Categorie Uitstapjes

20180624 Oostvaardersplassen of Lepelaarsplas?

Zondagmiddag, hoog tijd om een ommetje te maken.

Dit keer zijn we naar de Oostvaardersplassen gereden en hebben de auto bij het bezoekerscentrum in Almere Buiten geparkeerd. Direct na het uitstappen was het hink-stap-ganzenpoep-sprong. Wat een shitzooi maar ja de hoeveelheid (niet-meer-zo-puppy)ganzen is dan ook enorm!
In tegenstelling tot wat wij hadden verwacht was het niet druk. Ook lekker! Het riet langs het wandelpad stond wel 25 kontjes hoog waardoor we a) niet veel konden zien van de vlakte en b) wel uit de wind liepen. Daar waar het qua mensen niet druk was was het een drukte van belang met koolwitjes. Ze leidde ons de weg en fladderden er lustig op los boven de bloemen en distels. Een mooi spektakel om te zien en het levert leuke foto’s op.

Op het uitkijkpunt aangekomen was er zo op het eerste blik niet veel te zien. Tot op een moment dat BJ zei “zie ik daar in de verte nou een lepelaar in het water staan?”. En ja hoor lepelaar 1 werd gespot, daarna lepelaar 2 en kort daarna nummer 3 en 4. Heel bijzonder want waar deze plotseling vermenigvuldiging vandaan kwam was een raadsel. Dat maakte ook niet uit, we hebben genoten van deze dieren.

Om lepelaars te zien was gaaf maar ook in het water bevond zich iets bijzonders. We zijn er nog steeds niet uit…was het broertje van het monster van Loch Ness op visite in de OVP?, werd er een scene opgenomen voor “Sharks” of was het een vis op het (bijna) droge. Ook dit maakte niet uit, het was gewoon leuk om te zien.

Teruglopend naar het bezoekerscentrum sprong er ineens iets op uit het gras. In een flits dachten we dat het een eekhoorntje was maar daarvoor ontbrak de pluimstaart.  Wat bleek….het was een wezel! Het beestje was zich vast wezel-loos geschrokken van ons en bleef stil in het gras zitten. Gelukkig had BJ de camera in de hand omdat ik in al mijn enthousiasme nooit scherpe foto’s zou kunnen maken. Dit was ons cadeautje voor de dag. Met een glimlach van oor tot oor zijn we weer naar huis gegaan. De wereld is mooi!  

 

2de kerstdag wandeling

Na kerstavond en 1ste kerstdag met familie te hebben doorgebracht stond er voor ons op 2de kerstdag niets op het programma. Geen meelij hoor!

Voor het eerst sinds weken kwam het zonnetje weer eens tevoorschijn. Een mooie aanleiding om een wandelingetje te maken en dat kan goed vanuit ons huis. Toen ik mijn cameratas pakte zei BJ “dat is toch niet je macrolens die je erop zet hè?”. BJ zag de bui al hangen…want dan zou de wandeling qua afstand een wandelingetje worden in dezelfde tijd als een lange wandeling. Ik kan nu eenmaal niet langs bosjes en struiken lopen zonder daarin te turen of er “iets gezelligs” in beweegt! Ik bespaarde BJ mijn speurtocht en nam een standaard lens mee.

Normaal trek ik altijd bergschoenen aan als we gaan wandelen maar dit keer koos ik voor laarsjes. Dat bleek geen goede keuze te zijn want het altijd droge grindpad was veranderd in een baggerpad. Het grondwater stond op gelijke hoogte met het pad(!) en het water was vermengd met een dik pak dode, rottende bladeren. Best link dat glibberen en glijden maar we zijn overeind gebleven hoor. Mijn laarsjes kunnen nu wel een goede poetsbeurt gebruiken, hihi. Voortaan trek ik met wandelingen toch maar mijn bergschoenen aan; charmant of niet!

Ondanks het baggerpad en de snijdende wind was het lekker om met “onze koppen” in de wind te lopen. Eenmaal weer terug in ons warme huisje was het tijd voor warme chocomelk met slagroom, wat een traktatie!

