Nog niet verleerd, Ondeugd en Kontjes

30 juni 2020 – Het was niet zulk lekker weer vanochtend maar ik moest naar buiten, anders gezegd “met mijn kop in de wind”. Voor het eerst sinds tijden heb ik mijn fototas uit de mottenballen gehaald. Gelukkig had BJ nog opgeladen batterijen anders had ik niet op pad gekund want fotograferen komt bij mij op als po-ëpen en dan heb ik mijn eigen spullen niet altijd op orde! Gepakt en gezakt ging ik op pad. Ik moest wel weer wennen aan het gewicht van mijn tas. Toegegeven, naast al het fotoapparatuur zat er ook een overlevingspakket in met eten en drinken voor mijn innerlijke ik, een soort van EHBO-tasje, vuilniszakjes, zonnebril, telefoon, handcrème, lippenbalsem, desinfectiegel, snoetenpoetsdoekjes, extra batterijen, extra sd-schijfjes, een regencape, mijn flitslamp, portemonnee en autosleutels. Alleen zonder fotocamera’s en toebehoren is de tas al loodzwaar 😉 Maar hé, een slimme meid…….

Allereerst heb ik mijn macrolens, inclusief ringflitser, aangekoppeld. Omdat ik al heel lang geen insecten meer heb gefotografeerd was ik al blij met de enkele gewone insecten die ik voor mijn lens kreeg. Het weer speelde natuurlijk ook niet mee want wat zou jij doen als je insect was en het regende… precies, schuilen. Een enkele dappere “dodo” liet zich wel zien.

Naarmate de dag vorderde werd het weer steeds mooier. Foto’s maken met een macrolens geeft me energie maar kost het ook want turen in de struiken en de beste plaatjes proberen te schieten is intensief. Maar geen nood aan de man, ik had genoeg andere lenzen mee dus werd de lens gewisseld naar een 70-200.

Na op een bankje wat gegeten en gedronken te hebben ging ik weer op pad. Soms moet je keuzes maken welk pad je wilt bewandelen en dit keer koos ik voor het pad wat me naar de przewalski paarden en wisenten zou leiden. De paarden waren duidelijk al op vakantie, die waren in geen velden of wegen te zien. De wisenten had ik in NPL nog niet in “het wild” gezien. Daar is vandaag verandering in gekomen. Op een mooi veldje stonden, dacht ik, 2 wistenten maar tot mijn grote vreugde waren dat er 4! Ze stonden een eindje verderop. Wat schetste mijn verbazing… ze kwamen hoe langer hoe dichter bij. 4  stieren stonden vlak voor mijn neus met enkel nog schrikdraad en een hekwerkje tussen ons in. Hun wollige vacht waren ze aan het wisselen naar een luchtige zomerjas. Van dichtbij waren ze trouwens best groot. Wat een imposante beesten en dan te weten dat dit nog maar jonkies waren. Hoe ik dat weet? Ik kwam in gesprek met een medewerker van NPL. Hij vertelde mij dat hij ze zelden zo dichtbij staan en dat deze 4 “stiertjes” over niet al te lange tijd zullen verhuizen naar een ander natuurgebied. Dit om de familie die hier woont zuiver te houden.

