bent een schat, zorgzaam, hebt je hart op de goede plek en voor mij de liefste schoonzus die ik mij kan wensen”.

Sinds kort is Het Voice Company Koor het Miserere van Karl Jenkins aan het instuderen. Wat een prachtige muziek. We hebben de bladmuziek digitaal gekregen want de offici√ęle boeken waren nog niet voorradig. Omdat ik het liefst uit de originele bladmuziek zing (ik wil het boek gewoon zo snel als mogelijk in mijn bezit hebben) heb ik een tijdje geleden al een paar boeken besteld. Afgelopen dinsdag zijn de boeken op mijn deurmat gevallen. Het eerste boek heb ik voorzien van mijn naam! Het tweede boek heb ik diezelfde dag per auto afgeleverd bij mijn 75-jarige “Het Voice Company Koor” vriendinnetje, Helma.

Het derde (en tevens laatste boek) heb ik vandaag officieel overhandigd aan mijn lieve schoonzus. Alie heeft een mooi huis en prachtige tuin in Harderwijk, ik woon in Almere. Een van mijn nieuwe hobby’s is fietsen. Als ik in de natuur fiets voel ik me vrij, luister naar de vogels, kijk naar een voorbij fladderende vlinder en geniet van de mooie luchten en landschappen. Almere – Harderwijk en v.v. is mij nog een brug te ver maar met een lieve man als taxichauffeur √®n bezemwagen was de keus snel gemaakt; ik ga het muziekboek op mijn fiets bij Alie afleveren.
Vanochtend om 10.00 uur stond mijn fiets op de trekhaak en zat ik bepakt en bezakt met BJ in de auto op weg naar Lelystad Airport, hoe kan dat ook anders ūüėČ want BJ vermaakt zich over het algemeen wel op een vliegveld. Maar dit terzijde.

Volgens Google Maps was het een uurtje rijden van Lelystad Airport naar Harderwijk en daar zit GM niet ver naast. In een tijd van 57 minuten en 20 kilometer verderop stond ik bij Alie en zwager voor de deur met mijn fiets. Ik had hun niet verteld dat ik deze keer met de fiets zou komen. Ze moesten er hard om lachen. In hun mooie tuin hebben we onder genot van een lekker koel glas water, bakkie koffie en lekkere lunch gezellig bij gekletst. Toen het voor mij tijd werd om weer naar BJ af te reizen heb ik het muziekboek officieel aan Alie overhandigd, waarvan akte!

De terugreis was een stukkie pittiger dan de heenreis. Deels omdat ik “buikkie rond was” door al het lekkers maar met name omdat de wind aardig was aangetrokken en ik de hele terugreis nagenoeg tegenwind had met uitschieters tot 20 knopen per uur. Voor de rekenaars onder ons, 20 knopen per uur staat gelijk aan 37,04 km per uur. Gelukkig heb ik een e-bike maar dan nog was het aanpoten!

Bij aankomst op Lelystad Airport stond mijn bezemwagen al klaar. Iedere goede fotograaf laat geen kans onbenut om een foto op het juiste moment te maken. Laat BJ nou een goede fotograaf zijn…


Dè finish foto

Dan nog even de statistieken (in totalen):
Reistijd: 1.55 minuten
Afstand : 40.65 km
Gemiddelde snelheid: 21,1 km
Totaal aantal gereden km: 1133.4 (sinds 19 juli 2019)

En nu… nu zit ik met rozige wangetjes op de bank na te genieten van deze mooi dag. Als ik nu niet als een roosje slaap weet ik het ook niet meer.

20 april 2020 Fietsritje en weer wat geleerd!

20 april 2020 – Vandaag heb ik weer een ritje op mijn fiets gemaakt. Dit keer liep de route van Lelystad Airport naar huis. BJ heeft mij en met mijn fiets op de trekhaak naar Lelystad Airport gebracht. Onder het mom ‚Äúje weet maar nooit of iets leuks ziet‚ÄĚ had ik mijn camera mee genomen. Nou das dus nix voor mij! Ik heb weer wat meer over mijzelf geleerd‚Ķ √≤f ik fiets, √≤f ik ga met mijn camera op pad om foto‚Äôs te maken. Een van de weinige foto’s die ik wel heb gemaakt staat hieronder. Maar ja, waar kijk je naar?

