20170509 Wicht

In mei zijn we een paar dagen naar Scheveningen geweest. De reden…het vieren van onze trouwdag.
Dan doen we namelijk altijd iets leuks. Dit jaar dus naar Scheveningen voor een voorstelling van de Lion King en een bezoek aan Museum Beelden aan Zee. Over de Lion King kan ik kort zijn, SCHITTEREND!

Tijdens het museumbezoek kreeg ik het geheel onverwacht even te kwaad. Het beeld van Oswald Wenckebach genaamd WICHT heeft me tot tranen toe geroerd. De plek in het museum, de vlechtjes en de trotse houding…dit was IK toen ik klein was en ben IK in het nu! Ik heb nog een tijdje naast haar gestaan en heb haar toen gedag gezegd. De zakdoek die ik van BJ had gekregen hoefde hij niet meer terug!

Het waren mooie dagen waar we weer met veel plezier op terug kunnen kijken. Op naar onze volgende trouwdag!

28 mei 2017 Natuurpark Lelystad

Het plan was om gisteren (zaterdag 27 mei) op pad te gaan maar ja de weermannen en -vrouwen kondigde 30 graden aan. In dat soort tropische temperaturen gedij ik helemaal niet lekker dus zocht ik de koelte in huis op. Vandaag zou het ook weer heet worden maar gelukkig waren de weergoden mij beter gezind met een graadje of 25.  Om 12.00 uur “gooide” BJ mij uit de auto bij Natuurpark Lelystad. Tot mijn verbazing was het erg rustig. Daar waar sommige mensen behoefte hebben aan reuring heb ik echt behoefte aan rust en stilte, kwam dat even goed uit! In mijn cameratas zat een body, een macrolens, een 70-200mm lens en een extender. Daar moesten wel foto’s mee te maken zijn. Nou, die macrolens had ik wel thuis kunnen laten. Ik heb geen idee wat er aan de hand is met de torretjes, kevertjes en ander struikgewaswezentjes maar ik heb ze nauwelijks gezien (en ja…ik heb goed gezocht!). Bij een van de vele bruggetjes zag ik een paar libellen. De macrolens werd vervangen door de 70-200 en hup, fotograferen. Dat lijkt makkelijk maar tsjonge jonge wat zijn die vliegers bewegelijk en lang stilzitten…ho maar! Ik heb een aantal foto’s kunnen maken van “zittende” libellen. Daarna heb ik zeker een half uur geprobeerd om een vliegend exemplaar te fotograferen met de nadruk op proberen want dat is dus helaas niet gelukt. Onder het mom “nieuwe ronde-nieuwe kansen” ga ik bij een volgend bezoek gewoon een nieuwe poging wagen. Ooit zal het me lukken! Lichtelijk teleurgesteld heb ik mijn macrolens weer op mijn body geschroefd ook dit keer weer zonder succes. Desalniettemin was het heerlijk om door het park te wandelen. Weinig mensen, lekker rustig en dus genoeg tijd om over van alles na te denken en te genieten van de natuur om me heen. Ik had een dopper met koud water meegenomen en een dubbelop. Toen het tijd was om wat te drinken en te eten zou een theezakje best van pas zijn gekomen en was de dubbelop inmiddels een “tosti-ontbijtkoek” geworden! Na de warme lunch werd het tijd om rustig naar de uitgang te lopen. Voor de verandering liep ik richting uitgang Dronten-Lelystad. Dit pad had ik nog nooit gelopen. Ik was aangenaam verrast door de verandering in vegetatie. In het Natuurpark stikt het van de brandnetels langs de paden en hier groeide (helm)gras en (boter)bloemen bij de fleet. Foto’s heb ik er niet van gemaakt, ik heb er van genoten zonder door een lens te kijken, ook wel eens lekker. Bij de nieuwe uitgang aangekomen bleek dat er geen snelweg langs liep waar BJ mij zou kunnen oppikken. Het was geen straf om dezelfde weg terug te lopen. Om 15.15 uur kwam BJ in de lucht via app “of ik hem niet vergeten was!” Natuurlijk was ik hem niet vergeten maar ik was gewoon aan het genieten van al het moois om me heen. BJ en ik spraken af elkaar 15.45 uur bij de ingang te treffen, zo gezegd, zo gedaan. Het was weer een heerlijke dag.