15 oktober 2017 Van alles en nog wat (NPL)

Voor vandaag kondigden de weermannen en -vrouwen een mooie, warme dag aan met 23 graden. De ideale omstandigheden om erop uit te trekken met mijn camera. Wie mijn verhaaltjes vaker leest weet dat ik nog wel eens met een smerige, natte spijkerbroek thuis kom. Bij de standaard uitrusting hoort sinds vandaag ook een plastic zak, hihi. Zakje op grond, knietje(s) erop en fotograferen maar. Scheelt BJ weer wassen (ja, ja…BJ doet bij ons thuis de was ;-))

Ik loop met regelmaat in Natuurpark Lelystad (NLP) maar vervelen doet het nooit. Iedere keer zie ik toch weer wat nieuws. Vanaf het bezoekerscentrum ben ik voor de verandering eens rechtsom gelopen. Met mijn ogen op fotografeerstand speur ik de omgeving af. Meestal duurt het even tot ik in de flow zit maar eenmaal te pakken merk ik niets meer van mijn omgeving. Dat kwam vandaag wel heel goed uit want ik was niet de enige in het park!

Tijdens het foto’s maken van de paddenstoelen raakte ik aan de praat met een aardige meneer. Met trots liet ik mijn foto’s zien waarop de heer zijn camera tevoorschijn toverde en mij met trots zijn foto’s liet zien van….een ijsvogel! Die staat nog altijd op mijn verlanglijstje! De heer in kwestie had werkelijk prachtige foto’s gemaakt waarmee ik hem welgemeend gecomplimenteerd heb. Met stiekem toch enig gevoel van jaloezie heb ik hem nog een fijne zondag toegewenst. Ik moest mezelf even motiveren om aan de slag te gaan maar hup beste beentje voor en gaan met die banaan (die staat zeker niet op mijn verlanglijstje want ik vind bananen echt zóóó vies! Hihi).

BJ zegt altijd dat ik veels te kieskeurig ben over mijn foto’s en veel afkeur terwijl die echt wel door een ballotage commissie zouden komen. Voor deze keer een collage van van-alles-en-nog-wat waar ik blij mee ben. Ik zie waar het beter had gekund/kan. Onder het mom “oefening baart kunst” ga ik er binnenkort weer op uit en wat een mooie “smoes” is dat om de camera weer ter hand te nemen 😉

 

20170509 Wicht

In mei zijn we een paar dagen naar Scheveningen geweest. De reden…het vieren van onze trouwdag.
Dan doen we namelijk altijd iets leuks. Dit jaar dus naar Scheveningen voor een voorstelling van de Lion King en een bezoek aan Museum Beelden aan Zee. Over de Lion King kan ik kort zijn, SCHITTEREND!

Tijdens het museumbezoek kreeg ik het geheel onverwacht even te kwaad. Het beeld van Oswald Wenckebach genaamd WICHT heeft me tot tranen toe geroerd. De plek in het museum, de vlechtjes en de trotse houding…dit was IK toen ik klein was en ben IK in het nu! Ik heb nog een tijdje naast haar gestaan en heb haar toen gedag gezegd. De zakdoek die ik van BJ had gekregen hoefde hij niet meer terug!

Het waren mooie dagen waar we weer met veel plezier op terug kunnen kijken. Op naar onze volgende trouwdag!

20170429 Orchideeën Hoeve

Het was weer eens zo ver…een dagje op stap met Ingrid “Goosebottle”. Vandaag zijn we naar de Orchideeën Hoeve in Luttelgeest geweest. Om 10.00 uur stapte Ingrid bij mij in de auto. Manlief van Ingrid stond voor het keukenraam om ons uit te zwaaien. Hoe (on)aardig wij zijn…we hebben hem daarvoor ruim de tijd gegeven. Met een slakkengangetje reden we weg. Piet zal wel gedacht hebben…Gekke Meiden.

Omdat het meivakantie is hadden we verwacht dat het wel druk zou zijn maar bij aankomst viel dat vooralsnog alleszins mee. Bij de kassa moest natuurlijk betaald worden en kreeg je een stempel op je hand. Voor die stempel had Ingrid nog een andere plek overwogen maar het is toch haar hand geworden. Stempelpost nr. 1!