Koolzaad of Raapzaad?
‚ÄúVroeg√Ľh‚ÄĚ stond er veel, heel veel koolzaad in de polder. Koolzaad is opvallend geel en er wordt biobrandstof van gemaakt. Zoals vaker worden we ook nu door de natuur gefopt. Op bovenstaande foto staat geen koolzaad maar raapzaad. Wat je hier ziet is de verwilderde soort. De plant lijkt veel op koolzaad. Het koolzaad bloeit echter iets later en is ook te onderscheiden doordat bij het koolzaad de knoppen van de ongeopende bloemen hoger zitten dan de bloemen, terwijl bij het raapzaad de bloemen de knoppen bedekken.

De koudgeperste raapolie is geschikt om mee te bakken en braden maar ook voor het maken van dipsauzen en dressings Het heeft een zachte, nootachtige smaak. Raapzaadolie bevat 7% verzadigd vet en 93% onverzadigd vet en is daarmee een van de meest gezonde oli√ęn . Tismaardatjehetweet en weer wat geleerd ūüėČ. Ik ben benieuwd hoeveel raapzaad daar volgend jaar staat! De eerste fietstocht voor 2021 is in ieder geval ingepland, hihi.

Op de teller is weer 23.45 km bijgeteld en dat in 1 uur en 23 minuten. Dat had sneller kunnen zijn als ik vanaf het begin mijn camera in mijn tas had gelaten, but who cares?! Het was een hele leuke fietstocht. Binnenkort maar weer een nieuwe route uitstippelen.

 

20180624 Oostvaardersplassen of Lepelaarsplas?

Zondagmiddag, hoog tijd om een ommetje te maken.

Dit keer zijn we naar de Oostvaardersplassen gereden en hebben de auto bij het bezoekerscentrum in Almere Buiten geparkeerd. Direct na het uitstappen was het hink-stap-ganzenpoep-sprong. Wat een shitzooi maar ja de hoeveelheid (niet-meer-zo-puppy)ganzen is dan ook enorm!
In tegenstelling tot wat wij hadden verwacht was het niet druk. Ook lekker! Het riet langs het wandelpad stond wel 25 kontjes hoog waardoor we a) niet veel konden zien van de vlakte en b) wel uit de wind liepen. Daar waar het qua mensen niet druk was was het een drukte van belang met koolwitjes. Ze leidde ons de weg en fladderden er lustig op los boven de bloemen en distels. Een mooi spektakel om te zien en het levert leuke foto’s op.

Op het uitkijkpunt aangekomen was er zo op het eerste blik niet veel te zien. Tot op een moment dat BJ zei “zie ik daar in de verte nou een lepelaar in het water staan?”. En ja hoor lepelaar 1 werd gespot, daarna lepelaar 2 en kort daarna nummer 3 en 4. Heel bijzonder want waar deze plotseling vermenigvuldiging vandaan kwam was een raadsel. Dat maakte ook niet uit, we hebben genoten van deze dieren.

Om lepelaars te zien was gaaf maar ook in het water bevond zich iets bijzonders. We zijn er nog steeds niet uit…was het broertje van het monster van Loch Ness op visite in de OVP?, werd er een scene opgenomen voor “Sharks” of was het een vis op het (bijna) droge. Ook dit maakte niet uit, het was gewoon leuk om te zien.

Teruglopend naar het bezoekerscentrum sprong er ineens iets op uit het gras. In een flits dachten we dat het een eekhoorntje was maar daarvoor ontbrak de pluimstaart.¬† Wat bleek….het was een wezel! Het beestje was zich vast wezel-loos geschrokken van ons en bleef stil in het gras zitten. Gelukkig had BJ de camera in de hand omdat ik in al mijn enthousiasme nooit scherpe foto’s zou kunnen maken. Dit was ons cadeautje voor de dag. Met een glimlach van oor tot oor zijn we weer naar huis gegaan. De wereld is mooi!¬†¬†

 

2de kerstdag wandeling

Na kerstavond en 1ste kerstdag met familie te hebben doorgebracht stond er voor ons op 2de kerstdag niets op het programma. Geen meelij hoor!

Voor het eerst sinds weken¬†kwam het zonnetje weer eens tevoorschijn. Een mooie aanleiding¬†om een wandelingetje¬†te maken en dat kan goed vanuit ons huis.¬†Toen ik mijn cameratas pakte zei BJ “dat is toch niet je macrolens die je erop zet h√®?”. BJ zag de bui al hangen…want dan zou de¬†wandeling qua afstand¬†een wandelingetje worden in¬†dezelfde tijd als een lange¬†wandeling. Ik kan nu eenmaal niet langs bosjes en struiken lopen zonder daarin te turen¬†of er “iets gezelligs” in beweegt! Ik bespaarde BJ mijn speurtocht¬†en nam¬†een standaard lens mee.