20170429 Orchideeën Hoeve

Het was weer eens zo ver…een dagje op stap met Ingrid “Goosebottle”. Vandaag zijn we naar de Orchideeën Hoeve in Luttelgeest geweest. Om 10.00 uur stapte Ingrid bij mij in de auto. Manlief van Ingrid stond voor het keukenraam om ons uit te zwaaien. Hoe (on)aardig wij zijn…we hebben hem daarvoor ruim de tijd gegeven. Met een slakkengangetje reden we weg. Piet zal wel gedacht hebben…Gekke Meiden.

Omdat het meivakantie is hadden we verwacht dat het wel druk zou zijn maar bij aankomst viel dat vooralsnog alleszins mee. Bij de kassa moest natuurlijk betaald worden en kreeg je een stempel op je hand. Voor die stempel had Ingrid nog een andere plek overwogen maar het is toch haar hand geworden. Stempelpost nr. 1!

Na binnenkomst hebben we eerst een bankje opgezocht om onze camera’s in gereedheid te brengen. Het fotograferen kon beginnen, dachten we! Helaas vertoonde de camera van Ingrid kuren want wat ze ook deed, de lens wilde niet scherpstellen. Met een grotere lens deed de camera het wel. Er zat dus niets anders op dan met meer afstand de bloemen te fotograferen. Voor de kenners…ik verwacht dat Ingrid t.z.t. een “visje” op Urk gaat kopen.

Goed, de camera’s waren nu gereed dus konden we weer op pad. Maar eerst nog wat aapjes fotograferen die op de takken boven ons bankje liepen. Ingrid heeft ze goed kunnen fotograferen maar bij mij keerde ze elke keer hun kont naar me toe. De uitdrukking “ieder krijgt wat hem toekomt” was hier duidelijk van toepassing!

Bij de waterval was het een komen en gaan van koi karpers en schilpadden. Dat “gaan” was voor één van de schildpadden “heengegaan” geworden. We gingen op zoek naar een verzorger om te melden dat het beestje uit het water gehaald kon worden. Net als je ze nodig hebt is er natuurlijk geen verzorger te vinden dus zijn wij weer helemaal teruggelopen naar de in-/uitgang. Een van de medewerkers vertelde ons dat met regelmaat een schildpad dood gaat. Nu ik dit zo type…best bizar, schildpadden kunnen volgens mij een aanzienlijke leeftijd bereiken!  Na onze burgerplicht vervuld te hebben gingen we met onze handen in de lucht langs de kassa. Stempelpost nr. 2!

De tweede keer zijn we net zo enthousiast binnengelopen als de eerste keer, hihihi. Kijk eens, wat een mooie orchideeën. Wij konden er wel om lachen maar de overige bezoekers snapte er natuurlijk helemaal niets van, boeiuh!

De wandel-/fototocht werd voortgezet. Rond een uurtje of half een begonnen onze maagjes toch echt wel te knorren. Het restaurant ligt vlakbij de in-/uitgang. Dus wij wéér naar de uitgang! Onze lunch bij elkaar zoeken was best een hele tour. De routing in het restaurant vonden we niet erg logisch (of lag het aan onze onlogische manier van lopen? Ik laat het maar in het midden.). Na een lekkere lunch hup weer met onze handen in de lucht langs de kassa. Stempelpost nr. 3.

De Lori tuin hebben we overgeslagen. Niet alleen omdat de Lori’s een hels kabaal maken maar hoofdzakelijk omdat ze je helemaal onderskeiten: in je haar, op je gezicht, op je kleding, op je camera…Nee hoor, ons daar niet gezien.

Ons volgende doel was de Vlindertuin. Voor Ingrid een hele uitdaging maar die stoere meid is toch naar binnengegaan. De treetjes omhoog waren iets te veel van het goede. Man, man…wat was het daar benauwd! We zijn snel weer naar beneden gegaan, daar was het iets aangenamer. Lang zijn we niet in deze tuin geweest. De vlinders gedroegen zich toch niet als fotomodellen en ons geduld liet ook te wensen over door de temperatuur en luchtvochtigheid.