Toen we stonden te praten hoorden we een vrouw heel hard “huppeldepup…kom hierrrrrr” roepen. En ja hoor, daar zagen mijn gesprekspartner en ik een hele leuke beagle voorbij schieten, van links naar rechts en van boven naar onder wel te verstaan. Zóó, die had er zin in. Het geluid van de vrouw kwam dichterbij en dichterbij. Omdat ze zo aan het schreeuwen was heb ik de naam van de beagle niet kunnen verstaan dus noem ik hem Ondeugd. De vrouw werd door de NPL-medewerker aangesproken dat de hond altijd aangelijnd dient te zijn waarop de vrouw de hondenriem met tuigje omhoog gooide en bits zei “ja dat weet ik, maar hij is uit zijn tuigje ontsnapt!”. Ondeugd kwam richting zijn bazinnetje gelopen en bleef zo’n 3 meter voor haar staan. Al stampvoetend en schreeuwend liep de bazin richting Ondeugd. “O leuk, we gaan nog langer spelen” dus zette Ondeugd het weer op het lopen. Uiteindelijk gaf Ondeugd zich gewonnen (of was hij gewoon moe geworden van al dat rennen/spelen?) en sprong weer in zijn tuigje. Bij Ondeugd was de rust wedergekeerd maar ik durf te wedden dat het wel even heeft geduurd eer de bloeddruk van mevrouw weer op normaal niveau zat. Ik heb staan lachen om dit leuke schouwspel.

Na dit avontuur kwam ik aan de praat met een dame wandelaar. Zij vertelde dat even verderop de andere groep wisenten stond met kalfjes erbij en dat je ze goed kon zien. Ik zette het op een lopen want zo staan de dieren in het zicht en net zo snel verdwijnen ze in het niets. Nou, ik heb ze gezien maar ze stonden niet meer dichtbij. Omdat wachten soms loont ben ik wat langer blijven staan. De kalfjes heb ik wel gezien maar stonden te ver om mooie foto’s van te nemen. De entertjes waren aan het stoeien en de volwassen wisenten lagen en stonden in het gras. Met hun kont naar mij (de wind) toe. Ook na langer wachten bleef ik naar kontjes kijken. Ik voelde dat het inmiddels ook tijd was om zelf een eind aan deze ontdekkingstocht te maken. Ik had me verkeken op afstand en tijdsduur. Ik miste BJ want als ik moe word ga ik slordig lopen. Met de hand van BJ in de mijne gaat het dan een stuk beter. Gelukkig duurde het niet lang voordat ik bij het bezoekerscentrum aankwam. Daar ben ik neergestreken om onder het genot van een bakkie koffie en een appeltaartje bij te komen. Ik was de enige klant op het terras maar was beslist niet alleen!

Na deze gezellige tankbeurt ben ik veilig naar huis gereden.

Eksterverhalen met een zwart/grijs randje

27 mei 2020 – Ongeveer een jaartje geleden werden we op een zondagochtend opgeschrikt door een hels kabaal. Ook de overburen stonden voor het raam te kijken naar wat er aan de hand zou kunnen zijn. Wat bleek… op de rotonde waren een papa en mama Ekster hun eigen jong aan het aanvallen. Het was hartverscheurend om te zien zo vlak voor onze deur. Ja, ik weet het…je moet de natuur zijn gang laten gaan maar dit laten gebeuren kon ik niet. Ik ben naar buiten gestapt (zeer waarschijnlijk nog in pyama, maar dat is boeiûh) en heb het jong opgepakt. Het beestje was aardig van slag, zijn hartje bonkte in zijn keeltje en was, tot bloedens toe, behoorlijk toegetakeld. We hebben een doosje gepakt en een handdoekje erin gedaan, in de hoop dat het vogeltje een beetje zou bijtrekken. Ik heb de dierenambulance gebeld en ja hoor, ze zouden het beestje komen ophalen. Heel af en toe keken we hoe het met het ekstertje ging. Na een tijdje stilletjes in het hoekje gezeten te hebben stond het ineens weer op zijn pootjes. We slaakten een zucht van verlichting. Helaas bleek dat zijn laatste groet aan ons geweest te zijn. Precies op het moment dat de dierenambulance de straat in kwam rijden is het ekstertje gaan hemelen. Huilend deed ik de deur open en verontschuldigde me voor mijn tranen. “Geeft niets hoor” zeiden de lieve mensen. Ze hebben het dode ekstertje meegenomen, BJ heeft de doos en handdoek opgeruimd en ik, ik was intens verdrietig.