Normaal trek ik altijd bergschoenen aan als we gaan wandelen maar dit keer koos ik voor laarsjes. Dat bleek geen goede keuze te zijn want het altijd droge grindpad was veranderd in een baggerpad. Het grondwater stond op gelijke hoogte met het pad(!) en het water was vermengd met een dik pak dode, rottende bladeren. Best link dat glibberen en glijden maar we zijn overeind gebleven hoor. Mijn laarsjes kunnen nu wel een goede poetsbeurt gebruiken, hihi. Voortaan trek ik met wandelingen toch maar mijn bergschoenen aan; charmant of niet!

Ondanks het baggerpad en¬†de snijdende wind¬†was het lekker om met¬†“onze koppen” in de wind te lopen. Eenmaal weer terug in ons warme huisje¬†was het tijd voor warme chocomelk met¬†slagroom, wat een traktatie!

15 oktober 2017 Van alles en nog wat (NPL)

Voor vandaag kondigden de weermannen en -vrouwen¬†een mooie, warme dag aan met¬†23 graden. De ideale omstandigheden om erop uit te trekken met mijn camera. Wie mijn verhaaltjes vaker leest weet dat ik nog wel eens met een smerige, natte spijkerbroek thuis kom. Bij de standaard uitrusting hoort sinds vandaag¬†ook een¬†plastic zak, hihi. Zakje op grond, knietje(s) erop en fotograferen maar. Scheelt BJ weer wassen (ja, ja…BJ doet bij ons thuis de was ;-))

Ik loop met regelmaat in Natuurpark Lelystad (NLP) maar vervelen doet het nooit. Iedere keer zie ik toch weer wat nieuws. Vanaf het bezoekerscentrum ben ik voor de verandering eens rechtsom gelopen. Met mijn ogen op fotografeerstand speur ik de omgeving af. Meestal duurt het even tot ik in de flow zit maar eenmaal te pakken merk ik niets meer van mijn omgeving. Dat kwam vandaag wel heel goed uit want ik was niet de enige in het park!

Tijdens het foto’s maken van de paddenstoelen raakte¬†ik aan de praat met¬†een¬†aardige meneer. Met trots liet ik mijn foto’s zien waarop de heer zijn camera tevoorschijn toverde en mij¬†met trots zijn foto’s liet zien van….een ijsvogel!¬†Die staat nog altijd op mijn verlanglijstje! De heer in kwestie had werkelijk prachtige foto’s gemaakt¬†waarmee ik hem¬†welgemeend gecomplimenteerd heb. Met stiekem toch enig gevoel van jaloezie heb ik hem¬†nog een fijne zondag toegewenst. Ik moest mezelf even motiveren om aan de slag te gaan maar¬†hup beste beentje voor en gaan met die banaan (die¬†staat zeker niet op mijn verlanglijstje want ik vind bananen echt¬†z√≥√≥√≥ vies! Hihi).

BJ zegt altijd dat ik veels te kieskeurig ben over mijn foto’s en veel¬†afkeur terwijl die echt wel door een ballotage commissie zouden komen. Voor deze keer een collage van van-alles-en-nog-wat¬†waar ik blij mee ben. Ik¬†zie waar het beter had gekund/kan. Onder het mom “oefening baart kunst” ga ik er binnenkort¬†weer op uit en wat een mooie “smoes” is dat om de camera weer ter hand te nemen ūüėČ

 

1 oktober 2017 Paddo’s

Zoals vele weten staat¬†BJ regelmatig langs de baan¬†bij¬†Lelystad Airport. Nou ja niet alleen langs de baan hoor! Hij heeft inmiddels al aardig wat contacten bij de luchthavendienst en diverse bedrijven waardoor hij niet alleen naast de baan staat maar het hele terrein over rijdt.¬†Tijdens zijn gebruikelijk rondje¬†zag BJ afgelopen week¬†ineens een veld vol paddenstoelen.¬†Vanmiddag zijn we samen even¬†wezen¬†kieken, BJ vliegtuigen en ik paddenstoelen.¬†Ben je naast al dit natuurschoon ook nieuwsgierig naar¬†vliegtuigfoto’s…kijk dan eens op¬†www.aironline.nl (aanrader, vooral die van de vliegshows).

 

20170509 Wicht

In mei zijn we een paar dagen naar Scheveningen geweest. De reden…het vieren van onze trouwdag.
Dan doen we namelijk altijd iets leuks. Dit jaar dus naar Scheveningen voor een voorstelling van de Lion King en een bezoek aan Museum Beelden aan Zee. Over de Lion King kan ik kort zijn, SCHITTEREND!