We zochten verkoeling in de hangende tuin. Dit had ik nog niet eerder gezien maar het was prachtig opgezet met, hoe kan het ook anders, allemaal hangplanten maar ook met prieeltjes en romantische plekjes om te zitten. Hier zijn we neergestreken om even bij te komen en om onze waterhuishouding een beetje aan te vullen. Door alle inspanningen moest natuurlijk ook onze energie aangevuld worden. Het werd één heerlijk red velvet taartje die we met ons tweetjes soldaat gemaakt hebben.

We zaten vlakbij een piano die alleen bespeeld mocht worden mits je talent had. Een van de bezoekers speelde Imagine van The Beatles en nog mooi ook. Dat was het kersje op ons red velvet taartje.

Het liep al aardig in de middag en hadden alles wat we wilde zien wel gezien. We hebben beide nog een mooie orchidee gekocht en zijn huiswaarts gekeerd. In de auto is er veel gegaapt. Het was een inspannende maar zeer ontspannende dag. Thx Inkie.

20 januari 2017 Natuurpark Lelystad

Vandaag hadden BJ en ik sinds (veel te) lange tijd weer onze met-zonder-elkaar-fotografie-dag.  Op dit soort dagen rijden we met één auto naar Lelystad. Vervolgens word ik er bij Natuurpark Lelystad door BJ uitgegooid om dieren te spotten en gaat BJ vliegtuigen spotten op Vliegveld Lelystad.

Vandaag was het lekker wandelweer. Er scheen een mooi zonnetje maar het was wel een beetje koud. Met een warme muts en mijn pas aangeschafte “camerabedieningsvriendelijke'” handschoenen was het prima te doen.

Op een paar plekken na was het meer dichtgevroren. Gevolg was dat veel vogels op een kluitje zaten. Ganzen, zwanen, een reiger, meerkoeten en nóg meer koeten stonden gebroederlijk bij elkaar op het ijs. Allemaal in rustpose want ze hadden hun energie hard nodig om warm te blijven. De zwanen stonden helaas te ver om er echt mooie foto’s te maken maar vanwege de compositie zijn ze wel door mijn eigen strenge selectie criteria gekomen.

De przewalskipaarden, wisenten en zwijnen heb ik vandaag niet gezien maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is hun goed recht om zich lekker te verschuilen. Dat maakt het trouwens een volgende keer leuker om ze dan juist wel te spotten.

Toevallig waren 2 mannen bij de otters bezig met een soort privéles fotografie.  Om de otter mooi in beeld te kunnen brengen werd het gevoerd met Rode Amerikaanse rivierkreeftjes.

Even klein uitstapje: dit kreeftje is een ware plaag in Nederland en hoort hier eigenlijk niet thuis. Hij komt oorspronkelijk uit het gebied bij de Mexicaanse Golf en heeft zich de laatste jaren over Europa verspreid. De kreeften zijn drager van een schimmel die dodelijk is voor de Europese rivierkreeft die is daardoor bijna uitgestorven in Nederland. De enige vijand van dit vervelende beestje is meest waarschijnlijk de reiger.

Heel vervelend allemaal maar ik heb daardoor wel een paar leuke foto’s door kunnen maken van de otter en zijn kreeftje.

Als ik mijn rondje hebt gemaakt app ik naar BJ en komt hij me weer ophalen (lief hé!). Gemiddeld is dat een uurtje of 2,5 later. BJ heeft ook nog het een en ander aan nieuwigheidjes gespot en zo gaan we beiden tevreden en voldaan weer op weg naar huis.

 

 

28 november 2016 DierenParkAmersfoort

img_9093Vandaag een dagje op stap met Ingrid Ganzevles. Zij fotografeert ook heel graag en vindt het, net al ik,  niet erg om ergens langer te blijven staan om de dieren te observeren en/of om een nog betere foto te krijgen.
Ingrid moest een toegangskaartje kopen. “Voor een volwassene?” vroeg de vriendelijke maar nog niet helemaal wakkere kassière. Ik kon het natuurlijk weer eens niet laten om daar een zeer passend antwoord op te geven, hihihi. Mijn voorstel om eerst een bakkie koffie te gaan drinken met iets lekkers erbij werd vriendelijk afgeslagen, we kwamen immers voor de dieren 😉 Ook Ingrid houdt niet van de verplichte looproutes dus zijn we gaan spooklopen. Kortom ik was in goed gezelschap.