Na binnenkomst hebben we eerst een bankje opgezocht om onze camera’s in gereedheid te brengen. Het fotograferen kon beginnen, dachten we! Helaas vertoonde de camera van Ingrid kuren want wat ze ook deed, de lens wilde niet scherpstellen. Met een grotere lens deed de camera het wel. Er zat dus niets anders op dan met meer afstand de bloemen te fotograferen. Voor de kenners…ik verwacht dat Ingrid t.z.t. een “visje” op Urk gaat kopen.

Goed, de camera’s waren nu gereed dus konden we weer op pad. Maar eerst nog wat aapjes fotograferen die op de takken boven ons bankje liepen. Ingrid heeft ze goed kunnen fotograferen maar bij mij keerde ze elke keer hun kont naar me toe. De uitdrukking “ieder krijgt wat hem toekomt” was hier duidelijk van toepassing!

Bij de waterval was het een komen en gaan van koi karpers en schilpadden. Dat “gaan” was voor één van de schildpadden “heengegaan” geworden. We gingen op zoek naar een verzorger om te melden dat het beestje uit het water gehaald kon worden. Net als je ze nodig hebt is er natuurlijk geen verzorger te vinden dus zijn wij weer helemaal teruggelopen naar de in-/uitgang. Een van de medewerkers vertelde ons dat met regelmaat een schildpad dood gaat. Nu ik dit zo type…best bizar, schildpadden kunnen volgens mij een aanzienlijke leeftijd bereiken!  Na onze burgerplicht vervuld te hebben gingen we met onze handen in de lucht langs de kassa. Stempelpost nr. 2!

De tweede keer zijn we net zo enthousiast binnengelopen als de eerste keer, hihihi. Kijk eens, wat een mooie orchideeën. Wij konden er wel om lachen maar de overige bezoekers snapte er natuurlijk helemaal niets van, boeiuh!

De wandel-/fototocht werd voortgezet. Rond een uurtje of half een begonnen onze maagjes toch echt wel te knorren. Het restaurant ligt vlakbij de in-/uitgang. Dus wij wéér naar de uitgang! Onze lunch bij elkaar zoeken was best een hele tour. De routing in het restaurant vonden we niet erg logisch (of lag het aan onze onlogische manier van lopen? Ik laat het maar in het midden.). Na een lekkere lunch hup weer met onze handen in de lucht langs de kassa. Stempelpost nr. 3.

De Lori tuin hebben we overgeslagen. Niet alleen omdat de Lori’s een hels kabaal maken maar hoofdzakelijk omdat ze je helemaal onderskeiten: in je haar, op je gezicht, op je kleding, op je camera…Nee hoor, ons daar niet gezien.

Ons volgende doel was de Vlindertuin. Voor Ingrid een hele uitdaging maar die stoere meid is toch naar binnengegaan. De treetjes omhoog waren iets te veel van het goede. Man, man…wat was het daar benauwd! We zijn snel weer naar beneden gegaan, daar was het iets aangenamer. Lang zijn we niet in deze tuin geweest. De vlinders gedroegen zich toch niet als fotomodellen en ons geduld liet ook te wensen over door de temperatuur en luchtvochtigheid.

We zochten verkoeling in de hangende tuin. Dit had ik nog niet eerder gezien maar het was prachtig opgezet met, hoe kan het ook anders, allemaal hangplanten maar ook met prieeltjes en romantische plekjes om te zitten. Hier zijn we neergestreken om even bij te komen en om onze waterhuishouding een beetje aan te vullen. Door alle inspanningen moest natuurlijk ook onze energie aangevuld worden. Het werd één heerlijk red velvet taartje die we met ons tweetjes soldaat gemaakt hebben.

We zaten vlakbij een piano die alleen bespeeld mocht worden mits je talent had. Een van de bezoekers speelde Imagine van The Beatles en nog mooi ook. Dat was het kersje op ons red velvet taartje.

Het liep al aardig in de middag en hadden alles wat we wilde zien wel gezien. We hebben beide nog een mooie orchidee gekocht en zijn huiswaarts gekeerd. In de auto is er veel gegaapt. Het was een inspannende maar zeer ontspannende dag. Thx Inkie.