Tijdens het museumbezoek kreeg ik het geheel onverwacht even te kwaad.¬†Het¬†beeld van Oswald Wenckebach¬†genaamd¬†WICHT heeft me tot tranen toe geroerd.¬†De¬†plek¬†in het museum, de vlechtjes en de trotse houding…dit was¬†IK toen ik klein was¬†en ben IK¬†in het¬†nu!¬†Ik heb nog een tijdje naast haar gestaan en heb haar toen gedag gezegd. De zakdoek die ik van BJ had gekregen hoefde hij niet meer terug!

Het waren mooie dagen waar we weer met veel plezier op terug kunnen kijken. Op naar onze volgende trouwdag!

20170429 Orchidee√ęn Hoeve

Het was weer eens zo ver…een dagje op stap met Ingrid “Goosebottle”. Vandaag zijn we naar de Orchidee√ęn Hoeve in Luttelgeest geweest.¬†Om 10.00 uur¬†stapte Ingrid¬†bij mij in de auto. Manlief¬†van Ingrid¬†stond voor het keukenraam om ons uit¬†te zwaaien. Hoe (on)aardig wij zijn…we hebben hem daarvoor ruim de tijd gegeven. Met een slakkengangetje reden we weg. Piet zal wel gedacht hebben…Gekke Meiden.

Omdat het meivakantie is hadden we verwacht dat het wel druk zou zijn maar bij aankomst viel dat vooralsnog alleszins mee. Bij de kassa moest natuurlijk betaald worden en kreeg je een stempel op je hand. Voor die stempel had Ingrid nog een andere plek overwogen maar het is toch haar hand geworden. Stempelpost nr. 1!

Na binnenkomst hebben we eerst¬†een bankje opgezocht om onze camera’s in gereedheid te brengen.¬†Het fotograferen kon beginnen, dachten we! Helaas¬†vertoonde de camera van Ingrid kuren want wat ze ook deed, de lens wilde niet scherpstellen. Met een grotere lens deed de camera het wel. Er zat dus¬†niets anders op dan met meer afstand¬†de bloemen te fotograferen. Voor de kenners…ik verwacht dat Ingrid t.z.t. een¬†“visje” op Urk gaat kopen.

Goed, de camera’s waren nu gereed dus konden we weer op pad. Maar eerst nog wat¬†aapjes fotograferen die¬†op de takken boven ons bankje liepen. Ingrid heeft ze goed kunnen fotograferen maar bij mij keerde¬†ze elke keer¬†hun kont naar me toe. De uitdrukking¬†“ieder krijgt wat hem toekomt” was hier duidelijk van toepassing!

Bij¬†de waterval was het een komen en gaan van koi karpers en schilpadden. Dat “gaan” was voor¬†√©√©n van de schildpadden “heengegaan”¬†geworden.¬†We gingen¬†op zoek naar een verzorger om¬†te melden dat¬†het beestje uit het water gehaald kon worden.¬†Net als je ze nodig hebt is er natuurlijk¬†geen verzorger¬†te vinden dus zijn¬†wij weer helemaal teruggelopen naar de in-/uitgang.¬†Een van de medewerkers¬†vertelde ons dat¬†met regelmaat¬†een¬†schildpad¬†dood gaat. Nu ik dit zo type…best bizar, schildpadden¬†kunnen volgens mij¬†een aanzienlijke leeftijd bereiken!¬†¬†Na onze burgerplicht vervuld te hebben gingen we¬†met onze handen in de lucht langs de kassa.¬†Stempelpost nr. 2!

De tweede keer zijn we net zo enthousiast binnengelopen¬†als de eerste keer, hihihi. Kijk eens, wat een mooie orchidee√ęn.¬†Wij konden er¬†wel om lachen maar de¬†overige bezoekers snapte er natuurlijk helemaal niets van, boeiuh!

De wandel-/fototocht werd voortgezet. Rond een uurtje of half een begonnen onze maagjes toch echt wel te knorren. Het restaurant ligt vlakbij de in-/uitgang. Dus wij wéér naar de uitgang! Onze lunch bij elkaar zoeken was best een hele tour. De routing in het restaurant vonden we niet erg logisch (of lag het aan onze onlogische manier van lopen? Ik laat het maar in het midden.). Na een lekkere lunch hup weer met onze handen in de lucht langs de kassa. Stempelpost nr. 3.

De Lori tuin hebben we overgeslagen. Niet alleen omdat de Lori’s een hels kabaal maken¬†maar hoofdzakelijk¬†omdat ze je helemaal onderskeiten: in je haar, op je gezicht,¬†op je kleding, op je camera…Nee hoor, ons daar niet gezien.