De vogelverblijven waren, in verband met de vogelgriep, logischerwijs gesloten. Dat betekende helaas ook dat we onder andere de pelikanen, gieren en hamerkoppen niet hebben kunnen zien.

We zijn de hele dag op ons gemakkie de dierentuin doorgegaan. Alhoewel “op ons gemakkie”!
Ik had het recent geopende waterfietsparcours nog niet eerder gefietst. De eerste keer was ik alleen en ging de attractie net dicht! Maar nu waren we met z’n tweetjes èn de attractie was open. Na betaling van 2 euries stapten we heel elegant (nou ja elegant) onze waterfiets in. Er stond een heel goede tip in de waterfiets:  roer naar links is naar rechts en andersom. Dat moest dus een makkie zijn. Na een irritant spelletje van-voor-naar-achter-van-links-naar-rechts en vice versa wisten we precies waar alle stootwallen zaten! Ons roer werkte voor geen meter! Met verzuring in de benen zaten we dan eindelijk op koers. De medewerkster van de attractie kwam op een holletje naar ons toe gerend en riep “jullie varen tegen het verkeer in”! Met hetzelfde spelletje gingen we weer achteruit en kwamen we klem te zitten tussen de stootwallen. Na veel 5-en en 6-en kwamen we weer los. We waren er helemaal klaar mee maar ja, we hadden betaald hè, dus werd het rondje afgemaakt. Met twee rooie koppen en vier verzuurde benen stapte we de waterfiets uit. Tot overmaat van ramp hebben we in het hele fietsrondje maar 2 dieren gezien te weten: 1 klein aapie en 1 plastic krokodil in een vijvertje!  De volgende bezoeken sla ik deze attractie echt over hoor! Nadat we weer een beetje bijgetrokken waren van de inspanning gingen we weer op pad.

Op een gegeven moment zag Ingrid ergens rook en zei “kijk daar staat wat in de hens”. “Klopt” zei ik “we staan bij de FLAMingo’s”. We kwamen beide niet meer bij van het lachen.  Gedurende de dag hebben we ook nog “Opala’s” gezien (dieren die niet te fotograferen waren omdat er een paal voor staat) en het alom bekende “roodbosje” (een roodborstje die het bos invliegt). Woordgrapjes…altijd leuk.

Ik heb aardig wat foto’s gemaakt maar had op de een of andere manier niet echt mijn fotomaakdag (3x woordwaarde). Slechts een viertal zijn door mijn keuring gekomen maar deze vind ik wel heel mooi, helemaal vanwege de zwart/wit weergave.

Dank voor deze mindfullness dag Inkie, voor nu en nog eens.

img_8971 img_9144 img_9249

 

21 november 2016 ARTIS

img_8325Al kijkend naar de dieren in de dierentuin realiseer ik me dat dat eigenlijk best vreemd is. Door naar de dieren te kijken ontspan ik terwijl zij in gevangenschap er iedere dag weer het beste van maken. Daarentegen ben ik zo vrij als een vogel maar voel me momenteel gevangen in mijn eigen web wat Het Leven heet. Ik neem het besluit ik om, net als de dieren, “er het beste van te maken” vandaag.

Bij de poort aangekomen kreeg ik werkelijk zo’n mooi aanbod van de Bankgiroloterij! Als ik eenmalig € 13,50 zou bijdrage aan het nieuwe olifantenverblijf zou ik het toegangskaartje gratis krijgen. Om in dierentaal te blijven vroeg ik naar het addertje onder het gras. “Nee hoor mevrouw, geen addertje, gewoon een mooi aanbod”. Omdat mijn onderbuik gevoel iets heel anders zei heb ik toch maar even doorgevraagd. “Jaaa, ik moest dan alleen even de aanmelding(!) telefonisch of per email stopzetten”. Ik heb deze “snotaap” bedankt voor het aanbod. Natuurlijk snap ik dat er geld nodig is om de dieren een beter onderkomen te bieden maar deze manier van geldwerven gaat me te iets te ver.