Vandaag stonden we ons ontbijtje klaar te maken wat we buiten zouden opeten. Vanuit de keuken hoorden we in de tuin een raar geluid wat we niet thuis konden brengen maar oké was het niet. Dus..niets ontbijtje klaarmaken maar kijken wat er aan de hand was in de tuin. Op ons garage dak zaten 3 eksters en je raadt het al, ook nu waren een papa en mama ekster hun jong aan het aanvallen. De ontaarde ouders vlogen weg en het jong zag zijn kans schoon om weg te fladderen van het garage dak zo onze tuin in. Hij kwam precies terecht in het opstaande beschutte plantenvlak waar onze leibeuk in staat. Ook dit was weer een zielig hoopje. Om ervoor te zorgen dat papa en mama Ekster niet meer in zijn buurt konden komen hebben we ons ontbijtje gewoon in de tuin gegeten. Nadat we de ontbijtspulletjes weer hadden opgeruimd waren we toch wel nieuwsgierig hoe het met het jong ging. Dus zijn we voorzichtig de tuin inge(sl)lopen. Tot onze verbazing zat hij niet meer in het plantenvlak. Hij was eventjes aan onze aandacht ontsnapt en was weg gehupt in ons vers geknipte laurierhaagje. Tja, daar laten zitten was ook geen optie dus ook nu de dierenambulance gebeld. Als we het vogeltje zouden kunnen vangen en in een doosje hadden konden we weer bellen en dan zouden ze het op komen halen. Mission “catch the birdy” werd in gang gezet. BJ haalde een doos uit de papier container, ik haalde een handdoek. Ik had de vogeldoos vast en BJ dreef het vogeltje op de meest behoedzame manier uit de laurierhaag. Binnen no time was het “mission completed”. BJ is overigens een uitmuntende vogeldrijver wat ergens ook niet gek is want hij heeft iets met vliegende dingen, hihi. Wederom heb ik de dierenambulance gebeld, het beestje zou vandaag nog worden opgehaald maar omdat het zo druk was met het ophalen van met name jonge vogels wisten ze niet hoelaat. BJ, de schat, heeft nog een schaaltje water bij het vogeltje gezet. Hij zat goed op zijn pootjes en was nog redelijk goed “te spreken”. Rond 14.00 uur reed de dierenambulance onze straat in en hebben we het ekstertje in de liefdevolle handen van het ambulance personeel overdragen. We gaan er maar vanuit dat dit vogeltje het wèl gaat redden, maar zeker weten…

Het is niet leuk om van dichtbij te zien hoe wreed de natuur kan zijn maar besef me ook dat dit enkel gebeurt zodat de sterkste overblijven.

@alle dieren: als je dekking moet zoeken dan ben je in onze tuin goed af. Ik zal er altijd voor je zijn.

Uit privacy overwegingen zijn geen foto’s van de eksters toegevoegd

 

 

 

 

27 april 2020 – De kroeg in onze achtertuin!

27 april 2020 – Dat bijen zeer sociaal zijn wisten we natuurlijk allang. Maar dat zij, naast hun geconfisqueerde plek in onze spouwmuur, er in onze tuin nu ook nog eens een kroeg op na houden, dat hebben we maar sinds kort door! Zonder enige aanvraag voor een tapvergunning hebben ze de kroeg geopend. Het is er een drukte van belang en zeker als het zonnetje “naar binnen schijnt” .

Wat is het geval? Vorig jaar zomer hebben we een gezellig bloeiende plant op onze tafel in tuin gezet. Nadat die was uitgebloeid heb ik de plant in een beschutte hoek gezet in de verwachting dat die weer zou opbloeien. Nou niets, nada, noppes nieuw blad, laat staan een bloem! De pot van de plant stond vol met water en stinken dat het water deed, bah! Maar wat schetste mijn verbazing… de bijen zaten op de zeiknatte aarde en vlogen af en aan. Het is goed te zien dat ze vanaf de pot weer terugkeren naar hun nest in onze muur. Dat betekent dus ook dat de bijen vanuit onze muur naar de pot vliegen. Dit is een logische redenatie omdat bijen die niet in dit nest thuishoren door de wachters simpelweg niet worden toegelaten.