18 augustus 2016 Ballonfestival Barneveld

IMG_5282
Na heel wat vliegshows bezocht te hebben was het weer hoog tijd om naar een ballonfestival te gaan. Dus zijn we na het werk afgereisd naar Barneveld. Daar liggen mooie herinneringen want toen BJ nog ballonvaarder was zat hij in het bestuur van dit evenement.
Daardoor kregen we de mogelijkheid om, net als een prins en prinses, in Kasteel De Schaffelaar te slapen. Toegangsgeld, achter de hekken blijven en parkeren op een afstand was toen voor ons niet van toepassing.  Nu lag het anders… we parkeerden op de bezoekersparkeerplaats, moesten toegangsgeld betalen en mochten achter de hekken staan maar dat was absoluut geen straf. Nadat we op een, volgens BJ, goed plekje waren neergestreken heeft BJ voor het diner gezorgd. Helaas, en voor mij onbegrijpelijk in deze tijd, was alleen fastfood te koop dus zat er niets anders op dan een frietje en een broodje kroket te verorberen. En toen kwam het…ik zat in mijn stoeltje en zei tegen BJ “volgens mij is dit geen goede plek want de wind staat de andere kant op”. “Geeft niets” zei BJ “dan loop ik wel even de andere kant op”.  Ik heb 2x tegen BJ gezegd dat we niet goed zaten maar “het kwam wel goed”. Toen de luchtballonnen met koude lucht gevuld werden en al vorm kregen zei ik toch nog maar een keer “we staan verkeerd en als we NU inpakken zijn we nog op tijd om op een betere plek te gaan staan”. BJ twijfelde nog kort maar zei dat het inderdaad beter was om te verkassen. Tja en dan is het alle hens aan dek om alle spulletjes handig bij elkaar te pakken en weg te wezen. Onze nieuwe stek was een mooi plekje buiten het evenemententerrein. BJ heeft vanaf zijn nieuwe positie prachtige foto’s gemaakt en ook ik heb nog wat foto’s geschoten.

Om deze hele situatie heb ik hard gelachen omdat BJ voor een keertje echt eens stronteigenwijs was èn omdat we entreegeld hebben betaald voor een fastfood diner, hihi. Maar zeg nou zelf…als ik dit niet had meegemaakt had ik ook niet zo’n leuk verhaal gehad om te delen. Overigens…de prachtige foto’s van BJ zijn te zien op www.aironline.nl.

 

21 september 2014 Amsterdam vanaf het water

AmsterdamWiljo (mijn zwager) heeft een aantal jaren geleden met Ron (zijn man) een heel mooie sloep gekocht. Wat hebben zij genoten van de vele vaartochten samen en met familie en vrienden. Helaas is Ron overleden en staat Wiljo alleen als kapitein in de boot. Elke keer als ik met Wiljo mee vaar klopt er iets niet….er is een man overboord! Met de gedachten dat Ron er voor zorgt dat er geen stadskwallen in de schroeven komen en voor de grap extra buiswater laat opspatten/gutsen op de passagiers vaart Ron nog altijd mee. Zo ook zondag 21 september. We verzamelden bij Wiljo thuis en na een bakkie koffie en een lekker aardbeientaartje gingen we op naar de haven. Wiljo is zo bedreven in het gereed maken van de boot dat je alleen maar in de weg staat wanneer je probeert te helpen, ja ja….de beste stuurlui stonden weer eens aan wal, hihi. Nadat proviand, jassen en truien een plek hadden gekregen mochten we aan boord en begon de tocht. We voeren eerst over de grachten en zijn toen naar Amsterdam-Noord gevaren. Na een tussenstop bij café Het Sluisje voor de nodige wc stop, een drankje en bittergarnituur zijn we over het woelige IJ weer terug gevaren naar de haven. Op het IJ was een regenjas geen overbodige luxe! Ik heb van deze overtocht genoten want wat is “je kop in de wind” toch een feestje. Eenmaal terug in de haven werd de boot weer netjes afgemeerd. Afsluitend zijn we met het hele gezelschap gaan eten bij restaurant “De Liefde”. Lieve Wiljo, dank voor alle goede zorgen, gezelligheid en de mooie vaarroute. Alie, Nico en Wido ook bedankt voor de gezelligheid en Anne-Lotte….welkom in de familie.

P.s. ik heb uit pure beleefdheid niets gezegd over een vergeten zonnebril, Wido!