Bij binnenkomst zoek ik een bankje om mijn camera in gereedheid te brengen. Na een aantal jaren te fotograferen ben ik nog altijd aan het stoeien met de volgorde van het omhangen: rugzak/camera of camera/rugzak, hoe dan ook beide moeten mee en gaan mee, hihi. Voor de nieuwsgierigen onder ons, het is camera/rugzak geworden.

Ik was al een tijdje niet in deze dierentuin geweest dus er viel veel te ontdekken. Van de geadviseerde looproute trek ik me weer eens niets aan en ontdek de dierentuin op mijn eigen manier. Waar je niet omheen komt is de apenrots en het leeuwenverblijf. Een van de leeuwinnen deed zich te goed aan een heerlijke vogel. Ze was wel een beetje kieskeurig hoor want de veren werden weer uitgespuugd. Dit verblijf is voor de 2 leeuwinnen en 1 leeuw niet al te groot en mag wat mij betreft ook wel eens worden aangepakt.

De vele reigers in de dierentuin voelen zich zo vlak bij de pelikanen als een vis in het water en geef ze eens ongelijk; de “viswinkel” is immers dagelijks geopend!

Het was lekker weer en heb bewust de binnenverblijven van onder andere de apen, krokodillen en reptielen overgeslagen. Ten eerste zweet je je ongans met  je winterjas in de tropische temperaturen en een lens die na de eerste stap binnen direct beslaat is ook geen pretje. Volgende keer deze verblijven maar eens kijken.

Om een uurtje of 14.00 werd het tijd om wat te eten, drinken en een  noodzakelijke pitstop. Hierna ging ik weer op pad. Bij de mandrillen, die in het voormalig ijsberenverblijf wonen, raakte ik toevallig aan de praat met een-meneer-op-leeftijd die al zijn hele leven in Artis komt. Hij wist veel over de dieren(tuin) te vertellen, ook dat het leeuwenverblijf niet zomaar veranderd mag worden. Deze heer ging duidelijk met zijn tijd mee want zijn mobieltje ging af. Voor mij een mooie aanleiding om gedag te zwaaien en verder te gaan. Om de hoek bij de mandrillen woont een modern Maleisisch tapir gezin. Fascinerende wezen die tapirs want het lijkt wel of ze samengesteld zijn uit andere dieren met hun rare korte slurf, rare korte pootjes, rare grote oren en het stuk tussen kop en kont lijkt er door de strakke kleurscheidingen tussen geplakt te zijn. Mama en Papa tapir hebben een LAT relatie. Papa zit apart en Mama en puppy tapir delen samen een verblijf.  Meer dan een half uur heb ik naar ze staan kijken. Het is leuk om te zien hoe de puppy tapir rondspringt, achter vogels aan gaat en zijn mama plaagt. Zijn mooie schutkleuren doen goed werk want het is verdraaid moeilijk om hem goed te kunnen fotograferen. Slechts een paar zijn redelijk gelukt.

De ara’s krijsten inmiddels de hele boel bij elkaar dus ging ik maar eens kijken wat er aan de hand was. Niets dus! Ze waren gewoon lekker aan het krijsen. In het verleden zijn er zeer waarschijnlijk wat onderzoekende mensenvingertjes beschadigd want een dubbel traliehek wordt niet voor niets neergezet. De ara’s door de hekken heen fotograferen zou op zich nog wel lukken maar de dag liep al aardig op zijn eindje waardoor zelfs mijn camera te weinig licht had om mooie foto’s te maken. Ook weer een reden om nog eens terug te gaan.

Op 16 oktober jl. is er een olifantje geboren. Vandaag mocht hij buitenspelen maar aan al het goede komt een eind. Moeders liet met getrompetter en luide kreten horen toch wel heel graag naar binnen te willen om haar jong na een lange dag rust en warmte te gunnen. Ik dacht ik blijf even staan kijken tot ze naar binnengaan maar zag vanuit mijn ooghoek dat er in het giraffenverblijf iets leuks aan de gang was. Alle volwassen giraffen waren al naar binnen maar het girafje wat op 17 november jl. op deze wereld kwam had daar duidelijk nog geen zin in. Dus, verzorgers in het verblijf met een lang touw om het eigenwijze beestje naar binnen te leiden. Na veel geduld liep ook hij naar binnen. Onder luid applaus verlieten de dierverzorgers het verblijf 😉

Bijna alle dieren waren nu binnen of klaar met de dag. Na 5 uur rondgewandeld te hebben vond ik het ook welletjes en ben huiswaarts gegaan. Ik was moe maar deze dag heeft me goed gedaan.