De kroeg is geopend!

Ik schatte in dat de bijen water aan het halen waren voor het volk en werd nieuwsgierig wat er gaande was in de pot. Dit hadden we nog nooit eerder gezien. Lang leve internet! Via internet kwam ik er achter dat de bijen een Bijenkroeg hebben. Dat is een vast plek waar zij hun water vandaan halen. Smerig water vinden ze het lekkerst. Waarschijnlijk is de inname van andere stoffen ook van belang (b.v. mineralen). Wanneer de bijen eenmaal hun kroeg hebben geopend kan de kroeg niet meer verplaatst worden en is het noodzaak dat de kroeg ook zeiknat blijft – we hebben er weer een klus bij – 😉 Dat de bijen hun water liever niet uit de sloot halen heeft alles te maken met verdrinkingsangst. Met je pootjes op drassige grond is het immers veel veiliger. Maar wie halen eigenlijk het water? Een volk bestaat uit één Koningin, Darren en Werksters. Ieder heeft zo zijn eigen taak. De Darren paren met de Koningin zodat de Koningin eitjes kan leggen en zo voor nageslacht zorgdraagt en de Werksters zorgen ervoor dat de Koningin en haar volk niets tekort komen. De Werksters leven 6 maanden in de winter en 6 weken in de zomer. De eerste 3 weken in de zomer zijn zij huisbijen en zorgen voor het huishouden. Voor de resterende 3 weken in hun leven zijn ze vliegbij en verzamelen nectar, stuifmeel, water en propolis. Dat laatste maken ze zelf uit boomhars gemengd met was. Propolis gebruiken ze om gaten in hun nest dicht te plamuren, ze houden niet van indringers en blijkbaar ook niet van tocht, hihi). Na zich 3 weken vliegend in het zweet gewerkt te hebben, is hun taak volbracht, hebben hun vleugeltjes het maximaal aantal vlieguren bereikt en gaan ze naar de bijenhemel. Hun taken worden dan weer opgepakt door de volgende generatie.

Maar weer even terug naar de Kroeg. Vandaag ben ik gaan wandelen met Ingrid want het was weer hoog tijd om bij te kletsen. Toen ik haar van onze bijenkroeg vertelde, vertelde zij dat gisteravond bij “Dieren zijn net mensen” werd uitgelegd wat er met een dronken bij gebeurt. In tegenstelling tot de mens wordt een bij altijd per ongeluk dronken! Om het nest in te mogen moet je dezelfde geur hebben als de rest van de bijen maar tja…als je gezopen hebt ruik je toch echt anders! De dronken bij wordt met zijn “kegel” als vijand gezien.

Ook nu komen de wachters in actie en dat gaat er niet zachtzinnig aan toe. De dronken bij wordt namelijk door de wachters “in elkaar geramd” (citaat van het programma) en mag het nest niet in! Een slimmerik die het nest in wil (b.v. een muis of vlindertje) gaat steeds dichterbij de kast zitten en laat bijen over hem heen lopen om dezelfde geur te krijgen en bemachtigt op die manier zijn toegangskaart!

De Bijenkroeg is niet alleen heel belangrijk voor het voortbestaan van een bijenvolk maar ook voor solitaire bijen, hommels en zelfs vlinders. Wil je ook kroegbaas worden? Zet dan op een beschutte, zonnige plek b.v. een diepbord met wat grond, mos en/of stenen in je tuin en vul het met regenwater. Zorg wel dat het altijd nat is en verplaats het niet! Als je het ineens verplaatst zijn ze de kluts kwijt en heeft dat grote gevolgen voor het volk.