Ons¬†volgende¬†doel was de Vlindertuin. Voor Ingrid een hele uitdaging¬†maar die stoere meid is toch naar binnengegaan. De treetjes omhoog waren iets te veel van het goede.¬†Man, man…wat was het daar benauwd!¬†We zijn snel weer naar beneden gegaan, daar was¬†het iets aangenamer.¬†Lang zijn we¬†niet in deze tuin geweest. De vlinders gedroegen zich¬†toch niet als¬†fotomodellen¬†en ons geduld liet ook te wensen over door de temperatuur en luchtvochtigheid.

We zochten verkoeling in de hangende tuin. Dit had ik nog niet eerder gezien maar het was prachtig opgezet met, hoe kan het ook anders, allemaal hangplanten maar ook met prieeltjes en romantische plekjes om te zitten. Hier zijn we neergestreken om even bij te komen en om onze waterhuishouding een beetje aan te vullen. Door alle inspanningen moest natuurlijk ook onze energie aangevuld worden. Het werd één heerlijk red velvet taartje die we met ons tweetjes soldaat gemaakt hebben.

We zaten vlakbij een piano die alleen bespeeld mocht worden mits je talent had. Een van de bezoekers speelde Imagine van The Beatles en nog mooi ook. Dat was het kersje op ons red velvet taartje.

Het liep al aardig in de middag en hadden alles wat we wilde zien wel gezien. We hebben beide nog een mooie orchidee gekocht en zijn huiswaarts gekeerd. In de auto is er veel gegaapt. Het was een inspannende maar zeer ontspannende dag. Thx Inkie.

4 september 2016 Swiss Garden

img_6268

Van 1 tot en met 4 september 2016 zijn BJ en ik in Engeland geweest voor een fly-inn in Sywell en een vliegshow op vliegveld Old Warden. Ook in 2015 hebben we beide vliegevenementen bezocht. Voor mij is dit ook genieten. Naar Sywell komen over het algemeen geen dagjes mensen (lees gezinnen!) maar spotters en overige vliegtuigfanaten en bij Old Warden is de grote verrassing de Swiss Garden pal achter het vliegveld. De tuin en de bijbehorende gebouwen zijn prachtig en het wandelen door de tuin is heerlijk rustgevend. Terwijl de tuin op nog geen 100 meter van het vliegveld ligt hoor je daar gek genoeg helemaal niets van.

Vorig jaar heb ik in de tuin menig uurtje doorgebracht en (al zeg ik het zelf) mooie foto‚Äôs gemaakt. ¬†Toen ik bezig was om foto‚Äôs te selecteren voor een bericht op Natuureluur wilde ik de selectie toch nog iets aanpassen. Op de Ipad wordt dan de vraag gesteld ‚Äúselectie verwijderen‚ÄĚ. Tja dat wilde ik wel dus‚Ķop ok gedrukt. Bleek dat ik al mijn foto‚Äôs in √©√©n keer gedelete had! Tja dat stond er niet!¬†Ik wilde alleen de selectie verwijderen en niet mijn foto‚Äôs deleten. BJ heeft nog geprobeerd om ze op de een of andere manier terug te zetten maar helaas pindakaas, zonder positief resultaat. Voor sommige zal het logisch zijn dat ‚Äúselectie verwijderen‚ÄĚ, ¬†“foto‚Äôs deleten” betekend maar ik vind het een knap stomme omschrijving. Had ik ergens het woord deleten gezien dan had ik echt niet op de knop ok gedrukt. Stomme programmeurs! Ik was er ziek van!

Dit jaar dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. Om 09.00 uur werd het toegangshek voor mij opengemaakt met als voordeel…geen andere mensen in de tuin en dus lekker rustig. Ik besloot om eerst op zoek te gaan naar insecten maar bedacht me dat In-De-Struiken-Liggen altijd nog kon maar dat de doorkijkjes en gebouwen in de loop van de dag moeilijker te fotograferen zouden zijn zonder wandelaars erop. Dus werd het lensje(!) gewisseld van macro naar een 70-200.

Geloof me of niet maar de foto‚Äôs zijn dit jaar lang niet zo mooi als vorig jaar. Had ik vorig jaar nog een mooi zonnetje aan de hemel, dit jaar was de lucht grijs, grijzer, grijst. Neemt niet weg dat het best mooie plaatjes zijn geworden. See for yourself ūüėČ

Wil je meer weten over de Swiss Garden kijk dan op http://www.shuttleworth.org/story-of-the-swiss-garden