3 november 2016 DierenParkAmersfoort

Niet alles valt in de herfst (gelukkig!)
Onderschrift voor bovenstaande foto: Niet alles in de herfst valt (gelukkig ;-))

Voor de verandering had ik vandaag (donderdag) mijn part-time dag. Na de ochtend de kapper te hebben bezocht ben ik mijn nieuwe “veren” gaan pronken in de dierentuin. Ik heb geen van de dieren horen en zien lachen, mijn nieuwe couppie is dus goedgekeurd, hihi.

Het weer was qua temperatuur aangenaam en het was droog, met de nadruk op was! Mijn “Tante Joke” had me al gewaarschuwd….later in de middag barstte de hemel af en toe los. Zelfs dan vind ik de dierentuin nog leuk. Ik heb gezien hoe de dieren een schuilplaats zoeken, naar binnen willen en/of de warmte opzoeken. Ik betrapte me er op dat ik precies hetzelfde deed!! Eerst even onder een afdakje geschuild en toen binnen de warmte opgezocht. Dieren en mensen…we verschillen niet zoveel van elkaar. In het restaurant smaakte de warme chocomelk met slagroom en een taai-taai-zebra me prima.
Opgewarmd ben ik de regen weer ingelopen en heb mijn rondje afgemaakt maar weinig dieren meer gezien. De olifanten stonden al binnen, de hyena’s waren in geen velden of wegen te bekennen, de uilen zaten verstopt in hun kooien en de ottertjes lagen vast reetje aan reetje. Best grappig om te constateren dat je moeite doet om naar hun te komen kijken maar dat zij daar in deze weersomstandigheden totaal geen boodschap aan hebben. Geef ze eens ongelijk 😉

4 september 2016 Swiss Garden

img_6268

Van 1 tot en met 4 september 2016 zijn BJ en ik in Engeland geweest voor een fly-inn in Sywell en een vliegshow op vliegveld Old Warden. Ook in 2015 hebben we beide vliegevenementen bezocht. Voor mij is dit ook genieten. Naar Sywell komen over het algemeen geen dagjes mensen (lees gezinnen!) maar spotters en overige vliegtuigfanaten en bij Old Warden is de grote verrassing de Swiss Garden pal achter het vliegveld. De tuin en de bijbehorende gebouwen zijn prachtig en het wandelen door de tuin is heerlijk rustgevend. Terwijl de tuin op nog geen 100 meter van het vliegveld ligt hoor je daar gek genoeg helemaal niets van.

Vorig jaar heb ik in de tuin menig uurtje doorgebracht en (al zeg ik het zelf) mooie foto’s gemaakt.  Toen ik bezig was om foto’s te selecteren voor een bericht op Natuureluur wilde ik de selectie toch nog iets aanpassen. Op de Ipad wordt dan de vraag gesteld “selectie verwijderen”. Tja dat wilde ik wel dus…op ok gedrukt. Bleek dat ik al mijn foto’s in één keer gedelete had! Tja dat stond er niet! Ik wilde alleen de selectie verwijderen en niet mijn foto’s deleten. BJ heeft nog geprobeerd om ze op de een of andere manier terug te zetten maar helaas pindakaas, zonder positief resultaat. Voor sommige zal het logisch zijn dat “selectie verwijderen”,  “foto’s deleten” betekend maar ik vind het een knap stomme omschrijving. Had ik ergens het woord deleten gezien dan had ik echt niet op de knop ok gedrukt. Stomme programmeurs! Ik was er ziek van!