Ik vind het heel bijzonder om steeds iets meer te leren over de natuur en met name over de bijen. Graag sluit ik af met een mooie spreuk…


(en ja zelfs in de achtertuin 😉 )

 

 

24 april 2020 Miserere van Karl Jenkins per fietskoerier


De officiële overhandiging!

24 april 2020  – Sinds een paar jaar ben ik lid bij Het Voice Company Koor. Wat niet veel mensen weten is dat mijn schoonzus Alie Floor mij bij het koor heeft gebracht en ben haar daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor. Daardoor zagen we elkaar ineens iedere dinsdagavond. Door omstandigheden en na veel wikken en wegen heb ik besloten om in Nijkerk te gaan zingen. Helaas wel met als resultaat dat Alie en ik elkaar niet meer wekelijks zien. Maar daar is onze band niet minder om geworden. Alie en ik begrijpen elkaar als geen ander. Ik zeg het te weinig maar bij deze “Alie, je bent een schat, zorgzaam, hebt je hart op de goede plek en voor mij de liefste schoonzus die ik mij kan wensen”.

Sinds kort is Het Voice Company Koor het Miserere van Karl Jenkins aan het instuderen. Wat een prachtige muziek. We hebben de bladmuziek digitaal gekregen want de officiële boeken waren nog niet voorradig. Omdat ik het liefst uit de originele bladmuziek zing (ik wil het boek gewoon zo snel als mogelijk in mijn bezit hebben) heb ik een tijdje geleden al een paar boeken besteld. Afgelopen dinsdag zijn de boeken op mijn deurmat gevallen. Het eerste boek heb ik voorzien van mijn naam! Het tweede boek heb ik diezelfde dag per auto afgeleverd bij mijn 75-jarige “Het Voice Company Koor” vriendinnetje, Helma.

Het derde (en tevens laatste boek) heb ik vandaag officieel overhandigd aan mijn lieve schoonzus. Alie heeft een mooi huis en prachtige tuin in Harderwijk, ik woon in Almere. Een van mijn nieuwe hobby’s is fietsen. Als ik in de natuur fiets voel ik me vrij, luister naar de vogels, kijk naar een voorbij fladderende vlinder en geniet van de mooie luchten en landschappen. Almere – Harderwijk en v.v. is mij nog een brug te ver maar met een lieve man als taxichauffeur èn bezemwagen was de keus snel gemaakt; ik ga het muziekboek op mijn fiets bij Alie afleveren.
Vanochtend om 10.00 uur stond mijn fiets op de trekhaak en zat ik bepakt en bezakt met BJ in de auto op weg naar Lelystad Airport, hoe kan dat ook anders 😉 want BJ vermaakt zich over het algemeen wel op een vliegveld. Maar dit terzijde.

Volgens Google Maps was het een uurtje rijden van Lelystad Airport naar Harderwijk en daar zit GM niet ver naast. In een tijd van 57 minuten en 20 kilometer verderop stond ik bij Alie en zwager voor de deur met mijn fiets. Ik had hun niet verteld dat ik deze keer met de fiets zou komen. Ze moesten er hard om lachen. In hun mooie tuin hebben we onder genot van een lekker koel glas water, bakkie koffie en lekkere lunch gezellig bij gekletst. Toen het voor mij tijd werd om weer naar BJ af te reizen heb ik het muziekboek officieel aan Alie overhandigd, waarvan akte!

De terugreis was een stukkie pittiger dan de heenreis. Deels omdat ik “buikkie rond was” door al het lekkers maar met name omdat de wind aardig was aangetrokken en ik de hele terugreis nagenoeg tegenwind had met uitschieters tot 20 knopen per uur. Voor de rekenaars onder ons, 20 knopen per uur staat gelijk aan 37,04 km per uur. Gelukkig heb ik een e-bike maar dan nog was het aanpoten!