Dit jaar dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. Om 09.00 uur werd het toegangshek voor mij opengemaakt met als voordeel…geen andere mensen in de tuin en dus lekker rustig. Ik besloot om eerst op zoek te gaan naar insecten maar bedacht me dat In-De-Struiken-Liggen altijd nog kon maar dat de doorkijkjes en gebouwen in de loop van de dag moeilijker te fotograferen zouden zijn zonder wandelaars erop. Dus werd het lensje(!) gewisseld van macro naar een 70-200.

Geloof me of niet maar de foto’s zijn dit jaar lang niet zo mooi als vorig jaar. Had ik vorig jaar nog een mooi zonnetje aan de hemel, dit jaar was de lucht grijs, grijzer, grijst. Neemt niet weg dat het best mooie plaatjes zijn geworden. See for yourself 😉

Wil je meer weten over de Swiss Garden kijk dan op http://www.shuttleworth.org/story-of-the-swiss-garden

18 augustus 2016 Ballonfestival Barneveld

IMG_5282
Na heel wat vliegshows bezocht te hebben was het weer hoog tijd om naar een ballonfestival te gaan. Dus zijn we na het werk afgereisd naar Barneveld. Daar liggen mooie herinneringen want toen BJ nog ballonvaarder was zat hij in het bestuur van dit evenement.
Daardoor kregen we de mogelijkheid om, net als een prins en prinses, in Kasteel De Schaffelaar te slapen. Toegangsgeld, achter de hekken blijven en parkeren op een afstand was toen voor ons niet van toepassing.  Nu lag het anders… we parkeerden op de bezoekersparkeerplaats, moesten toegangsgeld betalen en mochten achter de hekken staan maar dat was absoluut geen straf. Nadat we op een, volgens BJ, goed plekje waren neergestreken heeft BJ voor het diner gezorgd. Helaas, en voor mij onbegrijpelijk in deze tijd, was alleen fastfood te koop dus zat er niets anders op dan een frietje en een broodje kroket te verorberen. En toen kwam het…ik zat in mijn stoeltje en zei tegen BJ “volgens mij is dit geen goede plek want de wind staat de andere kant op”. “Geeft niets” zei BJ “dan loop ik wel even de andere kant op”.  Ik heb 2x tegen BJ gezegd dat we niet goed zaten maar “het kwam wel goed”. Toen de luchtballonnen met koude lucht gevuld werden en al vorm kregen zei ik toch nog maar een keer “we staan verkeerd en als we NU inpakken zijn we nog op tijd om op een betere plek te gaan staan”. BJ twijfelde nog kort maar zei dat het inderdaad beter was om te verkassen. Tja en dan is het alle hens aan dek om alle spulletjes handig bij elkaar te pakken en weg te wezen. Onze nieuwe stek was een mooi plekje buiten het evenemententerrein. BJ heeft vanaf zijn nieuwe positie prachtige foto’s gemaakt en ook ik heb nog wat foto’s geschoten.

Om deze hele situatie heb ik hard gelachen omdat BJ voor een keertje echt eens stronteigenwijs was èn omdat we entreegeld hebben betaald voor een fastfood diner, hihi. Maar zeg nou zelf…als ik dit niet had meegemaakt had ik ook niet zo’n leuk verhaal gehad om te delen. Overigens…de prachtige foto’s van BJ zijn te zien op www.aironline.nl.

 

6 augustus 2016 Iets met nood en deugd…Schwarze Heide

Bessenwants

Een keer in de zoveel tijd is het weer zo ver en moet ik kleren kopen. In tegenstelling tot velen heb ik daar echt een enorme hekel aan (understatement!). We rijden dan meestal naar de Adler nabij Oberhausen. BJ vindt dat totaal geen probleem want…ja, ja..in de buurt van Oberhausen ligt een vliegveldje. Na het shoppen is het tijd om het vliegveld te bezoeken. BJ loopt met toestemming van de luchthavenmeester over het platform om weer de mooiste foto’s te maken en ik pak mijn camera om foto’s te maken van beestjes.Tsjonge wat was dat weer een tijd geleden en wat moet ik weer inkomen met de instellingen. Het wordt hoog tijd dat ik weer meters ga maken.  Als ik het goed opgezocht heb, heb ik vandaag een bessenwants en spinnendoder vastgelegd maar welke spin het is? Voorlopig noem ik hem maar Sebastiaan. Als jij het weet mag je het zeggen 😉