Bij aankomst op Lelystad Airport stond mijn bezemwagen al klaar. Iedere goede fotograaf laat geen kans onbenut om een foto op het juiste moment te maken. Laat BJ nou een goede fotograaf zijn…


Dè finish foto

Dan nog even de statistieken (in totalen):
Reistijd: 1.55 minuten
Afstand : 40.65 km
Gemiddelde snelheid: 21,1 km
Totaal aantal gereden km: 1133.4 (sinds 19 juli 2019)

En nu… nu zit ik met rozige wangetjes op de bank na te genieten van deze mooi dag. Als ik nu niet als een roosje slaap weet ik het ook niet meer.

20 april 2020 Fietsritje en weer wat geleerd!

20 april 2020 – Vandaag heb ik weer een ritje op mijn fiets gemaakt. Dit keer liep de route van Lelystad Airport naar huis. BJ heeft mij en met mijn fiets op de trekhaak naar Lelystad Airport gebracht. Onder het mom “je weet maar nooit of iets leuks ziet” had ik mijn camera mee genomen. Nou das dus nix voor mij! Ik heb weer wat meer over mijzelf geleerd… òf ik fiets, òf ik ga met mijn camera op pad om foto’s te maken. Een van de weinige foto’s die ik wel heb gemaakt staat hieronder. Maar ja, waar kijk je naar?

Koolzaad of Raapzaad?
“Vroegûh” stond er veel, heel veel koolzaad in de polder. Koolzaad is opvallend geel en er wordt biobrandstof van gemaakt. Zoals vaker worden we ook nu door de natuur gefopt. Op bovenstaande foto staat geen koolzaad maar raapzaad. Wat je hier ziet is de verwilderde soort. De plant lijkt veel op koolzaad. Het koolzaad bloeit echter iets later en is ook te onderscheiden doordat bij het koolzaad de knoppen van de ongeopende bloemen hoger zitten dan de bloemen, terwijl bij het raapzaad de bloemen de knoppen bedekken.

De koudgeperste raapolie is geschikt om mee te bakken en braden maar ook voor het maken van dipsauzen en dressings Het heeft een zachte, nootachtige smaak. Raapzaadolie bevat 7% verzadigd vet en 93% onverzadigd vet en is daarmee een van de meest gezonde oliën . Tismaardatjehetweet en weer wat geleerd 😉. Ik ben benieuwd hoeveel raapzaad daar volgend jaar staat! De eerste fietstocht voor 2021 is in ieder geval ingepland, hihi.

Op de teller is weer 23.45 km bijgeteld en dat in 1 uur en 23 minuten. Dat had sneller kunnen zijn als ik vanaf het begin mijn camera in mijn tas had gelaten, but who cares?! Het was een hele leuke fietstocht. Binnenkort maar weer een nieuwe route uitstippelen.

 

18 februari 2020 Wandel-Mijn-Hoofd-Leeg-Wandeling

We zijn net terug van vakantie en ik moest nu al een “Wandel-Mijn-Hoofd-Leeg-Wandeling” inlassen. Mijn hoofd voelt namelijk als pluizige lisdodde. Waarom lees je hieronder.

Het wordt een spannende week met een aantal (in)spannende afspraken die, als het een beetje meezit, een eind maken aan 2 jaar strijd waarnaar er een begin gemaakt kan worden naar rust, regelmaat en stabiliteit voor zowel Berend Jan als mij.

Helaas begint deze week niet zo lekker want het eerste gesprek, wat voor vanochtend gepland stond, is vanochtend met een zeer legitieme reden afgezegd door de wederpartij en doorgeschoven naar a.s. donderdag. Tja… is dit allemaal nou zo erg? Op zich niet, maar ik was wel verdrietig omdat de eerste langverwachte duidelijkheid hiermee tot en met donderdagochtend wel in het water viel.

Op weg naar Natuurpark Lelystad bedacht ik me ineens dat het voorjaarsvakantie is deze week. Dan kan het nog wel eens druk zijn in het park. Gelukkig was het tegendeel waar en liepen hier en daar setjes met en zonder kindjes. Heerlijk rustig dus.


Zo heerlijk rustig… tralalie tralala 😉

Op wat vogels na heb ik geen andere dieren gezien. Die lagen waarschijnlijk lekker ergens uit de wind verstopt of in het warme stro. Eerlijk is eerlijk ik kan ze geen ongelijk geven!


Deze aalscholver maakt zich snel uit de flippers als hij me aan ziet komen.

Ik voel me al een tijdje net als deze zwaan laat zien, wiebelig, vleugellam en een zwaar koppie. 

Maar… als alles loopt zoals we hopen, loop ik binnenkort weer met mijn borst vooruit en kan ik op welke manier dan ook mijn vleugels weer uitslaan.

Ik heb lekker gewandeld. Helaas is het niet gelukt om mijn hoofd helemaal “leeg te lopen”.

 

 

13 februari 2020 Koetje Karlina & Mama Koe Kelly

Vanochtend was het een drukte van belang. We liepen nog in onze pyjama toen BJ door zijn scanner de toren “line up” hoorde zeggen. Tja, dan ben je dus te laat om je aan te kleden (laat staan te douchen) en in de auto te springen naar de startbaan. Dus ging de winterjas van BJ over zijn pyjama heen en werden vanaf ons balkon de vliegtuigfoto’s gemaakt. Een praktische en snelle oplossing, hihi. Voor de kenners, de vangst: 2x F/A-18 (Hornet), 4x F-5E (Tiger II), 3x PC-7, 4x PC-21.

Voor het vervolg van de ochtend even wat achtergrond informatie voor degene die het nog niet weten. Ik ben peettante van Puppykoetje Karlina en haar Mama heet Kelly. Dat Karlina deze naam draagt, heeft ze aan mij te danken want ik mocht haar van haar verzorgers een naam geven. Wat een eer! Karlina is geboren op 20 november 2019 en is een heel klein koetje met een apart lief snoetje. Klein zal ze altijd blijven maar zij staat zeker haar “vrouwtje”. Zij wonen in Zwitserland op een boerderij waar wij zo af en toe logeren.

Nu weer terug naar deze ochtend. Ik deed ook lekker rustig aan en liep dus ook nog in mijn pyjama. Tussen het fotograferen door riep BJ mij…..Kelly & Karlina stonden buiten. Jippie..foto’s bij daglicht! Nadat ik me snel had aangejurkt ben ik naar buiten gelopen, lees gerend, om de dames op de gevoelige plaat vast te leggen. Karlina had nog nooit een fotocamera gezien, kreeg blijkbaar last van camera-vrees want ze liep weer terug de stal weer in! Nee toch, dat zal toch niet!? Kort daarna stak ze haar snoetje weer door de flappen..Tadaaaa hier ben ik weer..grapje! Ja, ja, naast een dondersteen blijkt ze ook nog een grapjas te zijn 😉

Als je “extra gel” in mijn haar, afgelikte knopen en mouwen van mijn jas, koeienkwatsen op mijn handen, spetterpoep en watervalplas niet meetelt verliep de fotoshoot vlekkeloos. Wat staan ze er mooi op. See for yourself.

 

 

2 februari 2020 No pictures please (uitgelicht)

“No pictures please.”

Deze vogel heb ik geschoten in Zoo Zürich! Ik vind het zelf zo’n gave foto dat ik hem graag (nogmaals) met je deel.

 

20191120 Beschuit met roze muisjes

20 november 2019 – Mijn avond kon niet meer stuk! Na thuiskomst van een heerlijke avond zingen in Nijkerk zat BJ te glimlachen en begon een mailtje voor te lezen in het Duits. Wat bleek, Kelly, mijn lievelingskoe bij ons vakantieadres in Zwitserland had een half uur geleden een puppykoetje op de wereld gezet en koeienhoedster Maya had meteen een mailtje gestuurd om het goede nieuws te delen.

Net uit het ei”

Maar in het mailtje stond nog meer…ik mocht het koetje haar naam geven. Het ontroerde mij dat Maya aan mij heeft gedacht en voelde me vereerd. Haar naam was niet moeilijk te bedenken, het is KARLINA geworden wat Kracht en Vrij betekent. Kracht gaat ze zeker nodig hebben want in vergelijking met een gemiddeld puppykoetje is ze zo’n 15 kg te licht.

Wat een schatje hè

Mama koe zorgt heel goed voor Karlina en vertrouwd op de goede zorg van haar verzorgers. Met al deze aandacht gaat het vast een hele mooie dame worden. Zodra het kan gaan we een meet en greet organiseren.

Ik kon wel wat positieve vibes gebruiken, Karlina had op geen beter moment op de wereld kunnen komen ;-).
Peettante zijn van een (nu nog puppy) koetje is een feestje. Het liedje van meneer Bever “Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht” blijft voorlopig nog wel in mijn hoofd zitten!

 

 

 

 

 

20191023 Zoo Zürich

23 oktober 2019 – Ik heb weer een nieuwe dierentuin in-the-pocket, ZOO Zürich. Het was wel een stukkie rijden, zo’n 1,5 uur enkele reis. We reden weg met een grijze lucht. Kort daarop, na een paar bochtjes de berg op gereden te zijn, was het stralend weer. Blauwe lucht, zon en meteen al een stuk warmer. Achteromkijkend (ik reed niet!) was het prachtig te zien hoe de wolken in het dal hingen.

De dierentuin is mooi opgezet met kronkelige wegen en niveau verschilletjes die onze kuiten op enige spanning hebben gezet. Helemaal goed natuurlijk want we hebben dan wel vakantie, bewogen moet er ook worden ;-).
De variëteit aan dieren was niet veel anders dan anders en niet alle dieren waren goed te zien. De sneeuwpanter, de rode panter en de tapirs lagen heerlijk te slapen. De zeeleeuwen en beren hebben we helemaal niet gezien. Wat ons een beetje tegenviel waren de olifanten. Gelukkig stond er 1-tje buiten maar de rest stond binnen en uit het zicht.

Tijdens de lunch zaten we in het apenhuis, althans zo leek het. Op woensdagmiddag hebben de kinderen hier ook vrij en dat hadden we even over het hoofd gezien, tja eigen schuld, dikke bult ;-).

De dierentuin is aardig aan het uitbreiden. Op dit moment zijn ze bezig een savanne na te bouwen en hoe?! Met onder andere gigantisch mooie nepbomen met voederinstallaties en stallen voor de giraffen en de neushoorns. In de savanne moet natuurlijk ook bevoorrading goed geregeld zijn, dat wordt met vliegtuigjes gedaan en ook daar is, tot grote vreugde van BJ, aan gedacht. Hij heeft foto’s gemaakt van een Zebra-Cessna en er een leuk verhaaltje over geschreven op zijn website dus klik gerust op de link: http://www.aironline.nl/weblog/2019/10/23/keniaanse-cessna-landt-op-zwitserse-savanne/

Aan het eind van de route liepen we de Masoala in oftewel: een nagebootst regenwoud. Zoals bij een regenwoud hoort was het er benauwd, vochtig en plakte de kleding als snel tegen ons aan. We hebben veel vogels gehoord maar veel hebben we er niet gezien.  Zo beleefd als ze zijn kwamen twee madagasakar-dag-gekko ons “dag” zeggen. Het was een mooi setje en heel bijzonder om van zo dichtbij te zien. De kersen op de taart vandaag waren 2 gewone kameleons. Nou ja het is maar wat je gewoon noemt. De kleuren van de grootste spatte van het scherm af. Wat prachtig. Deze dag was weer een cadeautje.